De laatste 2 weken thuis & De eerste 6 weken in Australië!
Lieve familie & vrienden en leuke andere belangstellenden,
Sorry voor het lange wachten, maar hier is het dan: een nieuw verhaal. Eindelijk maar toch heb ik internet op mijn laptop! Ik bekijk net even wanneer ik mijn laatste verhaal geschreven heb: 12 Oktober.. Da's 9 weken geleden! In die tijd is er veel gebeurd, dus even een paar disclaimers: dit wordt een lang verhaal dat van de hak op de tak springt. Begin er dus niet aan als je weinig tijd hebt! Daarbij; ik pretendeer niet dat ik alles wat ik wil vertellen in dit blogverhaal heb gestopt. Het waren 9 weken waarin veel te veel is gebeurd. Als jullie vragen hebben, kom maar op!
Zo, waar waren we gebleven? De laatste weken thuis. Dit waren erg leuke, maar ook wel zware weken. Ineens was daar de realisatie dat het toch echt ging gebeuren. Mijn afscheidsfeest was precies een week voor vertrek, dus die avond was toch wel zwaar. Ik had die middag mijn backpack opgehaald in Drachten (Lang leve Marktplaats!) en in combinatie met alle superlieve cadeautjes die ik op mijn feest kreeg, was dat toch wel even een '*slik* ik ga weg-momentje'. Maar, ik kan nu al zeggen dat ik veel heb aan het leuke vriendenboek. Dankjulliewel!
Ook kwam ik erachter dat er toch nog wel veel geregeld moest worden (kleine dingen zoals internationaal rijbewijs & cadeautjes voor het gastgezin etc.) en dat inpakken toch echt wel een grote klus is. Ik heb, zoals gewoonlijk, de grote, meest belangrijke klus weer lekker lopen uitstellen tot woensdagavond. Zodat ik donderdagavond en zelfs vrijdagmiddag in Bennebroek nog opnieuw heb lopen inpakken omdat ik toch nog iets bedacht dat mee moest. Maar, het is gelukt. Mijn complete bagage (15 kg in mijn backpack (netjes, toch?) en 7 kg in mijn handbagage (tja, een laptop weegt nogal wat..)) zijn heelhuids aangekomen in McLaren Vale en ik geloof dat ik vooralsnog niks belangrijks vergeten ben, behalve mijn USB-stick. Maar mijn lieve papa en mama hebben die hierheen opgestuurd! (Het pakketje ligt hier onder de kerstboom, wachtend op een Skype-gesprek!)
Vooral de laatste week was een week van afscheid nemen. Veel mensen belden me nog even op of kwamen nog even langs om me veel succes en plezier te wensen. Dankjulliewel! Het afscheid van de meeste mensen viel me niet heel zwaar, maar afscheid nemen van Oma was toch wel even moeilijk. Toen we vrijdag in Bennebroek waren om te lunchen, heb ik iedereen daar nog even gezien en een aantal zijn zelfs mee geweest tot aan handbagage check, dankjulliewel! En toen brak het zwaarste moment tot nu toe aan: het weglopen van iedereen, de douane door.
Toen ik eenmaal door de douane was, begon mijn grote avontuur pas echt. Ik was alleen, voor het eerst op een vliegveld en zou straks voor het eerst in mijn leven in een vliegtuig stappen. Nadat ik de goede gate gevonden had, heb ik maar een flesje water gekocht en ben ik rustig gaan zitten. Toen we het vliegtuig in mochten, bleek dat het een klein vliegtuigje was en dat er zo weinig mensen waren, dat iedereen een rij voor zichzelf had. Heerlijk! Ik heb dan ook na het opstijgen mijn plek aan het middenpad verruilt voor de stoel bij het raam. Lekker lichtjes kijken! Het vliegen zelf viel me erg mee; ik had me voorbereid op helse oorpijn, enorme misselijkheid en een hoop angstgevoelens. Maar er was alleen een gevoel van spanning omdat alles nieuw was. Het versnellen bij het opstijgen en de impact van het landen waren de enige echt spannende momenten, gelukkig!
Omdat het eerste vluchtje zo kort was, was er geen entertainment aan boord. Dat kon me ook niets schelen, ik had genoeg aan het om me heen kijken en mijn iPod. Maar wat zijn die entertainment schermpjes een geweldige uitvinding! Ik heb tijdens de volgende vlucht gewoon lekker 'Bones', 'The Vampire Diaries' & leuke films gekeken. Heerlijk! Ook viel het vliegtuigeten me erg mee. Ik had me voorbereid op erg vies eten & dorst lijden, maar het eten was erg lekker en drinken werd in overvloed aangeboden. Dank aan Qantas!
Mijn reis verliep erg voorspoedig, tot in Singapore. We liepen de 'slurf' uit en de terminal in, toen er een paar dames van het vliegveld stonden te roepen en wijzen. 'People travelling to Australia on Qantas, that way!' Ik had in het vliegtuig al vaag wat gehoord over een staking van Qantas, dus ik schoot direct in de stress. (Jep, that's me. Stressen voor er een officiële mededeling is gedaan..) We werden met z'n allen in een hal gestopt, waar 3 mensen van het vliegveld klaarstonden ons te helpen. Even een plaatje: 500 niet echt tevreden passagiers en 3-5 mensen van het vliegveld. Het duurde dus ongeveer een uur voordat ik een formulier bemachtigd had wat ik in moest vullen, en waarvoor dat formulier nou eigenlijk was is me tot op de dag van vandaag niet duidelijk.
Gelukkig ontmoette ik Barbara, een Oostenrijkse vrouw die ook op weg was naar Perth. Haar vriend was daar namelijk. In haar vond ik een reisgenoot, aangezien we allebei naar Perth wilden en we allebei liever niet alleen ronddwaalden op het vliegveld. We hebben dan ook een kamer gedeeld in het hotel waar we, 3 uur nadat onze vlucht geland was, heen gebracht werden. Na een nacht met erg weinig slaap, zijn we de volgende dag (zondag) naar het vliegveld gegaan. De vriend van Barbara had die nacht, met hulp van Barbara, een vliegticket naar Brisbane voor haar geboekt, waar hij ook een huis heeft. Aangezien ik geen eigen creditcard heb, kon ik niet online een ticket boeken, dus zijn we maar naar het vliegveld gegaan om daar een ticket voor mij te regelen. Dat is gelukt, dus zaten wij, Barbara, een Duitse jongeman uit het hotel en ik die middag nog in het vliegtuig naar Brisbane, Australië! Dit snelle vertrek had vooral te maken met onze 'dislike' voor Singapore. De mensen zijn er niet zo aardig en open & ze spreken er lang niet allemaal goed engels. Er zou iemand van Qantas naar het hotel komen (dat was ons op het vliegveld beloofd), maar toen die er zondag om 12 uur 's middags nog niet was, wilden we echt weg. En dat is dus gelukt!
