Lieve familie, vrienden etc.,

Na wat gezeur van allerlei kanten (ik noem geen namen, je weet wie je bent) en natuurlijk het feit dat het sowieso wel weer erg lang geleden is (2 maanden... Sorry!), besloot ik maar weer eens een verhaal voor mijn blog te schrijven. Elke keer als ik het me voorneem, ‘vandaag/morgen zal ik maar weer eens een stukje schrijven', gebeurd er iets waardoor het zo druk en hectisch is dat ik geen tijd en/of energie heb om te schrijven. Daarbij komt dat alles wat er hier gebeurd eigenlijk steeds hetzelfde is, mijn leven is een sleur geworden. Dus als ik al tijd had om wat te schrijven, dan had ik niets interessants te vertellen om jullie mee te verblijden. Maar ik heb afgelopen maand(en) een aantal leuke/nieuwe dingen gedaan en ik heb nu even tijd, dus hier komt ie dan.. (Ik moest m'n dagboek nagaan voor alles wat er gebeurd is, het is dus niet in volgorde van 'leukheid' of 'belangrijkheid', maar chronologisch..) Waarschuwing; het is een erg lang verhaal, echt lang deze keer, dus begin niet als je ook maar iets van haast hebt!

Het eerste 'grote' ding wat er in maart gebeurd is, was mijn eerste (en enige) oppaservaring op Australische kids buiten dit gezin. Zoals ik eerder al schreef had de moeder van één van de klasgenootjes van Oskar me aangesproken of ik elke week op dinsdag op haar twee kids kon passen. Geen probleem, dacht ik zo. Het was mijn vrije dag, dus verplichtingen had ik niet, en het extra geld is altijd mooi meegenomen, was mijn redenatie. Dus ik heb Ruby (10) en Noah (8) een dinsdag uit school gehaald, de middag met ze doorgebracht, eten voor ze gekookt en ze in bed gelegd. Deze middag was best geslaagd; de kids luisterden erg goed en het was best gezellig. Dit was wel de eerste en enige keer dat ik in dit gezin heb opgepast, want er kwam elke week iets tussen. Vooral van haar kant is er elke week wel iets.. Maar dat vind ik niet heel erg. Zeker deze laatste weken was het erg fijn dat ik geen verplichtingen buitenshuis had. Zo kon ik me rustig voorbereiden op m'n reizen en de tijd die ik over had besteden aan 'echt leuke' dingen.

Verder heb ik deze maanden veel 'avonddiensten' gedraaid; alleen met de kids eten en ze in bed krijgen. Dit omdat het 'Wedding-season' is en er ook daarbuiten nog een hoop evenementen waren. Zo had ik elke week in elk geval één avond waarop ik de jongens alleen heb, soms ook doordeweeks, wat het er nog moeilijker op maakt. De jongens willen 's avonds toch het liefst hun mama die ze in bed legt, wat natuurlijk ontzettend begrijpelijk is, maar het wel lastiger maakt voor mij om ze rustig en op tijd in hun bedden te krijgen. Gelukkig heb ik uitgevonden dat Oskar echt kan genieten van gekriebel/gekroel op z'n rug. Ik bied het hem vaak aan als 'beloning' als hij zich snel klaarmaakt voor bed; het maakt hem rustig en het zorgt dat hij in bed blijft liggen. Dat kriebelen is dus mijn geheime wapen geworden! Zeker omdat Oskar eigenlijk altijd al een hekel heeft gehad aan z'n bed en aan slapen op zich. Dus als dit hem in bed houdt, heb ik daar wel wat tijd en moeite voor over...

