Weken 31,5 t/m 34,5; Fraser, Zoo, Brissy, Hippie-leven & Sydney!

Lieve familie, vrienden, oppasgezinnen & andere belangstellenden,

Eindelijk weer een berichtje vanuit het, inmiddels iets minder, zonnige Australië! Ik zit nu in Melbourne, maar tussen Agnes Water en hier is veel gebeurd! Komt ‘ie;...

Na een erg kort nachtje, mijn laatste in Agnes Water, stond ik om 5u55 al klaar om in het shuttle-busje naar het dorp te stappen. Daar vertrok om 6u30 mijn bus naar Rainbow Beach. Het was erg koud en ik was erg moe, dus ik heb vooral lekker zitten doezelen. Eenmaal in Rainbow Beach ben ik, om wat tijd te doden en omdat het redelijk lekker weer was, naar het strand gegaan, waar ik lekker wat gelopen heb. Om 16u30 begon de 'Briefing' voor de '3 days/2 nights Fraser Island Tag Along Tour' die ik woensdag zou beginnen. De groepen (één groep per auto) werden bekend gemaakt en er werd van alles uit gelegd over het rijden in een 4WD op het strand, want dat is wat wij allemaal zouden doen! Iedereen is vroeg naar bed gegaan, want we hadden een paar vermoeiende maar erg leuke dagen voor de boeg. De tour, op Fraser Island, is niet zoals alle andere tours. De 'deelnemers' moeten namelijk zelf rijden en zelf hun eten klaar maken etc. Wel is er één soort van begeleider die meegaat om voorop te rijden en die als gids dient. Erg veel verantwoordelijkheid dus! Maar dat was juist wat de hele tour zo leuk maakte. Ik zat in de auto van de gids, dus wij kregen gratis extra informatie over alles wat we zagen, wat natuurlijk nooit kwaad kan. We hebben allerlei mooie dingen gezien, maar wat de meeste indruk op mij maakte, was een walvis die aan land geraakt was. De arme stakker was, waarschijnlijk, opgejaagd & van zijn groep weg gedreven door haaien en zo op het strand beland. Toen wij er langs kwamen was hij al zo'n 20-24 uur op het strand, dus zag het er erg zielig uit. Er waren wel een aantal 'Rangers' die hem probeerden nat te houden, maar dat heeft helaas niet mogen baten; toen we er de volgende dag naar vroegen hoorden we dat ‘ie dood was. De rest van de tour was erg leuk; veel gelachen, nieuwe vrienden gemaakt & genoten van de omgeving!

Zaterdagochtend, na een erg fijne nacht in een normaal bed, zonder feestende mensen die maar niet wilden gaan slapen om me heen, vertrok mijn bus naar Noosa. Eenmaal daar was het weer, net als in Rainbow Beach, niet echt lekker; bewolkt en regenachtig. Dus toen ik naar dingen vroeg die ik 'moest' doen/zien kreeg ik dan ook als antwoord dat Noosa echt een plek is waar alle activiteiten buiten zijn en dat ik dus maar lekker binnen moest gaan zitten.. Wat ik dan ook maar gedaan heb; ik had toch nog wat dingen die ik moest doen. Mijn dagboek bijwerken, bijvoorbeeld.. Ook heb ik die middag mijn kaartje voor Australia Zoo geregeld. Ik was zo ontzettend blij en enthousiast!

Dat was dus mijn plan voor zondag; Australia Zoo! Eindelijk maar toch kon ik er heen, dus daar zat ik dan om 8u30 in de bus. Daar ontmoette ik 3 andere backpackers, met wie ik uiteindelijk de hele dag heb doorgebracht. We hebben praktisch alles kunnen zien, waaronder natuurlijk de show in het Crocoseum (Steve Irwin's plek). En natuurlijk heb ik ook een foto laten maken waarop ik een Koala knuffel! (Zal kijken of ik er een foto van kan maken en die dan online zet of dat jullie allemaal maar gewoon even moeten langskomen, als jullie ‘m al willen zien, als ik weer in Grunn ben..)

Na deze geweldige dag was het alweer tijd voor mijn volgende bestemming; Brisbane! Daar weer heengaan voelde een beetje als thuiskomen. Zo fijn! Ik heb er elke dag lekker rondgelopen, genietend van het feit dat ik weer eens in een grote stad was. Ik heb er, bijna, alle plekken waar ik vorig jaar ook geweest was, opnieuw bezocht. Het voelde erg fijn en rustgevend om er terug te zijn!

Na 2 nachtjes in Brisbane ben ik naar Byron Bay gegaan. Daar heb ik 3 nachtjes geslapen (ik had er ééntje bijgeboekt; wilde toch rustig kunnen genieten van het plekje waarvan iedereen zegt dat het er zo geweldig is..). Ik ben naar Nimbin geweest; een dorpje vlakbij Byron Bay waar in 1973 een groep studenten de hele boel heeft overgenomen, en wat nu een hippie-mekka is. Erg grappig om dat mee te maken! Helemaal omdat je, zeker als toerist, door iedereen wordt aangesproken: 'Would you like a Cookie?' of 'Some Mushrooms, ladies?' En dan niet een onschuldig Chocolate Chip koekje of wat Chamgpignons, nee, Space-cookies & Paddo's. Ik ben er naar het museum geweest en we hebben wat rondgekeken in de winkeltjes, waar ik een leuke sjaal heb gekocht. Ik heb een hoop foto's gemaakt; zal er wat uploaden! Naast deze tour heb ik hier niet echt veel gedaan; ben naar de vuurtoren gelopen en heb rondgekeken in 't dorpje zelf, maar verder heb ik vooral lekker uitgerust en genoten van het mooie weer. Ik was van plan om met Dolfijnen te gaan Kayakken, maar dat is helaas niet gelukt; de Oceaan was te ruig. Ik heb hard nagedacht over een plan B.. Wordt vervolgd!

Na een rustige laatste dag in Byron Bay was het zaterdagavond, 16 juni, tijd om de nachtbus naar mijn volgende bestemming te pakken. Hoe weinig zin ik ook had om Byron Bay te verlaten, er is echt iets wat maakt dat je er niet weg wilt, ik keek wel uit naar mijn volgende bestemmin; Sydney! Daar kwam ik zondagochtend aan en heb ik, na 3 uur wachten tot ik eindelijk mocht inchecken, gezellig met Clarissa & Ben (haar vriend) geluncht. Na de lunch vroeg Clarissa of ik zin had naar The Opera House te gaan. Eehm, natuurlijk! Dus, slim dat ik ben, verwachtte ik een 'lange' wandeltocht om daar te komen. Bleek dat we er nog geen 5 minuten vandaan geluncht hadden! Helaas was het, na een foto-sessie met The Opera House, The Sydney Harbour Bridge & ons meiden, tijd voor Clarissa & Ben om te gaan.. Ik heb de rest van mijn middag rond de Harbour rondgebracht.

Maandag heb ik het rustig aan gedaan; ik moest nog allerlei dingen regelen, dus heb ik daar m'n ochtend aan besteed. 's Middags ben ik over The Sydney Harbour Bridge gelopen, erg mooi!

Dinsdag heb ik een tochtje langs de stranden gemaakt. 's Ochtends heb ik de bus naar Bondi Beach genomen om daar eens even rond te kijken; het is immers Sydney's (misschien zelfs Australië's) meest bekende strand! Eenmaal terug in Sydney zelf heb ik de veerboot naar Manly Beach gepakt, want die tocht was erg mooi, was mij verteld. Ik heb er zo'n 1,5 uur doorgebracht aan/op het strand, voor ik de veerboot terugnam. Ik wilde per se die veerboot, omdat ik dan de zonsondergang achter The Sydney Harbour Bridge kon zien. Zo mooi! Na deze trip was mijn 'drukke' dag nog niet voorbij, want ik had nog een 'Free Walking Tour' gepland staan, die avond. Ik zou voor zo'n 1,5 uur door één van de wijken in Sydney gaan lopen. The Rocks is de oudste Europese wijk in Sydney, met erg veel geschiedenis, dus had ik daar graag wat kou & tijd voor over. Terug in mijn hostel heb ik nog even lekker van de sauna genoten..

Mijn laatste dag in Sydney heb ik gespendeerd door nog een 'Free Walking Tour' te doen, deze keer een 3 uur durende door heel Sydney zelf. Erg leuk & informatief, zeker de tijd & vermoeide benen waard! Daarna heb ik nog een paar uurtjes over Paddy's Market (Zwarte Bazaar-achtige markt, erg veel Aziatische mensen die hun waren proberen te verkopen) gestruind, erg leuk!

Na Paddy's Market vertrok mijn bus naar Canberra. Toen we daar, na een rustige rit, aankwamen zei de chauffeur dat het er 4 graden was. Ik wist dat het echt koud zou zijn, maar 4 graden... Gelukkig voelde het niet zo koud. Donderdag heb ik echt de toerist uitgehangen; National Gallery, Old Parliament House & Parliament House. Oftewel; 3 uur kunst bekijken om daarna nog zo'n 5 uur ondergedompeld te worden in allerlei politieke zaken. Erg leerzaam & verantwoord dagje, dacht ik zo, haha! Het was daar, even tussendoor, echt koud, trouwens. Geen idee wat de precieze temperaturen zijn, maar ik liep in m'n soft-shell-jack met de neiging de capuchon op te doen of om m'n muts te pakken..