Zo kwamen Barbara en ik 's nachts (zondag op maandag), na een lift van één van de vrienden van de vriend van Barbara, aan in het huis van Adam (haar vriend). We hebben de bedden opgemaakt en na een douche zijn we toen maar lekker gaan slapen. De volgende ochtend heb ik met Tamara gebeld over hoe en wat nu. In het hotel had ik mijn mail gecheckt en ik heb veel contact gehad met m'n ouders, dus had Tamara al geregeld dat ik mijn introductie nu in Brisbane kon doen en dat ik donderdag door zou vliegen naar Adelaide. Ik moest alleen nog even bellen om het te bevestigen, dus dat deed ik. Ik kon die middag al terecht in het hostel, dus na een rustige ochtend in bed deed ik snel wat boodschappen zodat we konden ontbijten rond het middaguur (Pasta, echt niet mijn idee..). Na de lunch heb ik snel mijn tas ingepakt en zo was ik die middag onderweg naar het hostel!
Ik heb dinsdag erg rustig aan gedaan. Langzaam wakker worden en rustig ontbijten. Nadat ik mijn e-mail even gecheckt had, ben ik toen maar vast op zoek gegaan naar het 'Work 'n Holiday-office', waar ik woensdag én donderdag introductie zou hebben. Na een uur gelopen te hebben, vond ik het uiteindelijk (20 minuten lopen vanaf het hostel. Tja, ik kan ook niet heel veel meer zeggen dan dat ik misschien toch wel een beetje blond en kippig ben.. Denken dat je geen adres hebt terwijl die loeigroot op mijn plattegrond staat enzo?) Toen ik het goede kantoor eenmaal gevonden had, bleek dat ik toch alleen woensdag introductie zou hebben. Ik had dus gewoon een hele dag eerder kunnen doorvliegen! Na deze zoektocht ben ik maar naar een supermooie, gratis (!) botanische tuin gegaan. Ik had de tip gehad van één van mijn kamergenotes, zij was al geweest en dacht dat dat mij ook wel zou aanspreken. Ik heb er een hoop foto's gemaakt, ik zal er een paar uploaden!
Woensdagochtend had ik de introductie op het kantoor. Er was mij verteld dat die 2,5 uur zou duren, maar na 1,5 uur (waarvan geruime tijd besteed was aan wachten) liepen we alweer naar buiten! En als dat uur echte introductie nou nog echt nuttig was geweest.. maar nee. Ach, had ik meer tijd om me rustig voor te bereiden om mijn vertrek en het avontuur van de komende 8 maanden!
Donderdag heb ik vooral lekker in het hostel rondgehangen. Om 10 uur was het 'uitchecktijd', dus ik heb lekker uitgeslapen om na het uitchecken lekker te ontbijten en te wachten op het busje dat mij om 12u45 naar het vliegveld zou brengen. Ondertussen heb ik rustig mijn internet op kunnen maken en mijn laatste stukje Brisbane gezien. Eenmaal op het vliegveld heb ik daar voor het eerst in mijn leven bij zo'n machine ingecheckt. Mijlpaalmomentje, want ja, zo ervaren ben ik nou ook weer niet! (En ja, stiekem ook wel een beetje digibetisch en blond..)
Na een rustige vlucht kwam ik donderdagavond dan eindelijk maar toch tegen 19u30 aan in Adelaide! De vlucht had een beetje vertraging, maar toen ik uiteindelijk de terminal inliep, stond de familie daar met grote glimlach op mij te wachten. Na een dikke knuffel van Tamara zijn we doorgelopen naar de bagageband. Daar deden de jongens al direct een wedstrijdje om zo snel mogelijk een kar te vinden voor al mijn bagage. Zo lief! We zijn, via een omweg om mij zoveel mogelijk te laten zien, lekker uiteten geweest bij een, ook voor hen, nieuw restaurant. Toen we eenmaal thuis waren, hebben de jongens me, hoe moe ze ook waren, een rondleiding gegeven. Toen zij naar bed gingen werd het voor mij ook langzaamaan bedtijd. Dus na een snelle uitpakactie om mijn pyjama en toilettas te vinden dook ook ik in bed. (Tweepersoons met molentjesdekbed!)
Vrijdag waren de jongens vrij van school, ze waren zo moe na donderdag, dus zijn we wezen shoppen in het grootste Shoppingcentre; Marion. Dit is de minst favoriete plek van de familie Sommariva en ik snap wel waarom: het is er GROOT! We hebben allerlei dingen gekocht, maar vooral veel voor mij; een zonnebril, een zonnehoed en een nieuw mobieltje. (Voor mensen die het zich kunnen/willen veroorloven mij smsjes te sturen of te bellen: 0488794166. Geen idee wat voor extra dingen je ervoor moet plakken om contact te kunnen maken..) Ik voelde me zo verwend, maar dat vonden ze hier niet nodig; ik had het allemaal nodig om te overleven!
Na deze rustige vrijdag, jongens thuis en lekker met mama shoppen, was dit eerste weekend erg vermoeiend. Na een aantal tegenvallers (Qantas staking, waardoor ik niet hier was op de dagen dat Tamara vrij had genomen & problemen in het restaurant) moesten beide ouders dit weekend veel werken. Zo ben ik zaterdag, na één dag kennismaken, van 13u tot 's nachts alleen geweest met de jongens en zondag had ik ze van 9u tot 17u30! Het is sowieso vermoeiend om zo lang op te passen op kinderen die je net kent, maar wat het nog erger maakt, is dat ze het regelmatig erg vervelend vinden dat ik er ben ('I don't want you here. You're not part of our family!', 'No, no, no!'), terwijl ze op andere momenten erg gezellig en tevreden zijn ('Jip and Janneke.' En gesprekken waarin ze mij leren over allerlei jongensdingen ('The Force' en 'Lightsabers') en ik ze laat weten dat ik iemand met een afro ken: 'Cool! Do you have any pictures?'). Dit geeft me een soort achtbaangevoel en na een vooral negatieve dag, zat ik er zondagavond dus ook echt even doorheen. (Schattig momentje: Willem, voor het slapen gaan: 'I will try to be better tomorrow. Goodnight!' Aaaaaahw..)
