G'day lieve familie en vrienden,

Ik schrijf nu alweer een verslag, omdat alles ineens erg snel lijkt te gaan. Nee, ik heb nog geen familie, maar het lijkt erop dat het nog wel eens snel kan gebeuren.. Ik heb namelijk deze week mijn eerste twee 'selected for an interview'-mailtjes gehad. Dit houdt in dat ik op de shortlist van een familie ben beland, doordat de familie of de organisatie mij wel een match vonden.

Het eerste mailtje las ik maandagochtend. Ik moest om 10u oppassen, dus ik had alle tijd om nog even mijn mail te checken. (Ik verwachtte helemaal niks, maar toch doe ik het elke dag.. Slechte gewoonte!) Ik zag het mailtje en riep direct naar mama, die in de (bij-)keuken aan het rommelen was, 'Mama! Er is een gezin wat mij misschien wel wil hebben! Aaaaah!' totale hysterie dus, jullie kennen me.. Het bleek om een gezin te gaan wat ergens in de regio van Sydney woont, de ouders en hun dochtertje. Van 11 jaar oud. Mijn eerste reactie, ontzettend fout, was dan ook: 'Nee, wordt ‘m niet.'

Ik had al besloten om het even te laten bezinken, zeker na de adrenaline-rush die ik had na het mailtje. Mama, die al trillend en giechelend met me meelas, zei ook direct dat ze het niet echt iets voor mij vond, maar dat ik tot de avond moest wachten met het nemen van een beslissing. Dat heb ik ook braaf gedaan. Ik heb er die dag zelf over nagedacht, maar er ook veel met mama, papa en de moeder van één van mijn oppaskindjes over gesproken. 's Avonds, na het eten, heb ik toen een mailtje opgesteld. Er stond in dat ik wel erg 'excited' was om mail gehad te hebben, maar dat ik er na een hele dag nadenken toch echt op uit kwam dat dit geen familie voor mij was. Ik vind en schreef dat het mij niet leuk lijkt om daar te wonen, omdat ik er dan vooral ben om haar uit bed, naar school, uit school, van en naar piano en tennis en in bed te doen. Ook schreef en vind ik dat het me niet genoeg uitdaging bied, één meisje dat al elf jaar oud, en dus erg zelfstandig, is. Ik heb nog geen reactie terug..

Het tweede mailtje, de laatste druppel die mij deed besluiten een verhaaltje te typen, lees ik net. Het gaat om een gezin ook in de buurt van Sydney woont, redelijk in de buurt van de stranden van North Narrabeen (Google Maps!?) (aldus SmartAuPairsAustralia..). Het gaat om twee kinderen, een meisje van 9 en een jongetje van 6, die hardwerkende ouders hebben. Dit gezin spreekt mij meer aan, zelfs zonder foto's! (En dat zegt wat, bij mij..) Hun 'brief' klinkt een stuk vrolijker, minder zakelijk, dan die van het eerste gezin. Ik heb ook direct, (een uur nadat ik de mail gelezen had, we moesten nog eten), teruggemaild dat ik het een erg leuk gezin vind, dat ik het me leuk lijkt om bij hen te gaan wonen en werken en dat ik toch wel erg graag foto's wil zien. Nu is het afwachten!

Papa en mama zijn heel blij voor me, maar ze hebben het er toch ook wel moeilijk mee, geloof ik. De families die ik tot nog toe heb gezien, hebben allebei de 'starting date' October 2011, dus het begint nu toch allemaal wel erg dichtbij te komen...

Na al het adrenaline-nieuws ook nog even een ander leuk berichtje. Ik had gisteren, woensdag 14 september 2011, een 'workshopmiddag' van TravelActive. De middag zelf was niet heel bijzonder, maar het was erg leuk om andere meiden te ontmoeten die hetzelfde doormaken als ik. Het was erg fijn, gezellig en nuttig om met ze te kunnen kletsen, lekker ideeën, meningen, tips en ervaringen uitwisselen. Ander leuk voordeel: de terugreis was ineens een stuk gezelliger! Wat gisteren vooral, bijna pijnlijk, duidelijk werd, is dat het allemaal heel snel kan gaan als je eenmaal in contact bent met een familie. Vandaar mijn adrenaline-gedreven stuk hierboven. Ik kan immers over een paar weken in Australië zitten!

En toen wilde ik dit stuk bijna posten (vrijdagochtend), heb ik nog een 'selected for an interview' mailtje binnen! Dit keer is het een gezin dat ongeveer 4 uur noordelijk van Perth in Dongara (Google Maps?!) woont, in het westen dus. Het gezin bestaat uit de ouders (begin 40) en hun twee kinderen. Een jongetje van 8 en een meisje van 4 en hun twee honden. De 'brief' van dit gezin is kort en wat minder vrolijk en open dan die van gezin #2, maar het klinkt niet verkeerd. Helaas hebben ook deze mensen geen foto's bij hun profiel en kan ik dus nog steeds niet echt een goed keuze maken. Aangezien het gezin me wel aanspreekt, mail ik ook hen maar direct met de mededeling dat het me leuk lijkt hun au pair te worden en met de vraag of ik wat foto's kan krijgen. Afwachten!

Pff, dit was het wel weer voor nu (echt!). Als ik meer nieuws heb, zal ik zo snel mogelijk een nieuwe blog schrijven!

Liefs en knuffels,

Lotte