Na een lange nacht(busrit), kwam ik zaterdagochtend aan in Melbourne. Ik heb daar een rustig dagje gehad; lekker zitten lezen op 't station, een rondje in de gratis tram gedaan & gezellig een middagje doorgebracht met Cara! Ik was hartstikke moe, maar ik had nog een nachtbusrit te gaan.. Gelukkig had ik nu wel 2 stoelen voor mezelf & werd er een leuke film gedraaid, wat de hele rit een stuk beter maakte!

In Adelaide heb ik rustig wat 'kleine' activiteiten genomen. Ik heb er zondagochtend de bus naar Port Adelaide genomen, om daar een dolfijnen-cruise te doen. Die cruise was leuk; erg koud, maar we hebben een paar dolfijnen gezien! De rest van de dag heb ik erg rustig aan gedaan; ik was uitgeput en wilde maar 1 ding. Slapen! Maandag heb ik opnieuw de tocht naar Gawler gemaakt. Ik wilde het liefst een tour naar de McLeod's Daughters-plekken doen, maar dat kon niet. Je moest er namelijk een auto voor hebben en aangezien ik nog maar 19 ben kan ik er hier geen huren... Maandagavond vertrok mijn bus naar Melbourne; mijn allerlaatste busrit in Australië! Ik heb het gevierd door opnieuw wat Nederlands snoep te kopen bij het winkeltje van Cara's vader... Jummie!

Ik ben inmiddels in Melbourne, waar ik een paar dagen rustig mijn tijd hier ga afsluiten, startend met een twee uur durende Skype-sessie met Liza! Ik ga lekker de toerist uithangen & wat souvenirs inslaan, voordat zondagmiddag mijn vliegtuig richting huis vertrekt... Dit was het weer voor nu. Ik ga proberen om ergens de komende 6 dagen nog één laatste verhaal vanuit Australië te schrijven.. Nog 6 nachtjes en dan ben ik weer thuis. Tot dan!

Liefs & knuffels,

Lotte

Weken 28,5 t/m 31,5; Krokodillen, Great Barrier Reef & Greyhound-bussen

Lieve familie, vrienden & andere belangstellenden,

Sorry voor het lange wachten! (Geen idee of er iemand echt zat te wachten, maar toch. Sorry...) Nadat ik Alice Springs verlaten heb, is er een hoop gebeurd. Helaas was het ook zo dat ik nergens makkelijk & gratis wi-fi tot mijn beschikking had, dus vandaar het lange wachten. Ik ga mijn best doen in elk geval alle hoogtepunten uit te schrijven, maar wees gewaarschuwd; het wordt een lang en enigszins chaotisch verhaal dat waarschijnlijk allerlei dingen overslaat..!

Mijn vorige verhaal stopte met een vooruitblik op mijn plannen voor in Darwin. Ik zal daar zo uitgebreid mogelijk over vertellen, maar het is al zo lang geleden dat ik het ook niet meer precies weet! Na de lange treinreis kwam ik dinsdag rond een uur of 19u in Darwin aan. Tijdens de reis naar Darwin hadden we een stop van 4 uur, in Katherine. Daar heb ik, samen met 5 andere meiden, een wandeling bij 'Katherine Gorge' gemaakt. Het was er best mooi, maar niet echt bijzonder. Ik was dan ook liever 4 uur eerder in Darwin geweest! Toen we daar eindelijk aankwamen, rond 19u 's avonds, was ik uitgeput. Helaas kon ik niet rustig aan doen, want ik moest me voorbereiden op m'n tour naar Kakadu.

We werden 's ochtends om 6u30 (We konden dus heerlijk uitslapen, vergeleken met de Uluru-tour..) voor het hostel opgepikt in de 4WD (Four Wheel Drive). Uiteindelijk waren we met z'n 10'en; 9 'deelnemers' & Barney, de gids. De groep was erg gezellig; iedereen kon met iedereen overweg & we kletsten wat af. Het bleek dat ik veruit de jongste was; ik geloof dat de jongste persoon na mij in elk geval 25 jaar oud was.. De tour was fysiek een stuk minder zwaar dan de Uluru-tour; we hebben erg weinig gewandeld, maar wel veel gezwommen. We hebben namelijk zo'n 5 watervallen bezocht. Erg mooi natuurlijk, maar na de 3e begon ik toch wel uitgekeken te raken.. Ik zal wat foto's online zetten!

Na de tour heb ik het rustig aan gedaan; ik moest immers de dag erna uit-checken. Ik heb dus al mijn spullen zo ingepakt dat ik zaterdag alles direct in de bagage-kamer kon doen en ‘maar' 1 rugzak mee hoefde op mijn tocht door Darwin. Ik heb de dag gespendeerd aan het doen van een stadswandeling, het regelen van een hostel in Cairns, het opsturen van nog meer kleren richting huis (mijn backpack staat nog steeds op knappen..) en het gewoon genieten van de omgeving. Ik moest rond 21u mijn bagage uit het hostel halen, dus heb ik daarna maar gewoon zitten wachten op de shuttle-bus naar het vliegveld. Eenmaal daar heb ik nog eens 3 uur moeten wachten voor ik moest inchecken. Hoe vervelend is een vlucht rond 6u! Eenmaal in het vliegtuig ging het gelukkig erg snel en was ik rond 10u in Cairns! Het hostel had een busje voor me geregeld, dus was ik rond 11u in mijn hostel; erg uitgeput, maar blij dat ik er was. Het weer was erg mooi, dus na een snelle uitpak-actie ben ik naar 'The Lagoon' gegaan; een zwembad wat wel wat weg had van een strand (omdat er geen strand was; omdat je daar niet in de zee kan zwemmen. Teveel kwallen..) Onderweg had ik al besloten en geregeld om iets te gaan doen wat ik nooit gedacht had ooit te durven; DUIKEN! En wel bij het Great Barrier Reef. Dus nadat ik een heerlijk middagdutje in de zon had gedaan, heb ik een onderwatercamera gehuurd. De extra kosten had ik er wel voor over; het was het Great Barrier Reef! 's Avonds heb ik genoten van mijn gratis diner (elke dag kregen we een voucher om bij één van de pubs in Cairns te eten); pasta. Er was de keuze uit 3 verschillende pasta-gerechten & Chili Con Carne, dus heb ik mijn hele verblijf in Cairns genoten van pasta!

Maandagochtend was het dan zover; mijn boot naar het Reef vertrok! Na een ontbijt van Ei met Spek op een bolletje, op de boot, begon de drama; zeeziek! Het weer zat niet echt mee, dus was de zee een beetje ruig. Daarbij kwam dat ik echt doodzenuwachtig was, waardoor ik erg weinig aankon & waardoor het broodje waarschijnlijk ook gewoon verkeerd gevallen is.. Maarja, gelukkig was op een gegeven moment de rit voorbij en kon ik me focussen op de uitdaging van de dag; duiken! Helaas was ik al erg snel aan de beurt en voelde ik me nog steeds niet fit & sterk genoeg om te duiken. Ik heb m'n duik dan ook afgezegd en me teruggetrokken met een droog stukje brood. Toen heeft één van de instructrices me onder haar hoede genomen en zijn we samen gaan snorkelen. Dat bleek erg leuk; ik voelde me steeds zekerder in het water & ik baalde meer en meer dat ik mijn duik had afgezegd.. Na de lunch (waar ik niets van gehad heb..) heb ik een 'Marine Biology Snorkel Tour' gedaan; 2 andere meiden en ik hebben met één van de instructrices, een snorkeltocht gemaakt. Tijdens de tocht liet de instructrice allerlei dingen zien; verschillende soorten koraal & een aantal dieren (zeekomkommer, schildpad etc.). Daarbij legde ze van alles uit, wat het erg interessant en leerzaam maakte. Na dit avontuur was het alweer bijna tijd om terug te keren richting Cairns. Ware het niet dat er een instructeur op me af kwam; 'Heb jij je duik nou al gedaan?', vroeg hij me. Hij had me zenuwachtig en bang zien zijn, dus hij kwam even kijken hoe het nu met me ging. Dus ik direct; 'Nope, ik heb niet gedoken vandaag. Ik heb m'n duik afgezegd.' Hij: 'Wil je nog duiken?' Ik, compleet overrompeld, twijfelend; 'Eeehm...' Maar na nog wat meer aandringen van zijn kant kwam er dan toch een 'Ja!' uit mijn mond. Dus daar gingen we dan; Hij, nog een ander meisje (mijn 'vriendin' voor die dag, die al wel gedoken had) & ik, maakten ons snel duik-klaar en hooguit 5min na mijn 'Ja!' lagen we al in het water... Het was super! De instructeur heeft erg veel geduld getoond & hij begreep echt hoe ik me voelde; dus deed hij rustig aan, maar heeft ‘ie me wel af en toe gewoon meegetrokken, zodat ik er niet te lang bij stil kon staan dat ik toch echt aan het duiken was. Helaas was het al snel tijd om weer naar boven te gaan, want we moesten weer terug naar Cairns. Maar ik wilde nog niet stoppen! Ik heb geloof ik een nieuwe hobby gevonden.. Foto's volgen!