Maar gelukkig kon ik toen eindelijk maar toch met Thuis Skypen. Dat was heel erg fijn. Het was leuk iedereen weer even te zien en goed met ze te kunnen praten. Het plan was om zaterdagavond al te Skypen, maar een 'technical difficulty' gooide roet in het eten. Het internet hier gaat via een USB-stick en de programma's die daarvoor geïnstalleerd moeten worden, kunnen niet op mijn laptop. Ik kon zondagavond de laptop van Tamara lenen en ik heb sindsdien bijna elke dag even de 'grote computer' hier gebruikt.. (Tot we, op 5 december, helemaal zonder internet kwamen te zitten..)
Dinsdag was een dag met een grote Mijlpaal voor mij. Ik heb namelijk voor het eerst hier gereden! Ik heb ‘s ochtends eerst zelf wat geoefend. Gelukkig was iedereen aan het werk/naar school, dus kon ik lekker stressen zonder dat ook maar iemand het doorhad (Lang leve 'rural area's'!). Eind van de middag moesten we Tamara ophalen van het werk, dus stelde Ben voor dat ik zou rijden. Eerste reactie: 'Nee, dankje. Doen we een ander keertje.' Maar toen bedacht ik me: 'Hoe sneller ik me zeker voel in die auto, hoe sneller ik mijn vrijheid terug heb!' Dus toen heb ik het toch maar gedaan. Aan het einde van de rit kreeg ik van alle drie de mannen dikke complimenten: 'Well done, Lott!' en 'I'm proud of you, Lott!' (Want ja, die ‘e' aan het einde van mijn naam doet er toch niet toe, haha.)
Het rijden hier gaat inmiddels best goed. Ik ben al helemaal gewend aan het rijden aan de linkerkant, het is vooral wennen aan de nieuwe manier van het aanduiden van allerlei dingen (straatnamen, kruispunten, stoplichten etc.). Ik heb via één van de collega's van Tamara een GPS te leen gekregen, zodat ik ook echt op verkenning kan zonder te verdwalen. Het is heerlijk om even echt weg te kunnen!
Een andere Mijlpaal was mijn eerste ontmoeting met een slang. Het was ochtend, iedereen was op school of op het werk en ik ging hardlopen. Ik liep rustig de geasfalteerde weg op, tot ik hem zag: midden op de weg, kaarsrecht en ongeveer 1m lang (Gok ik, de adrenaline kan mijn observatievermogen beïnvloed hebben..). Ik was inmiddels op slechts 2 meter afstand van de slang en na een angstige sprong achteruit bedacht ik me de wijze raad van Steve Irwin (en alle andere Australiërs): Laat de slang niet weten dat je bang bent en probeer hem vooral niet in het nauw te drijven. Ik liep dus, met een bonkend hart, rustig met een boog om hem heen, hopend dat hij weg zou zijn op de terugweg (Wat gelukkig zo was!) Toen ik dit vertelde, waren Ben & Tamara erg verbaasd; in de 5 jaar dat zij hier nu wonen hebben zij in totaal slechts 3 slangen gezien. Ik was hier 6 dagen en ik had er al één ontmoet..
Nu we het toch over dieren hebben; Kangoeroes! Het heeft even geduurd, maar ik heb er een paar gespot. Er zitten er hier een groot aantal in de 'tuin', maar aangezien die alleen langs het huis komen als het 's ochtends warmer wordt en als het 's avonds afkoelt (beide zo rond een uurtje of 6, dus ik lig te slapen of ik ben aan het werk), had ik ze hier nog niet gezien. Mijn eerste echte ervaringen met Kangoeroes waren op dezelfde avond (de eerste donderdag na mijn aankomst). Ik was met Ben op weg naar een Shoppingcentre en we reden de 'gravel road' (Weg vanaf dit stuk land richting de geasfalteerde weg) af toen we er een zagen. Het was de eerste Kangoeroe die ik zag die niet voorbij flitste in het donker, dus ik was helemaal blij. Op de terugweg van diezelfde Shoptrip, hadden we een iets minder leuke ervaring met een Kangoeroe. We reden rustig (70km/h? Is relatief rustig hier) op één van de rustige wegen hier richting het dorp, toen er ineens één overstak! Ik was degene achter het stuur, maar Ben zag de Kangoeroe als eerst. Hij riep heel hard stop, ik gilde en drukte mijn voet op de rem toen er een harde klap klonk. We hadden de Kangoeroe geraakt. Toen we een aantal meter verderop langs de kant van de weg stonden was Ben heel trots en rustig. Hij vond dat ik goed gereageerd had, precies zoals ze het in de tekstboeken zetten, en we hadden alleen de staart van de Kangoeroe geraakt. Ik kan je vertellen, ik was wat minder relaxt; mijn handen trilden en mijn hart bonsde in mijn keel! Ik ben heel blij dat ik Ben naast me had zitten toen dit gebeurde; ik moet niet denken aan wat er gebeurd was als ik alleen was geweest! Inmiddels heb ik er een aantal in de 'tuin' gezien en heb ik ook een aantal foto's kunnen maken. Sorry voor de slechte kwaliteit van de foto's; ik durfde niet dichterbij te komen en ze zijn zo snel weer weg!
Ook begint mijn sociale leven een beetje vorm te krijgen en wel in de vorm van andere Au Pairs. Zo ben ik via Tamara al voor mijn vertrek ik contact gebracht met Svenja, een duitse Au Pair die ongeveer 10 minuten van mij vandaan woont. Aangezien wij hier niet in hartje Adelaide zitten, zijn er niet heel veel Au Pairs te vinden. We zijn dan ook erg blij elkaar gevonden te hebben! We zijn al een paar keer wezen shoppen en hebben ook een aantal van 'onze' kids ('mijn' jongens en 'haar' meisje) meegenomen naar het strand. Het is zo fijn om af en toe met leeftijdsgenoten te praten en het is al helemaal leuk dat we in hetzelfde schuitje zitten! We praten dan ook vooral over de kinderen en over onze reisplannen voor na onze tijd hier. Zo gezellig!
Naast Svenja heb ik ook contact gelegd met Sabine, een andere Nederlandse Au Pair die hier ongeveer 45 minuten vandaan woont. We hebben op de dag van onze ontmoeting geshopt in Collonades (één van de twee grote Shoppingcentres) en geluncht in 'The Kitchen Door', het restaurant van Ben & Tamara. Het is zo fijn om hier Nederlands te praten; niemand verstaat je, dus je kan lekker roddelen! We hebben het vooral over onze gezinnen, het 'sociale isolement' dat we hebben omdat we niet (zoals de meeste Au Pairs hier) in de stad wonen en het leven in Nederland etc. gehad. Omdat onze gastgezinnen beide in de Horeca werken, beide stellen runnen/zijn eigenaren van restaurants, snappen we elkaars situatie helemaal, wat het nog gezelliger maakt!