En ander groot iets wat sinds een groot aantal weken speelt is het Skatepark. In Willunga, het dorp verderop, waar de jongens op school zitten, is een plein met wat lage 'ramps', 'funboxen' en een soort van 'quarter-pipe'. De jongens gingen hier af en toe heen met Ben en ik heb ze in de vakantie vaak aangeboden ze mee te nemen daar naartoe, zonder succes. Het was namelijk een 'papa-ding'. Begrijpelijk, natuurlijk. Tot op een dag Circus-les niet doorging en we dus een hele middag 'vrij' hadden. De jongens vroegen me of ik ze mee kon nemen naar het Skatepark, mijn reactie: 'Natuurlijk!'. Sindsdien zijn ze helemaal verslaafd en zijn we eigenlijk bijna elke dag na school in het Skatepark te vinden. Ik vind het allemaal prima; de jongens hebben het er erg leuk en ze vermaken zich prima. Wat het voor mij ook weer een stuk makkelijker maakt; ik hoef ze niet steeds te entertainen! Ook zijn we een keer naar het Skatepark in Seaford geweest, maar da's toch niet zo'n succes. Het park is veel groter, met hogere en steilere hellingen. Het is er meer gericht op oudere jongens, niet echt op de leeftijd van ‘mijn' jongens, zodat ook de hele sfeer daar erg anders is. Gelukkig is het ver genoeg weg dat we er niet elke dag na school langs kunnen en gaan hun vriendjes vooral naar het Skatepark hier in Willunga. Scheelt mij een hoop angstaanvallen! Ik zal hier een foto van het park uploaden..

Een aantal weken geleden had Tamara een heel weekend vrij genomen. Dat doet ze normaal nooit, maar ze had het nu echt verdiend, want ze had namelijk 16 dagen achter elkaar gewerkt! (Wat daarna nog een keer is gebeurd, maar dat daar gelaten..) Dus dat weekend hebben we het erg gezellig gehad. We hadden namelijk een 'dinnerparty' bij ‘ons thuis' met Ben z'n hele familie. Ik had alleen z'n zus (en haar familie) en z'n moeder met haar vriend ontmoet, maar nu zou ik ook Ben z'n broer en zijn vriendin ontmoeten! De avond was erg gezellig, die broer en zijn vriendin bleken erg aardig en iedereen heeft genoten van de avond. Het eten was dan ook erg lekker en in overvloed aanwezig en de sfeer was erg gezellig. De avond erop gingen Ben & Tamara op hun 2e 'date'/avondje uit, sinds ik hier ben. De jongens hebben het daar erg moeilijk mee; ze begrijpen niet dat hun ouders ook tijd voor leuke dingen nodig hebben en dat ze dat normaal eigenlijk nooit echt krijgen. Op deze avonden is het nog weer moeilijker om de jongens in bed te krijgen, aangezien ze weten dat hun ouders gestoord kunnen/mogen worden met telefoontjes.. Ik ben dan ook erg blij dat dit niet te vaak gebeurd!

Iets wat mijn tijd hier erg gezellig maakt, zijn mijn maandagmiddagen & -avonden met Clarissa. We spreken vaak overdag al af, om, na een dag met 'haar kids' en uitstapje naar een strand of shoppingcentre, tot een uur of 22u bij haar thuis te zitten. We kijken in elk geval elke maandag samen, bij haar thuis, Gossip Girl; meidenavondje! Het maakt dat we even een gezellig avondje samen hebben, in plaats van elke avond alleen. Voor mij is het helemaal lekker, omdat ik echt even weg ben. Heerlijk! Ik ben echt heel blij dat ik Clarissa ‘heb'; we spreken regelmatig doordeweeks af voor een snelle koffie, wat zorgt dat ik me toch wat minder alleen en geïsoleerd voel..