Vanuit Cairns heb ik ook een tripje naar Cape Tribulation gemaakt; dit is, onder andere, het punt waar 'The Daintree Rainforest' en 'The Great Barrier Reef' samen komen. Helaas was het erg regenachtig, dus hebben we niet volop kunnen genieten. We hadden een middag/avond en een ochtend voor onszelf, de nacht sliepen we in een hostel. Ik zou Lotte niet zijn als ik me liet tegenhouden door 'wat' (oké, een hoop) regen, dus nadat ik die middag een wandeling had gemaakt met één van de andere meiden, vertrok ik die ochtend erop, helemaal alleen, op een nieuwe wandeling. Daar ging ik; gewapend met een poncho, kaartje van de omgeving en een camera heb ik me 2 uur vermaakt! De rest van de tour was niet echt bijzonder, al was het regenwoud wel erg mooi, ondanks de regen.. Foto's volgen!

Ik heb, toen ik in Cairns was, voor 3 weken aan hostels & tours geboekt, dus ik alles tot half juni staat gepland. De eerste bestemming die op de planning stond, na Cape Tribulation, was Magnetic Island. Dus na mijn eerste Greyhound-bus-reis kwam ik zaterdag 26 mei in Townsville aan, waar we de boot naar Magnetic Island namen. We hadden daar alleen een hostel geboekt, geen tours of iets. Dus, na een hele koude middag & lange nacht in bed, besloten één van mijn reisgenootjes met wie ik vanuit Cairns gereisd had, om maar een wandeling te gaan maken. We hebben de bus naar de andere kant van het eiland genomen en we zijn via allerlei wandelpaden terug gelopen naar ons hostel. Erg leuk! Buiten alle mooie bomen, heuvels, planten etc. om, hebben we ook een Koala in het wild gezien! Na die wandeling hebben we genoten van ons gratis diner (niet zoals in Cairns, waar ik 4x pasta heb gehad); hamburger met patat. Heerlijk, na zoveel dagen pasta of brood.. De volgende ochtend was het alweer tijd om terug te gaan..

Vanuit Townsville hebben we maandag 28 mei de bus naar Airlie Beach genomen, waar we (ik zat weer bij dat meisje vanuit Cairns in het hostel) een 2 dagen/2 nachten zeiltrip rond de Whitsundays hebben gemaakt op 'British Defender'; Google het maar, het is blijkbaar een prijs-winnende boot.. Ik was hartstikke zenuwachtig, gezien mijn zeeziek-zijn op de boot naar het duiken, dus ik heb een voorraad reistabletten aangeschaft. Gelukkig ben ik niet misselijk/ziek geworden, maar of het lag aan de continue invloed van de tabletten was (die ik gewoon bleef innemen, veel te bang om me toch beroerd te gaan voelen) of dat de boot veel stabieler was dan die van het duiken, weet ik niet.. Wat ook hielp was de sfeer op de boot; het was zo gezellig! Iedereen was erg relaxt & gezellig en er stond de hele dag muziek op, zodat er regelmatig mensen in gezang uitbarstten & de kapitein/schipper regelmatig al dansend de boot stond te besturen.. Een ander geniaal iets wat ik jullie niet wil onthouden is het feit dat een groot deel van de 'gasten' op de boot, waaronder ikzelf, tijdens het zeilen van die, erg charmante, veel te grote, gele vissersregenjassen aanhadden! Het regende af en toe, tijdens het zeilen word je sowieso nat, en het was gewoon te koud om alleen in je bikini op het dek te zitten.. Helaas heb ik hier geen foto van, en dat zweer ik! Ik had er graag één gemaakt, maar ben het gewoon vergeten..

Na deze super-zeiltrip, was het tijd om opnieuw in de bus te stappen en wel naar Agnes Water/1770. Jullie zullen je wel afvragen; wat is daar te doen? Nou, dat vraag ik me nog steeds af.. Ik heb de nachtbus hier naartoe genomen, dus ik was uitgeput na 10 uur in zo'n bus. De eerste dag heb ik dus niet veel gedaan, behalve een fietstocht van ruim 3 uur maken met één van m'n Nederlandse vriendinnen hier. Het regende alleen pijpenstelen; ik voelde me meteen thuis, heb immers vaak genoeg door de stromende regen/hagel van/naar school gefietst! Het enige enge was wel dat ze hier lang niet overal fietspaden hebben, dus moesten we het grootste deel van de rit aan de rand van de weg fietsen, waar auto's ons, met soms zo'n 80 of 90 km/h, voorbij gesjeesd kwamen. Wel hebben we onderweg kangoeroes kunnen zien en was het erg gezellig, dus dat maakte een hoop goed! De tweede dag heb ik 'town' (erg klein, het centrum in elk geval) wat verkend en m'n was gedaan; was hard nodig! Ook heb ik toen besloten om vandaag (maandag) te gaan surfen! Dat kan hier namelijk voor 17 dollar, terwijl je er, verder naar het zuiden, al gauw zo'n 60 dollar of meer voor betaald. Dus daar gingen we dan; rashie aan, surfboard mee, de golven in! Mijn god zeg, wat is dat zwaar! De golven waren vandaag erg rustig, aldus onze 'leraar', maar ik vond ze sterk genoeg! Ik moet helaas bekennen dat het me niet gelukt is om echt te surfen (staan op het board), maar het was erg leuk om me, liggend op m'n board, mee te laten nemen door de golven! Helaas is daar geen foto van, maar ik zal wat foto's van mij met m'n surfboard online zetten..

En toen waren we alweer bij vandaag; maandag 4 juni. Het is nu 's avonds laat en ik heb net alles ingepakt voor morgen. Want dan neem ik al vroeg de bus naar Rainbow Beach, waar ik woensdag t/m vrijdag een tour zal doen op Fraser Island. Daarna vertrek ik zaterdagochtend naar Noosa en maandagochtend naar Brisbane! Daarna is mijn laatste geplande stop alweer aan de beurt; Byron Bay. Ik ga proberen om nog wat dingen te organiseren voor mijn laatste twee weken, maar dat laat ik jullie wel weten. Ik heb in Byron Bay weer gratis Wi-fi, dus ik zal in elk geval dan opnieuw een blog plaatsen!

Dit was het wel weer voor nu. Nog 28 nachtjes en dan ben ik weer thuis!

Liefs & knuffels,

Lotte

Weken 27 t/m 28,5; Adelaide, The Ghan, Alice Springs & een hoop nieuwe Vrienden!

Lieve familie, vrienden, andere belangstellenden etc,

Verassing! Alweer een nieuw verhaal voor op mijn blog. Nadat ik voor het vorige verhaal zoveel moeite moest doen, omdat ik alles over de twee maanden ervoor moest vertellen, heb ik besloten om het nu echt beter bij te houden! Helemaal omdat ik nu reis en dus zelf mijn tijd in kan delen, hoop ik dat dat beter gaat lukken.. Het enige 'nadeel' is dat mijn verhalen nu wel korter worden. Maar da's niet erg, toch? Na mijn vorige bericht is er een hoop gebeurd, dus hier gaan we dan!

Ik heb de rest van vorige week vooral besteed aan het afscheid nemen van alles en het inpakken van al mijn spullen. Ik heb geprobeerd enigszins bewust alle dingen voor de laatste keer te doen, maar ik merk dat dat niet bij alles gelukt is, aangezien heel veel toch echt vanzelfsprekend was geworden. Wel heb ik erg bewust de laatste keer met Clarissa een 'Hot White Chocolate' in Blessed Cheese gedronken en zijn de jongens en ik bewust voor de laatste keer naar het Skatepark geweest. Het inpakken was, zoals altijd bij mij, een klus die ik tot het laatste moment heb uitgesteld. Zo stond ik vrijdag- op zaterdagnacht nog kleding op te rollen en in mijn tas te proppen.. Ik had donderdag een opbergdoos gekocht en die vrijdagochtend gevuld met alles wat ik naar huis wilde sturen. Die doos heb ik vrijdagmiddag gepost; 12,5 kg van mijn spullen is, als het goed is, in de boot op weg naar Nederland, waar het over 2 tot 3 maanden aan zal komen.

Donderdagavond hebben de Sommariva's me mee uit eten genomen. Ze wilden me al de hele tijd meenemen naar 'The Victory', een pub in Sellicks Beach, zo'n 20 min van McLaren Vale vandaan, maar dat was er nooit van gekomen. Nu hadden we eindelijk een excuus, haha. Het eten was erg lekker en de sfeer redelijk relaxt, ook al was er wat stress, want ze vonden het toch erg vervelend dat ik ze ging verlaten. Vrijdagavond was het plan dat Tamara 'mijn lievelingseten', schnitzels met coleslaw, klaar zou maken, maar uiteindelijk heb ik daar zelf bijna alles voor klaar gemaakt. Desalniettemin was het erg lekker. De avond verder verliep nogal emotioneel en chaotisch..