Jullie vragen je vast af wat ik op doordeweekse dagen uitspook. Aangezien het saai wordt als ik alle dagen los van elkaar ga beschrijven, hier een globale beschrijving van een standaard, doordeweekse dag waarop iedereen 'werkt'.
7.30: Iedereen wordt wakker. Iedereen eet zijn/haar ontbijt (Ik heb de Cornflakes geïntroduceerd en Oskar en Ben eten poached egg.)
8.00: Sommariva's maken zich klaar voor School/Werk. De jongens spelen terwijl de ouders douchen en lunch klaarmaken.
8.45: Sommariva's vertrekken naar School/Werk (want school start hier pas om 9 uur!).
8.45-14.45: Ik word rustig wakker, check mijn e-mail en Facebook, douche etc. Daarna doe ik iets voor mezelf; met iemand afspreken, mijn kamer schoonmaken, mijn blog bijwerken, shoppen, lezen etc. (Voor na de vakantie is het plan nu dat ik op zowel een Montessori als een ‘gewone' als de Vrije School ga meehelpen. In blokken van 2 weken, met steeds een week ertussen, zal ik proberen uit te vinden waar mijn interesse ligt, op welk type school ik wel les zou willen geven. Dit alles moet nog geregeld worden, maar ik hoop dat het lukt!)
14.45-15.45: Jongens van school halen. De school is 15 minuten rijden hier vandaan en de jongens zijn 10 minuten na elkaar vrij, vandaar dat het zo lang duurt.
15.45-16.15: Snack (of eigenlijk een 2e lunch) eten, want als ik hier iets leer is het dat jongens altijd honger hebben en ontzettend vervelend/stout doen als ze niet op tijd eten hebben!
16.15-17.45: De jongens spelen, ik hou ze in de gaten, doe af en toe mee en doe ondertussen de was, afwas en de rest van het huishouden.
17.45-18.30: Soms ben ik verantwoordelijk voor het eten van die avond, dus dan sta ik in de keuken. Andere avonden doet Tamara dat en gaan de jongens en ik door met wat we hiervoor deden. Meestal zijn Ben & Tamara rond 18.30/19.00 uur thuis.
18.30-21.00: Eten en de jongens worden naar bed gebracht door Tamara. Ik doe ondertussen mijn eigen ding.
21.00-????: Soms kijken we nog een film met z'n 3'en, soms doen we alledrie ons eigen ding, vaak hebben Tamara en ik één van onze 'late night chats' (waarin zij vooral aan het woord is..) etc.
23.00: Ik lig meestal ergens rond deze tijd op bed, of althans, dat probeer ik.
Aangezien het nog maar net vakantie is, weet ik de routines van de dag nog niet zo goed. Wel weet ik dat ik van 8.30 uur tot ergens tussen 18.00 en 20.00 uur werk. De jongens en ik zullen veel activiteiten moeten ondernemen om verveling, en daarmee vervelend gedrag, tegen te gaan. Dus als er nog iemand ideeen heeft om twee jongens van 8 en bijna 7 te vermaken, kom maar op!
Tijdens zo'n dag is het erg wennen aan de verschillen tussen hier en thuis. Zowel Holland vs. Australië als het verschil tussen dit gezin en thuis. Het grootste verschil is, natuurlijk, dat ik van een vrouwen- naar een mannenhuishouden ben verhuisd. Thuis en in al 'mijn oppasgezinnen' gaat alles er veel rustiger en vredelievender aan toe dan hier. Een ander groot verschil waar ik erg aan moet wennen is de rolverdeling hier in huis. Thuis is het hele huishouden redelijk 50/50 verdeeld en doet iedereen zijn eerlijke deel, terwijl alle last hier vooral op Tamara's schouders rust. Een ander, typisch Australisch (zo blijkt uit navraag bij Svenja), trekje wat mij irriteert is het hooghouden van schijn. Ik vraag hier in huis regelmatig of ik kan helpen en ik verontschuldig mij voor allerlei fouten die ik maak, en het antwoord is standaard; 'that's okay, it's fine', terwijl dat totaal niet zo voelt. Dat is denk ik de grootste cultuurschok tot nog toe; het gebrek aan eerlijke communicatie. We zullen zien of ik dat volhoud..
Op het moment hebben de jongens net vakantie, dus ik zal vanaf nu zo'n 50-55 uur per week werken. Ik ga proberen om één keer per week een verhaaltje en wat foto's en filmpjes te posten. Maar ik beloof niets, want ik heb geen idee of ik genoeg tijd en energie over zal hebben..
Liefs & knuffels,
Lotte
Afscheid!
Lieve vrienden en familie,
Meer dan een week geleden sinds mijn laatste post: dus er zal wel niets gebeurd zijn. Integendeel!
Afgelopen vrijdag eerst een 'afscheidsdagje' gehad. Het afscheid van de Schatten viel me af en toe toch wat zwaarder dan ik had gedacht. Vooral in 'mijn afscheidskring' had ik het even moeilijk. Probeer het maar eens droog te houden als je een keer of 15 'Ik vind jou lief.' te horen krijgt.. Maar het is me gelukt! De badeendjes met kaartjes eraan, waar ik 2 uur op heb zitten zwoegen, waren een groot succes. Gelukkig. Diezelfde avond het afscheid van Alex. Ik heb het de hele avond drooggehouden, maar toen ik wegging kreeg ik wel even een realiteitsschok. 'Hij gaat naar de andere kant van de wereld. Ik straks ook. We zullen alles en iedereen hier voor lange tijd moeten missen. * Slik.*' Maar het voelde goed. We gaan onze droom waarmaken, iets waar niet iedereen de mogelijkheid toe heeft.
Na een lekker lui bankhang-weekend kreeg ik maandag, na vorige week een aantal keren heen en weer gemaild te hebben met de organisatie, eindelijk duidelijk nieuws over mijn vliegticket. En wel in de vorm van een mailtje met 2 vluchtschema's erin! Of ik even wilde kiezen.
Nu was mijn keuze in principe al snel gemaakt, maar mijn 'voorkeursvlucht' zou ervoor zorgen dat ik om 0u30 zaterdag op zondag, op het vliegveld aan zou komen. Dat was dus nog wel even een puntje, want gaan er 's nachts wel 'shuttle-busjes' van het vliegveld naar het Hostel waar ik maandag een oriëntatiedag zal hebben? Na nog wat mailtjes heen en weer blijkt dat ik niet op het vliegveld hoef te overnachten. Oftewel: mijn vertrekdatum is bekend!