Wat ook maakte dat ik afgelopen maand erg blij was, was het bezoek van Jolien! Jolien had al zo'n 10 jaar plannen om een reis naar Nieuw Zeeland te maken, dus na haar middelbare school (en een heel korte periode van studeren) was het begin 2012 dan toch echt tijd die plannen te verwezenlijken. Aangezien ze toch in Nieuw Zeeland was, wilde ze ook wel wat van Australië zien en aangezien ik hier ook ben, hebben we ook maar even een bezoekje naar hier geregeld! Zo gauw als duidelijk was dat ze zou komen en wanneer dan ongeveer, heb ik dit met m'n gastouders besproken. Die, of in elk geval Tamara, bood direct een slaapplaats aan, wat het nog weer leuker maakte. Jolien heeft hier uiteindelijk 3 nachtjes geslapen, we hebben een aantal leuke dingen gedaan en vooral heel veel gekletst! Mijn hoogtepunt van Jolien's tijd hier was toch wel de maandag. Jolien en ik zijn richting Hahndorf vertrokken om daar te lunchen, wat rond te lopen en natuurlijk Nederlands eten te kopen. We zouden namelijk 's avonds een Nederlandse maaltijd voor iedereen hier klaarmaken. Dus, nadat we in Hahndorf 2 potten 'Boerenkool' (merk: Hak!) gekocht hadden, zijn we onderweg nog even de resterende ingrediënten voor Stamppot Boerenkool gaan kopen. Na een gezellige kook-sessie, met hulp van Willem, hebben we allemaal genoten van de Hollandse pot, met kokosmakronen toe. Jummie! Helaas was het woensdagochtend alweer tijd om afscheid te nemen, dus na een dikke knuffel op het treinstation liet ik Jolien gaan. Ik gunde het haar zo; lekker naar huis, naar Groningen met alles wat daarbij hoort. Vriendje, vrienden, ouders, zus.. Maar mijn egoïstische kant kwam naar boven, want ik was toch ook wel een beetje jaloers. Jolien zou alles wat ik zo ontzettend mis (vrienden, Groningen, Nederland, alles) al snel weerzien, terwijl ik nog zo'n 3,5 maand te gaan had. Gelukkig hield dit gevoel ‘slechts' één dag stand en voelde ik me donderdag een stuk beter en sindsdien ben ik eigenlijk niet meer zo verdrietig geweest.

De twee grootste factoren die zorgen dat ik me niet verdrietig kan voelen zijn de drukte hier in huis en het feit dat mijn tijd hier er bijna op zit. Op het moment dat ik dit post, dinsdag 1 mei, heb ik nog maar 4 nachtjes in McLaren Vale te gaan, ben ik over 9 weken weer thuis en heb ik het zo druk met werken & voorbereidingen voor mijn reizen dat ik weinig tijd voor mezelf heb.

Helemaal weinig tijd voor mezelf had ik een paar weken terug, aangezien de jongens ziek waren én we maar één auto hadden. Normaal heb ik op maandag en dinsdag nog wel tijd en mogelijkheid om de auto te pakken en met iemand af te spreken, maar door een samenloop van omstandigheden ben ik die maandag en dinsdag eigenlijk de hele dag hier 'thuis' geweest. De jongens waren het weekend daarvoor ziek geworden, dus ik heb zowel woensdag als donderdag de hele dag met ze thuis gezeten. Gelukkig waren ze zo ziek dat ze aardig wat tv mochten kijken, dus waren het in principe best makkelijke dagen. Daarbij kwam dat donderdag ook Ben ziek werd, dus waren alleen Tamara en ik nog fit, zodat alle lasten (jongens & huishouden) volledig op onze schouders rustten. Maar gelukkig voelt iedereen zich nu weer helemaal beter en konden we die vrijdag allemaal genieten van een vrije dag, het was immers Goede Vrijdag.

In het laatste weekend van maart was er de 'Autumn Fair' op de school van de jongens. Elke klas heeft er een kraampje, er is een soort marktje en er is live muziek. Erg gezellig dus! Aangezien ik toch echt één van de ouders/verzorgers ben, heb ik de hele dag meegeholpen in het kraampje van Willem's klas; de 'Coffe & Cake'-stand. Ik heb er de hele dag cakes gesneden en koffie rondgebracht. Erg gezellig! De jongens hebben de hele dag lekker hun eigen ding gedaan, wat het ook voor hen erg leuk maakte.

Al dit harde werken werd beloond, en wel in de vorm van een dag en nacht alleen ‘thuis'! De familie hier ging een nachtje uit kamperen, dus had ik het rijk hier alleen. Ik heb er echt van genoten, vooral het feit dat ik heerlijk kon uitslapen, zonder me zorgen te hoeven maken om de jongens (die vaak al vroeg wakker zijn, terwijl hun ouders nog slapen, en dus allerlei kattekwaad uit halen) maakte dat het echt als een soort mini-vakantie voelde.