Zaterdagochtend was het dan tijd om afscheid te nemen. Na een laatste ontbijt samen werd ik snel op het treinstation in Noarlunga afgezet. Het voelde erg raar en gehaast, maar ik was blij aan mijn avontuur te beginnen! Ik heb de trein naar Adelaide genomen en daar mijn hostel opgezocht. Na daar ingecheckt en wat dingetjes geregeld te hebben, was ik rond 14u op weg naar Gawler! Mensen erg dicht bij me weten wat ik daar deed; ik wilde graag naar de plek waar McLeod's Daughters, de televisie-serie waarmee dit alles begon, opgenomen is. Toen ik daar eenmaal aankwam bleek dat ik helaas niet meer naar de sets toe kon, maar wel allerlei kleine exposities in Gawler zelf kon bekijken, gratis! Dus dat heb ik toen maar gedaan. Op de terugweg richting het station van Gawler liep ik langs een bordje 'Dutch Liquorice', waar ik de verleiding niet van kon weerstaan, natuurlijk. Eenmaal binnen bleek al snel dat de eigenaar ook echt Nederlands kon; ik hoorde hem tegen een meisje (zijn dochter, zo bleek later) praten. Ik heb zo'n 30 min met dat haar, Cara, staan praten. Erg gezellig om van gedachten te wisselen met een ander Nederlands meisje! Na ons gesprek heb ik snel wat Nederlands drop & salmiak-snoep ingeslagen en ben ik naar de trein gelopen. Ik was rond 19u weer terug in het hostel, zodat ik genoeg tijd had me voor te bereiden op mijn afspraak met Clarissa. We hebben gezellig was gegeten in 'The STAG', waar we na afloop ook nog even een drankje gedaan hebben. Het was 01u voor ik terug was in het hostel..

Zondag begon mijn echte reizen pas echt; om 12u20 vertrok mijn trein richting Alice Springs! Aangezien het om 10u uitcheck-tijd was, ben ik daarna maar direct richting treinstation vertrokken. Eenmaal daar heb ik snel ingecheckt en had ik nog ruim een uur om me dood te vervelen.. Raar genoeg bleek dat mijn 'grote' Backpack ‘maar' 12,5 kg woog; ik vond hem zwaar genoeg! Eenmaal in de trein bleek dat ik naast Jill zat; een Taiwanese vrouw waar ik gezellig mee heb gekletst, maar die ook gewoon lekker haar eigen ding deed. Heerlijk! Na een lange nacht, de stoelen in de trein slapen niet echt super en de Afrikaanse familie (10 man) die bij ons in de coupé zat was ook niet altijd even stil, kwamen we tegen 14u eindelijk in Alice Springs aan. Na een snel tripje richting het centrum heb ik mijn tas gepakt voor de tour en de rest van mijn bagage in de 'Storage-room' gedaan, want ik moest vroeg op..

Dinsdagochtend was het dan zo ver; om 04u45 ging mijn wekker, want om 06u zouden we worden opgepikt door onze tour-guides! Dus zo liepen er hier tussen 05u en 06u zo'n 20 mensen rond; half slapend, rillend van de kou, om hun ontbijt te regelen en zich klaar te maken voor vertrek en zo stonden we met z'n allen bibberend en gapend te wachten op de busjes. In de bus knoopte ik al snel een gesprek aan met Laetitia. 25 en uit Nederland! Dus dat was erg gezellig, we hebben veel met elkaar en nog een paar andere meiden opgetrokken, deze dagen. Dag 1, dinsdag, was erg vol en gehaast; we begonnen met de lange (zo'n 4-5 uur) rit richting Kings Canyon, waar we een mooie, lange (4 uur) wandeling hebben gemaakt die ons o.a. door 'The Garden of Eden' leidde & ons naar een ‘waterhole' waar we even lekker hebben gezwommen. Daarna was het alweer tijd voor de rit richting onze slaapplek; een vuurplek, waar een afdak en een waterloos-toilet vlakbij waren. Dus onderweg daar naartoe hebben we nog even hout verzameld, zodat we een goed vuur konden maken om te koken en ons warm te houden. Rond 22u30 lag bijna iedereen al in zijn/haar 'swag' (Google het maar, kan het niet zo goed uitleggen) onder de sterrenhemel! Mijn droom kwam uit, zo'n geweldige ervaring!

Woensdagochtend werden we om 05u gewekt, want we hadden opnieuw van alles te doen. We vertrokken richting de camping van Ayers Rock voor een snelle douche en ontbijt, nadat we onderweg opnieuw hout hadden verzameld. Na het ontbijt vertrokken we richting Kata Tjuta, voor de 'Valley of the Winds'-wandeling. Deze wandeling was opnieuw lang, maar beter te doen doordat we niet op het heetst van de dag vertrokken. Na een heerlijke lunch was het tijd om over de Aboriginal-cultuur te leren, dus vertrokken we richting het 'Aboriginal Cultural Centre', vlakbij Uluru. We hebben er van alles bekeken en geleerd, om daarna een wandeling, de 'Mala Walk', bij Uluru te maken om de geleerde dingen in het echt te bekijken. Daarna was het alweer bijna etenstijd, dus vertrokken we richting Uluru zelf om daar, onder het genot van overheerlijke noedels met roergebakken groenten en kip, de zonsondergang te bekijken.'s Avonds sliepen we, met nog 2 andere tour-groepen, op de Ayers Rock camping. We hebben er maar een beetje een feestje van gemaakt met muziek & cider..

Donderdagochtend werden we opnieuw rond 05u wakker gemaakt, want we gingen de zonsopgang over Uluru bekijken! Dus daar stonden we dan, 06u15, bibberend van de kou, naar die grote steen te staren. Maar het was supermooi! Helaas was mijn eigen camera niet echt geweldig in het maken van foto's in het donker, maar ik heb mijn best gedaan en van anderen hun foto's gekregen.. Na een heerlijk ontbijtje waren we om 08u alweer begonnen aan onze laatste wandeling; 'The Base Walk', een rondje om Uluru van zo'n 10km. We hadden nog twee andere opties gekregen, een wandeling van 6km of Uluru beklimmen, maar aangezien ik zoveel mogelijk wilde zien, ontzettende hoogtevrees heb en de Aboriginals eigenlijk niet willen dat je 'hun rots' beklimt, koos ik voor de 10km. Voor alle opties gold hetzelfde; we hadden twee uur de tijd, zodat we op tijd weer op weg konden. Uiteindelijk zijn we rond 10u30 vertrokken om, via het vliegveld, een lunch en een stop op een Kamelen-boerderij (voor de optionele 'Camel-ride'; was mij de moeite niet waard..) rond 18u weer terug te zijn in het hostel. Daar heb ik me gehaast, want om 19u15 vertrokken we alweer op ons volgende uitje; het afsluitingsetentje & -drankje in 'The Rock Bar', hier in Alice Springs. Na deze gezellige afsluiter van deze super leuke dagen waar ik zoveel leuke mensen heb ontmoet, lag ik rond 00u30 in bed..

De laatste paar dagen heb ik dan ook besteed aan bijkomen van alle drukte van de afgelopen dagen. Aangezien ik hier gratis internet heb, heb ik daar maar even gebruik van gemaakt. Zo heb ik mijn tour in Darwin geboekt, hostels uitgekozen en zet ik nu dit nieuwe verhaal met foto's online. Daarnaast heb ik wat boodschapjes gedaan en nieuwe schoenen gekocht om in te wandelen. De mijne waren namelijk tijdens de eerste wandeling van mijn tour kapot gegaan; de zolen lieten los. Aan het einde van de tour was één van de zolen er zelfs helemaal af! Aangezien er hier geen betrouwbare schoenmakers zijn en zelf lijmen waarschijnlijk ook niet de gewenste resultaten oplevert, heb ik besloten om maar goedkoop nieuwe sportschoenen aan te schaffen. Nu we het toch over kleding hebben; ik heb ook opnieuw mijn kleding uitgezocht. Ik heb een paar dingen apart gehouden om naar huis te sturen, want mijn backpack staat nog steeds op knappen...

Maandag zal ik besteden aan wassen en inpakken, want maandagavond om 18u vertrekt mijn trein richting Darwin! Daar zal ik één nachtje in een hostel slapen, om dan opnieuw vroeg te vertrekken op tour. Deze keer zal ik het Kakadu National Park gaan verkennen, op een 3 daagse tour. Ik zal, met nog zo'n 10 anderen, in een 'four-wheel-drive' het park verkennen en er kamperen. Ik heb er nu al zin in! Na mijn tour zal ik nog één nachtje in het hostel slapen, om daarna de dag in Darwin en de nacht, tenzij mij anders wordt aangeraden, op het vliegveld door te brengen. Want zondag 20 mei, om 06u20 vertrekt mijn vliegtuig richting Cairns! Wat ik daar ga uitspoken weet ik nog niet, maar dat laat ik jullie in mijn volgende verhaal, vanuit Darwin, weten!

Ik zal wat foto's uitzoeken en hier plaatsen.. Tot volgende keer!

Liefs & knuffels,

Lotte

Weken 19 t/m 26; Vakantie, Jolien & de laatste loodjes...