FRI 28OCT AMSTERDAM NL FRANKFURT DE 2015 2120
FRI 28OCT FRANKFURT DE SINGAPORE SG 2350 1800, aankomst 29 okober
SAT 29OCT SINGAPORE SG PERTH WA 1920 0030, aankomst 30 oktober
Vertaling van het schema hierboven: Ik vertrek vrijdag 28 Oktober om 20u15 vanaf Schiphol! Ik vlieg dan via Frankfurt en Singapore naar Perth, waar ik zaterdag- op zondagnacht om 0u30 zal landen.
Nadat ik me heb opgefrist in het Hostel en zondag de hele dag door Perth heb gedwaald, zal ik maandag een 'oriëntatiedag' hebben. Hier leer ik allerlei, hopelijk nuttige, dingen over Australië en zal ik een rekening openen, een sim-kaart ontvangen en andere dingen regelen/krijgen. Na deze drukke dag zal ik dinsdag nog een keer vliegen. Nu richting Adelaide, waar als het goed is de familie Sommariva, of in elk geval een deel ervan, mij staat op te wachten. Wat er de rest van de week gaat gebeuren weet ik (nog) niet, maar het wordt vast leuk!
We (m'n uitzwaaicommité en ik) vertrekken vrijdag de 28e 's ochtends al naar de randstad; kunnen we nog even langs mijn lieve familie en weten we zeker dat we op tijd komen voor het inchecken! (Want ja, daar maakt deze controlfreak zich nu al zorgen om..)
Dus, iedereen die me nog wil zien: Laat het me weten! Voor m'n vrienden is er een afscheidsfeest, op 21 Oktober. Voor iedereen die daar niet aanwezig is, maar mij nog wel wil zien, geldt: Wie het eerst komt, wie het eerst maalt!
Ik ben nu al ruim een week bezig met alles regelen, het is zoveel werk! Het eerste wat rond moest zijn was de vlucht. Zonder precieze vertrekdatum is het niet mogelijk de oriëntatiedag te boeken en erg lastig om je verzekering en visum te regelen. De officiële mail over mijn ticket kreeg ik woensdag, dus pas sinds dat moment kon ik de rest regelen. Mijn verzekering heb ik woensdag direct aangevraagd en mijn visum regel ik vrijdag. Als dat eenmaal rond is, zijn het vooral de 'kleine' dingen die ik nog moet regelen: een backpackrugzak kopen (Moet hem eerst nog kiezen.. jullie kennen me, moet ik nog meer zeggen?), bepalen wat ik wel en niet mee ga nemen (Zelfde als hiervoor..) en natuurlijk afscheid nemen van iedereen! Kan nu al wel huilen als ik me bedenk dat ik zo ontzettend lang niet hier zal zijn.. 7 maanden zonder papa en mama, 7 maanden zonder kleine zusjes, 7 maanden zonder beste vriendin, 7 maanden geen borrels/feestjes met vrienden, 7 maanden niet kroelen met Baboe..etc.!
Maar, daar krijg ik wel een geweldige tijd voor terug! Ik ga naar de andere kant van de wereld, een totaal nieuwe cultuur ervaren, bij een leuk gezin in huis. Zoals ik al zei, ik ga bij de familie Sommariva wonen. Deze familie bestaat uit: Papa Ben, Mama Tamara (36), Zoon Oskar (8) en Zoon Willem (6). Ze wonen, met de twee katten van Oskar en Willem, op een stuk niemandsland. Officieel gezien wonen ze in McLaren Vale, South Australia, Australia (Google Maps, geweldige uitvinding!), maar hun huis staat op '10 acres of scrub', oftewel 40 468.5642 m2 land dat niet onderhouden wordt. Vanuit 'mijn slaapkamer' heb ik uitzicht op kangoeroes! Ben & Tamara runnen samen een restaurant, Hij is de Chef en Zij de Manager. Doordat ze vooral 's middags en 's avonds werken, hebben ze iemand nodig die er dan voor Oskar & Willem kan zijn. Tot op dit moment heeft Tamara die taak op zich genomen, maar nu de jongens wat groter zijn wil ze haar mannetjes toevertrouwen aan iemand anders, zodat zij weer kan gaan werken. De jongens gaan naar een 'Steiner School', hier in Nederland Vrije School genoemd, en mogen eigenlijk niet achter de spelcomputer en geen televisie kijken. Het zijn volgens mij allebei twee energieke jongens die graag nieuwe dingen proberen en leren. Ik heb er zin in!
Mijn 'werkweek' zal er, buiten de vakanties om, redelijk rustig uitzien, aangezien 'the boys' naar school gaan en de ouders de zondag, maandag en dinsdag voor hun rekening nemen. Buiten de 'School Holidays' om zal ik er woensdag, donderdag en vrijdag van 15u15 tot 18u en zaterdag van 9u tot 18u voor de jongens zijn, net als de meeste zaterdagavonden, i.v.m. evenementen in het restaurant. Ik zal de jongens van school halen, een snack met ze eten, iets met ze ondernemen (evt. Sportclubjes etc.) en wat avondeten klaarmaken (vaak alleen opwarmen, gelukkig. Dat kan Keukenprinses Lotte!). Op de zaterdagen zal ik er zoveel mogelijk voor proberen te zorgen dat er een 'grote activiteit' op het programma staat, omdat ik ze dan de hele dag 'heb'. In de vakanties zal ik er woensdag, donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag van 9u tot 18u en de zaterdagavonden voor de jongens zijn. Dit zullen dus de weken zijn met de meeste uitdaging. Maar die neem ik met beide handen aan!
Nu hebben jullie nog steeds geen flauw idee hoe de familie eruitziet. Zoals beloofd heb ik een 'family photo' geregeld, die ik in het foto-album van de site gestopt heb. Op de foto staan, van links naar rechts: Willem (6), Tamara, Oskar (8) en Ben. Zoals te zien is: Oskar wou niet op de foto.. (Ik kreeg 4 foto's toegestuurd. Op deze foto kijkt hij nog vriendelijk. Geloof me.)
Nou, dit was het wel weer voor nu. Volgens mij heb ik alles beschreven wat er sinds het vorige verslag gebeurd is.. Ik hoop dat ik nog van iedereen afscheid kan nemen!
Liefs & knuffels,
Lotte
Wiiieeeehooooeeee!