Inmiddels ben ik weer hard aan de bak; de jongens hebben, net als alle andere kinderen hier, 2 hele weken vakantie gehad, dus heb ik 2 weken (plus die week dat ze ziek waren) full-time gewerkt. Maar aangezien er bijna elke dag wel iets van een activiteit op ons pad kwam/gepland stond, zijn deze 2 weken erg snel gegaan. Gelukkig, want ik merk echt dat ik heel blij ben dat mijn tijd er hier bijna op zit. Hoe welkom ik me hier ook heb gevoeld, het is niet mijn thuis en het is niet mijn familie. Ik mis mijn ouders, mijn zusjes, mijn familie, m'n vrienden, iedereen! Zeker na een nogal roerige periode voor mijn ouders en zusjes, ben ik erg blij dat ik daar over 9 weken zelf weer bij kan zijn!

Afgelopen week was mijn laatste volledige werkweek hier, mijn laatste weekend met de jongens en mijn laatste 'avonddiensten'! Dus om dat te 'vieren' zijn de jongens en ik zaterdagavond uit eten geweest bij Oscars (ja, ik weet het, alweer...). Ik ben erg blij dat mijn tijd hier er bijna op zit; ik ben hier wel klaar. Ik heb mijn taken hier volbracht en ben wel toe aan lekker mijn eigen ding doen. De sfeer hier in huis is niet echt geweldig, allerlei grote evenementen in het restaurant brengen een hoop stress met zich mee, en helemaal gecombineerd met het feit dat ik (nog steeds!) een soort van 'vakantie-gevoel' heb, botst dat nogal.

Ik heb hier nog 3 dagen werken en 4 nachtjes slapen voor de boeg, voor ik zaterdagochtend richting Adelaide vertrek! Ik ga zaterdag, nadat ik in m'n hostel heb ingecheckt, met de bus richting Gawler. Gawler is de plaats waar McLeod's Daughters, de tv-serie die maakte dat ik verliefd werd op Australië, is opgenomen. Aangezien het erg dichtbij is (uurtje boven Adelaide), maar ik deze 6 maanden geen mogelijkheid gehad heb daar heen te gaan, wil ik het nu graag doen.

Na een nachtje in het hostel en een tocht door Adelaide zelf (Ik heb hier 6 maanden 'gewoond', maar heb bijna niks van Adelaide gezien...) vertrekt zondag rond lunchtijd 'mijn trein' richting Alice Springs. Eenmaal daar ga ik een 'Rock-tour' doen; Uluru etc. bekijken en 2 nachtjes kamperen. Op 14 mei vertrekt 'mijn trein' naar Darwin, dus tot die tijd zal ik in/om Alice Springs doorbrengen.

Eenmaal in Darwin ga ik één of meerdere 'National Parks' bezoeken, welke en hoe weet ik nog niet precies. Wel weet ik dat ik daar maar een paar dagen de tijd voor heb, want 20 mei vertrekt mijn vliegtuig richting Cairns. Vanaf Cairns heb ik (nog?) geen reisplannen, ik weet alleen dat ik met de bus richting Melbourne vertrek, want vanaf daar vlieg ik op 1 juli richting Londen, zodat ik op 2 juli weer thuis ben!

Ik ben vorig weekend al begonnen met het uitzoeken van mijn spullen hier; wat neem ik mee, wat stuur ik naar huis en wat kan ik weggooien? Dat is nog best een klus, terwijl ik helemaal niet zoveel heb verzameld in mijn 6 maanden hier. Het plan is om zo min mogelijk spullen mee te nemen tijdens mijn reizen, zodat alles in mijn backpack past! Ik neem mijn laptop mee (het is mij te duur en riskant om hem naar huis te sturen..), dus ik zal mijn best doen af en toe een verhaal en/of wat foto's te posten. Maar dat moet vast lukken, er zijn genoeg plekken met (gratis?) internet!

Dat was het wel weer, voor nu. Dit is mijn laatste bericht vanuit McLaren Vale, de volgende komt vanuit Alice Springs of Darwin!

Liefs & knuffels,

Lotte