Lieve familie, vrienden etc.,

Na wat gezeur van allerlei kanten (ik noem geen namen, je weet wie je bent) en natuurlijk het feit dat het sowieso wel weer erg lang geleden is (2 maanden... Sorry!), besloot ik maar weer eens een verhaal voor mijn blog te schrijven. Elke keer als ik het me voorneem, ‘vandaag/morgen zal ik maar weer eens een stukje schrijven', gebeurd er iets waardoor het zo druk en hectisch is dat ik geen tijd en/of energie heb om te schrijven. Daarbij komt dat alles wat er hier gebeurd eigenlijk steeds hetzelfde is, mijn leven is een sleur geworden. Dus als ik al tijd had om wat te schrijven, dan had ik niets interessants te vertellen om jullie mee te verblijden. Maar ik heb afgelopen maand(en) een aantal leuke/nieuwe dingen gedaan en ik heb nu even tijd, dus hier komt ie dan.. (Ik moest m'n dagboek nagaan voor alles wat er gebeurd is, het is dus niet in volgorde van 'leukheid' of 'belangrijkheid', maar chronologisch..) Waarschuwing; het is een erg lang verhaal, echt lang deze keer, dus begin niet als je ook maar iets van haast hebt!

Het eerste 'grote' ding wat er in maart gebeurd is, was mijn eerste (en enige) oppaservaring op Australische kids buiten dit gezin. Zoals ik eerder al schreef had de moeder van één van de klasgenootjes van Oskar me aangesproken of ik elke week op dinsdag op haar twee kids kon passen. Geen probleem, dacht ik zo. Het was mijn vrije dag, dus verplichtingen had ik niet, en het extra geld is altijd mooi meegenomen, was mijn redenatie. Dus ik heb Ruby (10) en Noah (8) een dinsdag uit school gehaald, de middag met ze doorgebracht, eten voor ze gekookt en ze in bed gelegd. Deze middag was best geslaagd; de kids luisterden erg goed en het was best gezellig. Dit was wel de eerste en enige keer dat ik in dit gezin heb opgepast, want er kwam elke week iets tussen. Vooral van haar kant is er elke week wel iets.. Maar dat vind ik niet heel erg. Zeker deze laatste weken was het erg fijn dat ik geen verplichtingen buitenshuis had. Zo kon ik me rustig voorbereiden op m'n reizen en de tijd die ik over had besteden aan 'echt leuke' dingen.

Verder heb ik deze maanden veel 'avonddiensten' gedraaid; alleen met de kids eten en ze in bed krijgen. Dit omdat het 'Wedding-season' is en er ook daarbuiten nog een hoop evenementen waren. Zo had ik elke week in elk geval één avond waarop ik de jongens alleen heb, soms ook doordeweeks, wat het er nog moeilijker op maakt. De jongens willen 's avonds toch het liefst hun mama die ze in bed legt, wat natuurlijk ontzettend begrijpelijk is, maar het wel lastiger maakt voor mij om ze rustig en op tijd in hun bedden te krijgen. Gelukkig heb ik uitgevonden dat Oskar echt kan genieten van gekriebel/gekroel op z'n rug. Ik bied het hem vaak aan als 'beloning' als hij zich snel klaarmaakt voor bed; het maakt hem rustig en het zorgt dat hij in bed blijft liggen. Dat kriebelen is dus mijn geheime wapen geworden! Zeker omdat Oskar eigenlijk altijd al een hekel heeft gehad aan z'n bed en aan slapen op zich. Dus als dit hem in bed houdt, heb ik daar wel wat tijd en moeite voor over...

En ander groot iets wat sinds een groot aantal weken speelt is het Skatepark. In Willunga, het dorp verderop, waar de jongens op school zitten, is een plein met wat lage 'ramps', 'funboxen' en een soort van 'quarter-pipe'. De jongens gingen hier af en toe heen met Ben en ik heb ze in de vakantie vaak aangeboden ze mee te nemen daar naartoe, zonder succes. Het was namelijk een 'papa-ding'. Begrijpelijk, natuurlijk. Tot op een dag Circus-les niet doorging en we dus een hele middag 'vrij' hadden. De jongens vroegen me of ik ze mee kon nemen naar het Skatepark, mijn reactie: 'Natuurlijk!'. Sindsdien zijn ze helemaal verslaafd en zijn we eigenlijk bijna elke dag na school in het Skatepark te vinden. Ik vind het allemaal prima; de jongens hebben het er erg leuk en ze vermaken zich prima. Wat het voor mij ook weer een stuk makkelijker maakt; ik hoef ze niet steeds te entertainen! Ook zijn we een keer naar het Skatepark in Seaford geweest, maar da's toch niet zo'n succes. Het park is veel groter, met hogere en steilere hellingen. Het is er meer gericht op oudere jongens, niet echt op de leeftijd van ‘mijn' jongens, zodat ook de hele sfeer daar erg anders is. Gelukkig is het ver genoeg weg dat we er niet elke dag na school langs kunnen en gaan hun vriendjes vooral naar het Skatepark hier in Willunga. Scheelt mij een hoop angstaanvallen! Ik zal hier een foto van het park uploaden..

Een aantal weken geleden had Tamara een heel weekend vrij genomen. Dat doet ze normaal nooit, maar ze had het nu echt verdiend, want ze had namelijk 16 dagen achter elkaar gewerkt! (Wat daarna nog een keer is gebeurd, maar dat daar gelaten..) Dus dat weekend hebben we het erg gezellig gehad. We hadden namelijk een 'dinnerparty' bij ‘ons thuis' met Ben z'n hele familie. Ik had alleen z'n zus (en haar familie) en z'n moeder met haar vriend ontmoet, maar nu zou ik ook Ben z'n broer en zijn vriendin ontmoeten! De avond was erg gezellig, die broer en zijn vriendin bleken erg aardig en iedereen heeft genoten van de avond. Het eten was dan ook erg lekker en in overvloed aanwezig en de sfeer was erg gezellig. De avond erop gingen Ben & Tamara op hun 2e 'date'/avondje uit, sinds ik hier ben. De jongens hebben het daar erg moeilijk mee; ze begrijpen niet dat hun ouders ook tijd voor leuke dingen nodig hebben en dat ze dat normaal eigenlijk nooit echt krijgen. Op deze avonden is het nog weer moeilijker om de jongens in bed te krijgen, aangezien ze weten dat hun ouders gestoord kunnen/mogen worden met telefoontjes.. Ik ben dan ook erg blij dat dit niet te vaak gebeurd!

Iets wat mijn tijd hier erg gezellig maakt, zijn mijn maandagmiddagen & -avonden met Clarissa. We spreken vaak overdag al af, om, na een dag met 'haar kids' en uitstapje naar een strand of shoppingcentre, tot een uur of 22u bij haar thuis te zitten. We kijken in elk geval elke maandag samen, bij haar thuis, Gossip Girl; meidenavondje! Het maakt dat we even een gezellig avondje samen hebben, in plaats van elke avond alleen. Voor mij is het helemaal lekker, omdat ik echt even weg ben. Heerlijk! Ik ben echt heel blij dat ik Clarissa ‘heb'; we spreken regelmatig doordeweeks af voor een snelle koffie, wat zorgt dat ik me toch wat minder alleen en geïsoleerd voel..

Wat ook maakte dat ik afgelopen maand erg blij was, was het bezoek van Jolien! Jolien had al zo'n 10 jaar plannen om een reis naar Nieuw Zeeland te maken, dus na haar middelbare school (en een heel korte periode van studeren) was het begin 2012 dan toch echt tijd die plannen te verwezenlijken. Aangezien ze toch in Nieuw Zeeland was, wilde ze ook wel wat van Australië zien en aangezien ik hier ook ben, hebben we ook maar even een bezoekje naar hier geregeld! Zo gauw als duidelijk was dat ze zou komen en wanneer dan ongeveer, heb ik dit met m'n gastouders besproken. Die, of in elk geval Tamara, bood direct een slaapplaats aan, wat het nog weer leuker maakte. Jolien heeft hier uiteindelijk 3 nachtjes geslapen, we hebben een aantal leuke dingen gedaan en vooral heel veel gekletst! Mijn hoogtepunt van Jolien's tijd hier was toch wel de maandag. Jolien en ik zijn richting Hahndorf vertrokken om daar te lunchen, wat rond te lopen en natuurlijk Nederlands eten te kopen. We zouden namelijk 's avonds een Nederlandse maaltijd voor iedereen hier klaarmaken. Dus, nadat we in Hahndorf 2 potten 'Boerenkool' (merk: Hak!) gekocht hadden, zijn we onderweg nog even de resterende ingrediënten voor Stamppot Boerenkool gaan kopen. Na een gezellige kook-sessie, met hulp van Willem, hebben we allemaal genoten van de Hollandse pot, met kokosmakronen toe. Jummie! Helaas was het woensdagochtend alweer tijd om afscheid te nemen, dus na een dikke knuffel op het treinstation liet ik Jolien gaan. Ik gunde het haar zo; lekker naar huis, naar Groningen met alles wat daarbij hoort. Vriendje, vrienden, ouders, zus.. Maar mijn egoïstische kant kwam naar boven, want ik was toch ook wel een beetje jaloers. Jolien zou alles wat ik zo ontzettend mis (vrienden, Groningen, Nederland, alles) al snel weerzien, terwijl ik nog zo'n 3,5 maand te gaan had. Gelukkig hield dit gevoel ‘slechts' één dag stand en voelde ik me donderdag een stuk beter en sindsdien ben ik eigenlijk niet meer zo verdrietig geweest.