Lieve familie, vrienden & belangstellenden,
Nee lieve mensen, dit is geen 'spam-bericht', maar een update in het verhaal over de Au Pair-avonturen van ondergetekende.. Ik hoor jullie denken: 'Alweer?' 'Ja, alweer.' Er is namelijk veel gebeurd afgelopen weekend. Alle mensen heel dicht bij mij en al mijn Facebookvrienden & -vriendinnen weten het al: Ik heb 'mijn gezin' gevonden! Deze update zal dus vooral een uitgebreid verslag over dat hele proces zijn. Wees gewaarschuwd; het is een lang verhaal met veel uitroep & aanhalingstekens!
Zo. Waar waren we na het vorige verhaal gebleven? Mijn drukke maar oh zo leuke donderdag en vrijdag. Donderdag heb ik voor het eerst langere tijd op een gezellige Yesse gepast. Dat was super. Daarna sprintje getrokken naar huis, in recordtijd mijn avondeten naar binnen gewerkt en snel naar Lewenborg gefietst om mijn logeertas bij de Boogers' te brengen. Daarna snel door naar Daniël en vanaf daar door naar Schanspop, Siddburen. De kwaliteit van de muziek was niet om over naar huis te schrijven, maar de sfeer was geweldig. Het was supergezellig! Vrijdagochtend werd ik, na 4 uurtjes slaap, wakkergekust door Karlijn en Sebastiaan. Zo lief! Heerlijk opgepast en 's avonds moe maar voldaan in slaap gevallen. (Na een last-minute stress aanval..)
Dat ik redelijk goed geslapen heb is een wonder, want ik was superzenuwachtig voor het Skypen! Ik had geen mailtje terug gehad van het gezin uit Queensland, dus had ik 'gelukkig' maar één 'Skype-meeting', met het 'alternatieve' gezin uit South Australia. We hadden van te voren geen duidelijke tijd afgesproken, maar zij hadden gezegd dat '11am or lunchtime' het beste zou lukken. Ik zat zaterdag dus braaf om 11 uur te wachten. Tot ik na een half uur stressen mijn mail las en zag dat ze om 12 uur online zouden komen. Dus ik nog maar even een rondje gelopen en verder gestressed (Meeste mensen hebben wel een beeld denk ik. Proefwerken, examens, mondelingen, presentaties.. anyone?).
Toen ik rond 10 voor 12 maar eens online ging op Skype, werd ik al bijna direct 'gebeld' door het gezin. De webcams gingen aan en toen zag ik ze zitten; het hele gezin zat voor de webcam gepropt. Het gesprek begon al goed: 'How do you pronounce your name?' Ik vind dat ze het goed doen, zeker met de slechte verbinding! We hebben wel 6x opnieuw moeten bellen (tijdens een gesprek van 40 min..). Beide partijen stelden een paar vragen, maar door onze uitgebreide 'brieven' waren de meest belangrijke vragen eigenlijk al beantwoord. Het was vooral kijken of de sfeer daar voor mij goed voelde en of zij een goed gevoel bij mij kregen. En wat kletsen met Oskar & Willem: 'Hoe kunnen wij jou zien op de computer?', 'Hoelaat is het daar?', 'We lezen nu dit boek (Witches, Roald Dahl)' etc. Tijdens het gesprek kwamen ook mijn ouders en zusjes aan bod. 'Wat zullen zij ervan vinden dat jij zolang weggaat?' en 'We willen eigenlijk je ouders wel ontmoeten, gewoon omdat wij dat ook zouden willen als wij hen waren.' Dus zo zaten papa, mama en ik zondagochtend voor de webcam, gezellig te kletsen met Tamara & Ben Sommariva. Tegen het einde van dat gesprek kwam het hoge woord eruit: 'Hoe zou jij het vinden om hier te komen wonen?'. Nu had ik stiekem al nagedacht na het gezellige gesprek van zaterdag en leek het mij erg leuk om in dit gezin een 'home away from home' te hebben. Ik reageerde dus enthousiast met een giechelend 'I would love to come and live with you!' (Op z'n Lotte's, jullie kennen me..).
Na het gesprek nog even heen en weer gemaild (is toch wel handiger voor de technische zaken en de bevestiging van dingen die gezegd zijn, gezien de verbinding), met onder andere de belofte dat ik zondagavond zou terugmailen of ik het nou ècht wou. Dus ik er op stille momenten tijdens het oppassen in huize Goettsch hard over nadenken, maar ik kon geen slechte punten bedenken. Ik heb dus zondagavond, 2 Oktober 2011, om 21u15 een mailtje naar de familie Sommariva gestuurd met de zin: I would love to come and live with you! Nu kreeg ik maandagmiddag een mailtje terug met opening: 'That is fantastic news!' Zo blij!
Zondagavond ook direct de organisatie hier gemaild, de Sommariva's mailden die van hun dinsdag, aangezien het maandag een 'public holiday', Labour Day, was. Ik kreeg maandag al direct een online formulier met dingen die ik binnen 7 dagen in moet vullen en terug moet mailen. Ik moet onder andere mijn 'flightnumbers' en 'Arrival-dates' invullen, wordt dus lekker druk regelen.
Nu heb ik ook besloten om eind deze week afscheid te nemen van alle lieve Schatten van Schateiland op m'n 'werk'. Ik heb namelijk nog genoeg te regelen en genoeg mensen om afscheid van te nemen, dus lijkt het me handig om niet meer te 'hoeven' werken. M'n allereerste afscheid is dus op het 'werk', direct gevolgd door het afscheidsfeest van Alex. Ik weet nu al dat ik vrijdagavond(/-nacht/-ochtend, je weet maar nooit wanneer een feestje in Huize Haas is afgelopen) ga huilen.. Als alles goed gaat vertrek ik waarschijnlijk ergens eind deze maand of in de eerste week van November!
Ik zal de familie even vragen om een goede 'family-photo'. Dan kan ik ze hier even goed voorstellen! Ook zal ik, zo gauw ik meer informatie heb (vertrekdata & -tijden, een datum voor mijn afscheidsfeest etc.) hier weer posten!
Last but absolutely not least: Bedankt voor alle lieve/leuke/geïnteresseerde berichtjes/'likes'/reacties die ik van jullie krijg. Doet me goed! ?
Liefs & knuffels,
Lotte
Ontwikkelingen; de eerste reacties terug!
Hi lieve vrienden en familie,
Jullie zullen wel denken, alweer een verhaal van Lotte?! Ja dus, alweer een verhaal, want ik heb weer wat te melden! Er is namelijk veel gebeurd afgelopen dagen...
Te beginnen met de tijd tussen het vorige verhaal en nu. Ik heb namelijk nog weer 3 mailtjes ontvangen van 'potential hostfamilies'. Het eerste gezin woont in een 'suburb' ìn Sydney en bestaat uit vader, moeder en hun drie kids. Het gaat om een meisje van 13, een meisje van 8 en een jongen van 4. Hun brief was erg kort en ik zat dus met veel vragen waarvan ik er direct een paar gevraagd heb in mijn mailtje richting het gezin. Dit alles gebeurde de 22e, ik heb nog geen reactie...
Het tweede 'nieuwe gezin' woont in de buurt van Adelaide, South Australia (het gebied waar ik sowieso heen wou!) en bestaat uit vader moeder en hun twee zoons van 6 & 8 jaar oud. Ze hebben twee katten (<3) en het uitzicht is er zo mooi (Ze hadden foto's bij hun profiel! Zee, stranden en kangoeroes!). Nu is het zo dat het hier om een 'alternatief' gezin gaat, wat het dus nog extra uitdagend en leuk maakt. De jongens gaan naar een Steiner School (Vrije School), ze mogen geen tv kijken, hebben geen spelcomputer etc. Er wordt van mij verwacht dat ik creatief met ze ben, dat ik lekker met ze naar buiten ga en leuke knutseldingen met ze doe. Geen probleem natuurlijk! Zoals al die uitroeptekens al wel duidelijk maken, ben ik erg enthousiast over deze familie.. Direct gemaild natuurlijk en ik heb antwoord terug, daarover later meer..
Het derde 'selected for an interview'-mailtje kreeg ik de 26e. Het gaat om een gezin dat in Hope Island, Queensland woont en bestaat uit vader, moeder en hun dochtertje van 3. Ze zijn net terug van 20 maanden leven in Londen en wonen nu in een 'gated community' aan de Gold Coast (Queensland). De criteria waren eigenlijk dat de Au Pair 21-30 jaar oud is, 'extensive childcare experience' heeft en een 'confident driver' is. Na mailcontact weet ik in elk geval dat die eerste twee punten geen probleem zijn bij mij, maar dat autorijden..
Nu las ik afgelopen zondagochtend (Zo voelde het, maar oké, het was middag. In my defence, ik had zaterdagavond een supergezellige BBQ+Borrel met een hoop lieve vriendjes en vriendinnetjes) mijn mail en zag tot mijn grote verbazing/schrik/blijheid dat de 'alternatieve' familie gereageerd had op mijn 'I would like to become your Au Pair-mailtje'! Ze wilden wat meer van me weten en na het eerste mailtje terug kwam zondag de mededeling: 'I would like to Skype with you!'! Dinsdag mailde ook het gezin uit Queensland terug, met de vraag of 'I would like to organise a Skype session?'. Ofcourse would I like that, maar heb eerst maar even om verduidelijking van dat 'confident driver' gevraagd.. Nog niets terug!
Ik heb nu dus twee gezinnen die wel met me willen Skypen. Ben superzenuwachtig! Heb maar gezegd dat zaterdag mij het beste uit zou komen, kon ik me even voorbereiden. We zullen zien hoe dat gaat..
Nu eerst maar gauw opruimen en inpakken, want ik moet straks oppassen @ de Omlo's, ga vanavond met lieve vriendjes en vriendinnetjes naar De Vengaboys, op Schanspop, in Siddeburen en slaap vannacht @ de Boogers' om daar morgen de hele dag op te passen. Heb overal zin in!
Ik zal zo snel mogelijk weer wat nieuws schrijven!
Liefs & knuffels,
Lotte
De eerste mailtjes..
G'day lieve familie en vrienden,
Ik schrijf nu alweer een verslag, omdat alles ineens erg snel lijkt te gaan. Nee, ik heb nog geen familie, maar het lijkt erop dat het nog wel eens snel kan gebeuren.. Ik heb namelijk deze week mijn eerste twee 'selected for an interview'-mailtjes gehad. Dit houdt in dat ik op de shortlist van een familie ben beland, doordat de familie of de organisatie mij wel een match vonden.
Het eerste mailtje las ik maandagochtend. Ik moest om 10u oppassen, dus ik had alle tijd om nog even mijn mail te checken. (Ik verwachtte helemaal niks, maar toch doe ik het elke dag.. Slechte gewoonte!) Ik zag het mailtje en riep direct naar mama, die in de (bij-)keuken aan het rommelen was, 'Mama! Er is een gezin wat mij misschien wel wil hebben! Aaaaah!' totale hysterie dus, jullie kennen me.. Het bleek om een gezin te gaan wat ergens in de regio van Sydney woont, de ouders en hun dochtertje. Van 11 jaar oud. Mijn eerste reactie, ontzettend fout, was dan ook: 'Nee, wordt ‘m niet.'
Ik had al besloten om het even te laten bezinken, zeker na de adrenaline-rush die ik had na het mailtje. Mama, die al trillend en giechelend met me meelas, zei ook direct dat ze het niet echt iets voor mij vond, maar dat ik tot de avond moest wachten met het nemen van een beslissing. Dat heb ik ook braaf gedaan. Ik heb er die dag zelf over nagedacht, maar er ook veel met mama, papa en de moeder van één van mijn oppaskindjes over gesproken. 's Avonds, na het eten, heb ik toen een mailtje opgesteld. Er stond in dat ik wel erg 'excited' was om mail gehad te hebben, maar dat ik er na een hele dag nadenken toch echt op uit kwam dat dit geen familie voor mij was. Ik vind en schreef dat het mij niet leuk lijkt om daar te wonen, omdat ik er dan vooral ben om haar uit bed, naar school, uit school, van en naar piano en tennis en in bed te doen. Ook schreef en vind ik dat het me niet genoeg uitdaging bied, één meisje dat al elf jaar oud, en dus erg zelfstandig, is. Ik heb nog geen reactie terug..
Het tweede mailtje, de laatste druppel die mij deed besluiten een verhaaltje te typen, lees ik net. Het gaat om een gezin ook in de buurt van Sydney woont, redelijk in de buurt van de stranden van North Narrabeen (Google Maps!?) (aldus SmartAuPairsAustralia..). Het gaat om twee kinderen, een meisje van 9 en een jongetje van 6, die hardwerkende ouders hebben. Dit gezin spreekt mij meer aan, zelfs zonder foto's! (En dat zegt wat, bij mij..) Hun 'brief' klinkt een stuk vrolijker, minder zakelijk, dan die van het eerste gezin. Ik heb ook direct, (een uur nadat ik de mail gelezen had, we moesten nog eten), teruggemaild dat ik het een erg leuk gezin vind, dat ik het me leuk lijkt om bij hen te gaan wonen en werken en dat ik toch wel erg graag foto's wil zien. Nu is het afwachten!