De twee grootste factoren die zorgen dat ik me niet verdrietig kan voelen zijn de drukte hier in huis en het feit dat mijn tijd hier er bijna op zit. Op het moment dat ik dit post, dinsdag 1 mei, heb ik nog maar 4 nachtjes in McLaren Vale te gaan, ben ik over 9 weken weer thuis en heb ik het zo druk met werken & voorbereidingen voor mijn reizen dat ik weinig tijd voor mezelf heb.

Helemaal weinig tijd voor mezelf had ik een paar weken terug, aangezien de jongens ziek waren én we maar één auto hadden. Normaal heb ik op maandag en dinsdag nog wel tijd en mogelijkheid om de auto te pakken en met iemand af te spreken, maar door een samenloop van omstandigheden ben ik die maandag en dinsdag eigenlijk de hele dag hier 'thuis' geweest. De jongens waren het weekend daarvoor ziek geworden, dus ik heb zowel woensdag als donderdag de hele dag met ze thuis gezeten. Gelukkig waren ze zo ziek dat ze aardig wat tv mochten kijken, dus waren het in principe best makkelijke dagen. Daarbij kwam dat donderdag ook Ben ziek werd, dus waren alleen Tamara en ik nog fit, zodat alle lasten (jongens & huishouden) volledig op onze schouders rustten. Maar gelukkig voelt iedereen zich nu weer helemaal beter en konden we die vrijdag allemaal genieten van een vrije dag, het was immers Goede Vrijdag.

In het laatste weekend van maart was er de 'Autumn Fair' op de school van de jongens. Elke klas heeft er een kraampje, er is een soort marktje en er is live muziek. Erg gezellig dus! Aangezien ik toch echt één van de ouders/verzorgers ben, heb ik de hele dag meegeholpen in het kraampje van Willem's klas; de 'Coffe & Cake'-stand. Ik heb er de hele dag cakes gesneden en koffie rondgebracht. Erg gezellig! De jongens hebben de hele dag lekker hun eigen ding gedaan, wat het ook voor hen erg leuk maakte.

Al dit harde werken werd beloond, en wel in de vorm van een dag en nacht alleen ‘thuis'! De familie hier ging een nachtje uit kamperen, dus had ik het rijk hier alleen. Ik heb er echt van genoten, vooral het feit dat ik heerlijk kon uitslapen, zonder me zorgen te hoeven maken om de jongens (die vaak al vroeg wakker zijn, terwijl hun ouders nog slapen, en dus allerlei kattekwaad uit halen) maakte dat het echt als een soort mini-vakantie voelde.

Inmiddels ben ik weer hard aan de bak; de jongens hebben, net als alle andere kinderen hier, 2 hele weken vakantie gehad, dus heb ik 2 weken (plus die week dat ze ziek waren) full-time gewerkt. Maar aangezien er bijna elke dag wel iets van een activiteit op ons pad kwam/gepland stond, zijn deze 2 weken erg snel gegaan. Gelukkig, want ik merk echt dat ik heel blij ben dat mijn tijd er hier bijna op zit. Hoe welkom ik me hier ook heb gevoeld, het is niet mijn thuis en het is niet mijn familie. Ik mis mijn ouders, mijn zusjes, mijn familie, m'n vrienden, iedereen! Zeker na een nogal roerige periode voor mijn ouders en zusjes, ben ik erg blij dat ik daar over 9 weken zelf weer bij kan zijn!

Afgelopen week was mijn laatste volledige werkweek hier, mijn laatste weekend met de jongens en mijn laatste 'avonddiensten'! Dus om dat te 'vieren' zijn de jongens en ik zaterdagavond uit eten geweest bij Oscars (ja, ik weet het, alweer...). Ik ben erg blij dat mijn tijd hier er bijna op zit; ik ben hier wel klaar. Ik heb mijn taken hier volbracht en ben wel toe aan lekker mijn eigen ding doen. De sfeer hier in huis is niet echt geweldig, allerlei grote evenementen in het restaurant brengen een hoop stress met zich mee, en helemaal gecombineerd met het feit dat ik (nog steeds!) een soort van 'vakantie-gevoel' heb, botst dat nogal.

Ik heb hier nog 3 dagen werken en 4 nachtjes slapen voor de boeg, voor ik zaterdagochtend richting Adelaide vertrek! Ik ga zaterdag, nadat ik in m'n hostel heb ingecheckt, met de bus richting Gawler. Gawler is de plaats waar McLeod's Daughters, de tv-serie die maakte dat ik verliefd werd op Australië, is opgenomen. Aangezien het erg dichtbij is (uurtje boven Adelaide), maar ik deze 6 maanden geen mogelijkheid gehad heb daar heen te gaan, wil ik het nu graag doen.

Na een nachtje in het hostel en een tocht door Adelaide zelf (Ik heb hier 6 maanden 'gewoond', maar heb bijna niks van Adelaide gezien...) vertrekt zondag rond lunchtijd 'mijn trein' richting Alice Springs. Eenmaal daar ga ik een 'Rock-tour' doen; Uluru etc. bekijken en 2 nachtjes kamperen. Op 14 mei vertrekt 'mijn trein' naar Darwin, dus tot die tijd zal ik in/om Alice Springs doorbrengen.

Eenmaal in Darwin ga ik één of meerdere 'National Parks' bezoeken, welke en hoe weet ik nog niet precies. Wel weet ik dat ik daar maar een paar dagen de tijd voor heb, want 20 mei vertrekt mijn vliegtuig richting Cairns. Vanaf Cairns heb ik (nog?) geen reisplannen, ik weet alleen dat ik met de bus richting Melbourne vertrek, want vanaf daar vlieg ik op 1 juli richting Londen, zodat ik op 2 juli weer thuis ben!

Ik ben vorig weekend al begonnen met het uitzoeken van mijn spullen hier; wat neem ik mee, wat stuur ik naar huis en wat kan ik weggooien? Dat is nog best een klus, terwijl ik helemaal niet zoveel heb verzameld in mijn 6 maanden hier. Het plan is om zo min mogelijk spullen mee te nemen tijdens mijn reizen, zodat alles in mijn backpack past! Ik neem mijn laptop mee (het is mij te duur en riskant om hem naar huis te sturen..), dus ik zal mijn best doen af en toe een verhaal en/of wat foto's te posten. Maar dat moet vast lukken, er zijn genoeg plekken met (gratis?) internet!

Dat was het wel weer, voor nu. Dit is mijn laatste bericht vanuit McLaren Vale, de volgende komt vanuit Alice Springs of Darwin!

Liefs & knuffels,

Lotte

Weken 15 t/m 18; Heimwee & een Koala

Lieve familie, vrienden & belangstellenden,

Zoals de titel al zegt; week 16. Ik ben hier op het moment dat ik dit schrijf, donderdag 23 februari, precies 16 weken, wat betekent dat ik er nog maar 10 te gaan heb! Voor mij kan het echte aftellen nu beginnen; ik heb zoveel zin om m'n eigen ding te doen tijdens mijn reis door Australië en om daarna lekker terug naar huis te gaan dat die 10 weken me bijna niet snel genoeg kunnen gaan. Wat niet wil zeggen dat ik het hier in dit huis en dit gezin echt slecht heb, maar gewoon dat dit niet mijn thuis is en dat ik zin in en behoefte aan avontuur heb. Ik heb het ‘leven als Au Pair in McLaren Vale' wel gezien, ik heb zin in mijn toeristische & avontuurlijke periode, helemaal nu ik merk dat ik hier echt een ‘local' begin te worden. Ik weet praktisch elke hobbel in de weg van hier thuis naar de school van de jongens, ik herken bijna alle caissières in de supermarkt in het dorp, de moeders op school herkennen me bijna allemaal en om het af te maken krijg ik steeds vaker te horen dat mijn Engels toch echt al een Australisch accent heeft! (Dat laatste is natuurlijk eigenlijk alleen maar positief, maar ik ben bang dat ik vooral een 'boerenaccent' heb, gezien we op het platteland wonen..)

Zoals ik al zei heb ik het hier in het gezin niet echt slecht, maar als ik denk aan hoe het thuis zou zijn, realiseer ik me dat ik gezegend ben met een super hecht gezin en ontzettend open ouders en zusjes. Zo mis ik de dagelijkse gesprekjes die ik met ze heb. Het gewoon even praten, over je dag of over iets anders, de oprechte interesse in elkaar als persoon, dat mis ik hier. Dat is natuurlijk logisch; Ben & Tamara zijn mijn echte ouders niet, ik ben hier maar voor zes maanden, maar toch. Ik tel elke dag mijn zegeningen die ik heb met mijn familie in Nederland. En de nachtjes die ik nog moet slapen voordat ik weer full-time deel uit kan maken van het leven thuis!

Naast alle materiele zaken die ik mis (kleding, schoenen, boeken, eten), mis ik vooral de privacy die ik thuis heb. Thuis heb ik een deur naar mijn kamer en bovendien zit mijn kamer ver van het ‘leefgedeelte' van het huis. Hier heb ik geen deur, maar slechts een korte trap naar mijn kamer en grenst die ook nog eens aan de woonkamer! Alles wat ik hier doe hoort iedereen en alles wat iedereen beneden doet, hoor ik. Nu is dat op zich geen probleem, maar vooral 's ochtends vroeg en 's avonds laat kan het nog wel eens lastig zijn. Zo heb ik 's ochtends meer last van de geluiden van de jongens die aan het spelen zijn dan hun ouders in hun bed en kan ik 's avonds soms niet slapen omdat er nog mensen wakker zijn! Gelukkig gebeuren die dingen allebei niet vaak, zodat het eigenlijk niet uitmaakt. Het gebrek aan een deur zorgt er wel voor dat ik echt een deel van het gezin ben geworden; op mijn vrije momenten hoor ik nog steeds alles en vaak komt één van de jongens naar boven om me lastig te vallen.

Het enige wat ik écht mis uit mijn kamer thuis is mijn radio. Voor ik thuis weg ging, was ik gewend om in elk geval elke ochtend, maar vaak ook 's middags na school, de radio aan te hebben. Ik luisterde naar de muziek, maar het is vooral het nieuws wat ik mis. Ik merk dat ik hier bijna niets mee krijg van alle dingen die er in de wereld gebeuren, helemaal aangezien we hier geen krant hebben en nooit het nieuws kijken. Zo las ik vorige week zondag pas, in één van de magazines hier, dat Prins Johan Friso dat Ski-ongeluk had gehad. Ik had geen idee! Aan de andere kant is het ook wel fijn om niet al het nieuws mee te krijgen; dat geeft een extra ‘vakantiegevoel'.

Oké, genoeg gezeur en gezanik over wat ik allemaal zo mis van thuis, want er zijn genoeg dingen die ik totaal niet mis aan mijn leven in Nederland! Zo mis ik de kou echt niet. Ik mis de gezelligheid die erbij komt kijken, maar het hebben van ijskoude handen en voeten, het moeten dragen van dikke winterjassen en de kou in huis, nee, dat mis ik niet. Ook kijk ik totaal niet uit naar de stress die komt kijken bij studeren. Ik klaag dan nu wel dat ik me af en toe verveel, maar als ik bedenk dat ik over een halfjaar toch echt student ben, realiseer ik me dat ik nu echt moet genieten van m'n rust en vrijheid.

Inmiddels is het donderdag 1 maart geweest, wat inhoudt dat ik over de helft van mijn tijd weg ben! Op die donderdag was ik namelijk voor 17 weken hier in McLaren Vale. Ik had dus nog 9 weken hier te gaan, plus 8 weken reizen, wat ook 17 maakt. Ik ben dus over de helft van mijn tijd weg van thuis! Dat maakt me zo blij; ik mis mijn ‘normale' leventje met m'n ouders en zusjes, m'n vrienden en m'n eigen spullen. Helemaal omdat het leven hier nu echt een sleur begint te worden, begin ik alles te vergelijken met thuis; ‘Hoe zouden we deze situatie thuis aanpakken?', ‘Hoe ziet dit apparaat er bij ons uit?', ‘Wat zou papa/mama/zusje/vriend(in) nu aan het doen zijn?' etc. Wat natuurlijk helemaal niet slim is om te doen, want ik merk dat ik er eigenlijk alleen maar ongelukkiger en ongeduldiger van word..

Maar goed. Over precies 17 weken (gezien vanaf maandag 5 maart) ben ik weer thuis! Nu ik dit alles hierboven zo teruglees, klinkt het allemaal wel erg negatief, maar dat is slechts een momentopname. Ik heb het hier goed, maar heb het op het moment even erg zwaar; de jongens zijn moeilijk en ik mis thuis heel erg. Ik heb er vertrouwen in dat de komende 8 weken goed gaan verlopen en ik ga mijn best doen zoveel mogelijk te genieten van mijn tijd hier.

Alles wat hierboven staat was geschreven in de periode tussen 23 februari & 4 maart. Inmiddels, 9 maart, ben ik weer iets gelukkiger en positiever geworden. Ik ben nog steeds erg blij dat ik hier over 8 weken weg ben, maar geniet wel meer mijn tijd hier. Ik probeer er zoveel mogelijk bij stil te staan dat dit één groot avontuur is, met veel nieuwe/bijzondere dingen in een geweldige omgeving!

Een groot aantal van de momenten dat ik me realiseer dat ik op avontuur ben, zijn momenten waarop ik in aanraking kom met ‘bijzondere' dieren. Zo bracht ik afgelopen weekend Tamara naar het restaurant, toen er ineens twee kangoeroes voor de auto sprongen. Ik heb ze gelukkig niet aangereden, maar het scheelde niet veel! Een ander moment was afgelopen maandag. Ik had de hele dag voor mezelf gehad, toen ik ineens gebeld werd door Tamara; 'Hi Lotte, are you at home?' Ik: 'Yes.' Tamara: 'Well, we're in the driveway and there's a Koala here. If you would like to see it, you should come down. Bring your camera, if you want to.' Dus ik pakte snel m'n camera en rende/liep rustig naar het einde van de oprit, waar er inderdaad een Koala in de boom zat! Ik zal een foto uploaden!

Dit was het wel weer voor nu. Ik zal eens kijken of ik nog meer leuke foto's kan vinden, maar ik beloof niets!

Liefs & knuffels,

Lotte

Weken 12,5 t/m 14; Vakantie! & een nieuwe vriendin

Lieve familie, vrienden & andere belangstellenden,

Jaja, ik kan het nog wel hoor; tweewekelijks een blog schrijven. Al is het nu misschien makkelijker omdat ik halve dagen voor mezelf heb.. Achja, ik kan jullie op de hoogte houden van mijn wilde (ahum..) avonturen dus wat maakt het uit!

Zoals ik al vertelde in mijn vorige blog; ik heb vakantie gehad. 2 hele weken. Heerlijk! Ben & Tamara hadden 2 weken vrij genomen van hun werk, dus was ik ook vrij. We zijn donderdag de 26e (Australia Day) op vakantie gegaan, we hebben 6 nachtjes ‘gekampeerd' in een caravan met aanbouw. We hebben genoten van het strand, de rust en het kampeerleven (lees; kleine ruimtes, gedoe met douchen, het koken op de gemeenschappelijke barbecue). We zijn praktisch niet van de camping af geweest, behalve voor wat boodschapjes en een heerlijke lunch in het dorp zelf. En natuurlijk om naar het strand te gaan, wat op nog geen 5 minuten loopafstand van de caravan was. Super! Foto's volgen..

Voor de andere helft van mijn ‘vakantie' had ik geen grootse plannen. Ik heb vooral hier thuis genoten van de rust en ik heb veel met Sabine afgesproken. Ik heb haar een avondje gezelschap gehouden; ze is 5 avonden per week, tot ergens tussen 00u & 02u 's nachts, helemaal alleen. Haar kids liggen dan op bed, maar zij kan niet gaan slapen omdat ze de kinderen dan niet hoort. Aangezien onze vrije dagen hetzelfde zijn, kon ik haar eerder niet helpen, maar nu ik vakantie had, had ik alle tijd om haar op te zoeken! Ik heb vorige week zaterdag bij haar gelogeerd, we hebben een ‘Girls Night In' gehouden; we hebben een film gekeken en heerlijke chocoladebrownie gegeten. Ook heb ik haar zaterdag en zondag geholpen met voor haar kids zorgen. Het was erg gezellig om te doen!

En dan is deze week het ‘normale' leven weer begonnen, hier in huize Sommariva. De jongens moeten weer naar school en Ben & Tamara (& ik dus ook) moeten weer aan het werk. Ik ben zo blij dat de vakantie voorbij is; 5 hele dagen per week met de jongens is toch wel heel erg zwaar. Nu zal ik ze, tot begin April, ‘slechts' 3 middagen en 1 of 2 hele dagen per week onder mijn hoede hebben. Heerlijk! Ik heb ze deze week nu 3 keer opgehaald van school, waar ze eerst nog tot 16u30/17u op het schoolterrein gespeeld hebben, en ik moet zeggen dat het toch fijner/makkelijker is om ze maar een paar uurtjes per dag te ‘hebben'. Helemaal omdat ik de rest van de dag voor mezelf heb, merk ik dat ik zelf ook veel relaxter en meer gefocust ben. Een andere leuke bijkomstigheid van de vele tijd alleen, is dat ik nu tijd heb om te koken! Ik heb donderdag een heerlijke ovenschotel gemaakt, met courgette, gehakt & aardappeltjes. Koken terwijl de jongens thuis zijn is niet echt te doen, maar nu ik veel al 's middags gedaan had, was het een makkie! (Ik begin koken nog bijna echt leuk te vinden, papa!)