Papa en mama zijn heel blij voor me, maar ze hebben het er toch ook wel moeilijk mee, geloof ik. De families die ik tot nog toe heb gezien, hebben allebei de 'starting date' October 2011, dus het begint nu toch allemaal wel erg dichtbij te komen...
Na al het adrenaline-nieuws ook nog even een ander leuk berichtje. Ik had gisteren, woensdag 14 september 2011, een 'workshopmiddag' van TravelActive. De middag zelf was niet heel bijzonder, maar het was erg leuk om andere meiden te ontmoeten die hetzelfde doormaken als ik. Het was erg fijn, gezellig en nuttig om met ze te kunnen kletsen, lekker ideeën, meningen, tips en ervaringen uitwisselen. Ander leuk voordeel: de terugreis was ineens een stuk gezelliger! Wat gisteren vooral, bijna pijnlijk, duidelijk werd, is dat het allemaal heel snel kan gaan als je eenmaal in contact bent met een familie. Vandaar mijn adrenaline-gedreven stuk hierboven. Ik kan immers over een paar weken in Australië zitten!
En toen wilde ik dit stuk bijna posten (vrijdagochtend), heb ik nog een 'selected for an interview' mailtje binnen! Dit keer is het een gezin dat ongeveer 4 uur noordelijk van Perth in Dongara (Google Maps?!) woont, in het westen dus. Het gezin bestaat uit de ouders (begin 40) en hun twee kinderen. Een jongetje van 8 en een meisje van 4 en hun twee honden. De 'brief' van dit gezin is kort en wat minder vrolijk en open dan die van gezin #2, maar het klinkt niet verkeerd. Helaas hebben ook deze mensen geen foto's bij hun profiel en kan ik dus nog steeds niet echt een goed keuze maken. Aangezien het gezin me wel aanspreekt, mail ik ook hen maar direct met de mededeling dat het me leuk lijkt hun au pair te worden en met de vraag of ik wat foto's kan krijgen. Afwachten!
Pff, dit was het wel weer voor nu (echt!). Als ik meer nieuws heb, zal ik zo snel mogelijk een nieuwe blog schrijven!
Liefs en knuffels,
Lotte
Welkom! (De persoonlijke versie..)
Hoi lieve familie, vrienden en andere belangstellenden,
Zoals jullie allemaal weten, ga ik voor 6 maanden als au pair naar Australië. Omdat ik merk dat iedereen mijn plannen heel leuk/interessant/stoer/etc. vindt, terwijl ik eigenlijk geen tijd/mogelijkheid heb om alles aan iedereen uit te leggen, heb ik besloten een blog te maken. Een andere leuke bijkomstigheid: Ik heb leuke verhalen, foto's, filmpjes en reacties om later terug te lezen/kijken!
Dus, iedereen die mijn avonturen op de voet wil volgen, maar te lui/vergeetachtig/digibetisch is om eens in de zoveel tijd deze site op te zoeken (maar wel regelmatig zijn/haar mail checkt): Vul hier rechts in het menu je e-mail-adres in, dan kom je in mijn 'mailing-list' en krijg je bij elk nieuw verhaal een e-mail. Handig, toch?
Nu terug naar de Australië-zaken. Ik heb half juli de knoop doorgehakt en me aangemeld bij TravelActive, een Nederlandse organisatie voor allerlei soorten reizen (van backpacken tot high-school-jaren). Ik kreeg een dik pakket papieren thuisgestuurd, of ik die even wilde invullen. Een dikke maand, een doktersbezoek, 2 kwijtgeraakte (en dus opnieuw geprinte & ingevulde) referenties en een hoop geposeerde foto's later heb ik het hele pakket de ochtend dat we op vakantie gingen (18 augustus) op de post gedaan. Mijlpaalmomentje! Er was een last van mijn schouders, maar het werd nu wel echt definitief..
Toen we een week later terugkwamen uit het geweldige Parijs had ik een mailtje van TravelActive, dat mijn pakket was aangekomen en dat er een interview gepland zou worden. (Sidenote: Mijn procedure ging geloof ik niet helemaal zoals het moest. Normale volgorde: dossier naar TravelActive, Workshopdag+Interview, dossier naar Gastland. Mijn volgorde: dossier naar Travelactive, Interview, Dossier naar Australië, Workshopdag...) Ik was net te laat met opsturen voor de maandelijkse Workshopdag, de dag die meestal gecombineerd wordt met 'het interview': een gesprekje van 15 minuten, in het Engels, over het au pair zijn, je kwaliteiten en het land waar je heen gaat. Omdat het anders allemaal nog wel erg lang zou duren, ben ik afgelopen woensdag gebeld voor het 'interview' (ging best goed geloof ik) en moet ik 14 september naar het kantoor van TravelActive in Venray voor de Workshopdag. Gelukkig hoef ik er pas 's middags te zijn en hoef ik dus niet weer om 05u45 (!) in de trein te zitten, zoals ik wel moest voor de info-ochtend in juni.
Wanneer ik wegga is niet bekend, het kan al heel snel zijn, maar de kans is aanwezig dat het pas lukt in januari 2012. Aangezien het toch wel erg saai en alleen is om de hele dag in m'n uppie thuis te zitten, heeft de vader van mijn eerste oppaskindjes 'baantje' voor mij geregeld. Bij hem op het werk, mijn oude basisschool, waren handen tekort in de kleuterklassen. Dus nu help ik daar, als klassenassistent/stagaire/2e paar handen. Dat doe ik nu bijna elke dag van half 9 tot half 1/3 uur, superleuk!
Ik krijg net een mailtje binnen: Ik ben officieel geaccepteerd in het programma! Mijn dossier wordt nu in Australië aan gastgezinnen (die criteria hebben waaraan ik ongeveer aan voldoe) laten zien, dus het is nu echt wachten! Ik kan in principe ieder moment gebeld worden, ik zal maar vast wat vragen en antwoorden voorbereiden...
Aangezien ik geen idee heb of ik zo al jullie vragen heb beantwoord: Stel ze, alsjeblieft!
Liefs en knuffels,
Lotte
Welkom op mijn Reislog!
Hallo en welkom op mijn reislog!
Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.
Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.
Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!
Leuk dat je met me meereist!
Groetjes,
Lotte