Nu we het toch over veel vrije tijd hebben; ik schreef een tijd geleden dat Tamara & ik een alternatief bedacht hadden voor mijn cursus die ik hier zou kunnen volgen. Ik zou, deze ‘term' (9 weken school, tot aan de ‘paasvakantie', die hier 2 weken duurt), bij 3 verschillende vormen van onderwijs een kijkje nemen op de basisschool. In blokken van 3 weken (2 weken ‘werken', 1 week ‘pauze') zou ik een Montessori-school, de Vrije School van de jongens en een ‘normale' school verkennen. Ik was bang dat Tamara het vergeten was, maar ze vertelde me dat ze wel degelijk gebeld heeft om het te regelen. Nu blijkt helaas dat ik niet kan helpen op de scholen; ik ben niet voldoende verzekerd. De Montessori-school klonk nog het meest hoopvol; ze wilden me wel helpen, maar bij hen was er helaas geen plek meer voor nog meer ‘stagaires'. Wat ik nu met al m'n vrije tijd moet doen weet ik zelf ook nog niet. Ik heb gekeken bij de cursussen die ik hier op de TAFE zou kunnen doen, maar de keuze daar was nogal miniem. Lassen, leren over het serveren van alcohol of leren om te gaan met Autocad. Sorry pap, maar zelfs die laatste optie is niet mijn ding, dat leer ik wel een keer van jou. Deal? Het plan nu is om op de school van de jongens rond te vragen of ik bij mensen kan oppassen, dan sla ik direct 2 vliegen in 1 klap; ik heb wat te doen en ik verdien er nog geld mee ook!

Naast al deze belangrijke gebeurtenissen, wilde ik ook nog even iets grappigs/leuks met jullie delen. Ik had jullie al verteld over mijn meegebrachte Hollandse lekkers (Stroopwafels en Drop), over mijn gekregen Hollandse lekkers (Pepernoten) en over de Appelmoes en Speculaasjes die we in de supermarkt gevonden hadden, maar nu is ons assortiment 'Dutch Food' opnieuw uitgebreid! Een paar weken geleden heeft Tamara de 'Dutch Shop' hier in Adelaide gevonden, en sindsdien is iedereen hier in huis verslaafd aan Stroopwafels (Of ‘Stropwaffels', zoals ze het hier uitspreken..)! Ook hebben we beschuitjes in huis (ik moet nog even een ‘eet een beschuit en fluit-wedstrijd' organiseren, haha) en is er hagelslag. Alles gaat er erg snel doorheen, zo lekker vinden ze het. Ook heb ik, voor Kerst, het boek 'The Dutch, I Presume' (Google!) via internet aangeschaft, zodat we allemaal (Ja, ik ook. Echt belachelijk hoe weinig ik eigenlijk van Nederland weet..) wat kunnen leren. Belangrijkste nieuwe kennis; zeggen dat je uit ‘Holland' komt klopt niet! (Tenzij je uit Noord- of Zuid-Holland komt, die provincies samen vormen Holland. De rest heet gewoon 'The Netherlands'.) Jaja, zo leren we nog eens wat!

Over Nederlands eten gesproken; een paar weken terug heeft Svenja mij en ‘haar kids' meegenomen naar Hahndorf. Hahndorf is een best lange, toeristische winkelstraat (of eigenlijk, een dorp) met winkels waar ze vooral Duitse voorwerpen en Duits eten verkopen. Nu waren we daar, zie ik overal ‘Dutch Liquorice' en ander Nederlands lekkers! Vooral in één van de laatste winkels waar we waren was er erg veel Nederlands lekkers te koop; inclusief AH-huismerk Taai-Taai-poppen & Koopmans-mixen! (En vast ook nog andere dingen, maar die ben ik even vergeten...) Ik zal een foto online zetten.. Sabine en ik gaan komende week naar Hahndorf, we zullen zien hoeveel lekkers we mee terug nemen!

Over volgende week gesproken, ik hoop dat het weer overal ter wereld wat beter wordt! Ik zat gisteren in de auto en toen hoorde ik dat er in Europa een soort ‘ijstijd' heerst. Nu wist ik al wel dat dat eraan zat te komen, maar toen ik het op het nieuws hoorde kwam het toch wel als een schok. Ik hoorde dat er zelfs mensen zijn doodgevroren! Het is hier in ‘South Australia' nog niet zo heel erg (slechts 10-15 graden kouder dan normaal met aardig wat regen), maar als ik de verhalen uit Europa (en de rest van Australië) hoor word ik toch wel even bang. Jullie, lieve mensen in Europa, gaan door een ijstijd, terwijl de mensen in Queensland en New South Wales last hebben van overstromingen! Brr, al dat natuurgeweld. Ik heb er toch wel veel respect en ontzag voor hoor. Ik hoop dat jullie het allemaal nog een beetje trekken, daar in de vrieskou. Sterkte!

Afgelopen donderdag heb ik met Clarissa afgesproken. Zij is de Au Pair die Svenja vervangt. Clarissa is voor de 2e keer in dit gezin, dus ze kent iedereen hier en de omgeving aardig goed. We hebben samen, met April, hier in het dorp een koffie gedronken en wat boodschapjes gedaan. Niets bijzonders, maar het was erg fijn te merken dat Clarissa & ik goed overweg kunnen, met elkaar. Ik ben erg blij om een leeftijds- & situatiegenootje in de buurt te hebben; maakt het toch wat minder alleen! We hebben direct afgesproken om vrijdag naar de pub in het volgende dorp te gaan, het was erg gezellig!

Nou, dat was het wel weer voor nu; alle interessante dingen zijn verteld.. Ik zal wat foto's online zetten, waarschijnlijk vooral van de vakantie!

Liefs & knuffels,

Lotte

Weken 8 t/m 12,5; Een hoop feesten!

Lieve familie, vrienden en andere belangstellenden,

Ten eerste; ik hoop dat jullie fijne kerstdagen hebben gehad! Ik hoorde dat het niet erg koud en helaas dus ook sneeuw-loos was. Jammer! Mijn kerst was niet erg spectaculair; hier rustig thuis met z'n 5'en.. Wel was het erg bijzonder om eens mee te maken hoe het is om Kerst met cadeautjes te vieren, in de zomer!
Ten tweede; Gelukkig Nieuwjaar! Ik heb het vuurwerk hier bekeken in mijn zomerjurkje. Jullie? Haha!

Even een uitleg voor de lange ‘radiostilte' van mijn kant. De week tussen Kerstmis en Oud & Nieuw was gewoon te druk om te schrijven (En net op de dag dat ik een verhaal geschreven had, hield het modem er mee op en hadden we geen internet). De week na Oud & Nieuw, de week van mijn verjaardag, was het ook erg druk. De week daarop weet ik oprecht niet meer waarom ik niet geschreven heb. Waarschijnlijk was er niets interessants gebeurd.. En afgelopen week had ik m'n verhaal bijna af toen de lader van mijn laptop het begaf. Ik heb nu een ‘universele adapter' aangeschaft, dus ik ben weer online! Afgelopen week was het gewoon veel te druk, met alle festiviteiten en grote evenementen in het restaurant. Maar, het spijt me echt dat ik zo weinig van me laat horen! Dus bij deze een disclaimer; dit is een lang verhaal. Begin niet met lezen als je erg weinig tijd hebt!

Oké, terug naar het doel van deze blog; jullie op de hoogte houden van mijn ‘avonturen' hier! De zaterdag voor Kerst was een kort werkdagje. Het was overdag een graad of 38/40, dus ik vond een half dagje werken geen probleem. Tamara was rond 13u alweer thuis, dus kon ik me mooi voorbereiden op die avond; een diner bij Ben's tante. We, Tamara, de jongens en ik, gingen rond 17u naar het restaurant om een drankje te doen en Ben op te halen. Uiteindelijk waren we rond 19u bij Ben's tante, Zia Rose, waar we heerlijk, maar vooral Seafood (Garnalen en andere Vis-dingen) gegeten hebben. Na het diner was het ‘cadeautjes-tijd' voor de jongens, Tamara en mij. De jongens hebben vanalles gekregen, Tamara kreeg een mooie ketting en ik kreeg een mok, gevuld met zelfgemaakte koekjes en een aantal chocolaatjes en nougat. Zo lief en erg lekker!

Na een erg stille terugrit (alle mannen waren in slaap gevallen) waren we rond 00u15 thuis, waar alles nog ‘Kerstman-klaar' gemaakt moest worden. Ben & Tamara hadden alle cadeaus in het restaurant verzameld en verstopt, dus die moesten ze nog even ophalen. Ik heb die tijd maar gebruikt om de laatste dingen voor mijn eigen cadeautjes voor iedereen te regelen en om mezelf zo snel mogelijk in bed te krijgen. Ik had immers Skype-afspraken! Uiteindelijk lag ik rond 01u30 in bed..

Mijn wekker ging om 04u15, want om 04u30 mijn tijd zat iedereen in Groningen klaar om met mij te Skypen! Daar was ik dan; in mijn pyjama, half liggend in bed met een enorme glimlach op mijn duffe hoofd. Het was geweldig om iedereen weer even te zien, het deed mij realiseren dat ik een geweldige familie heb, Love You, guys! Na een half uurtje was het wel genoeg, want om 06u30 hadden we onze 2e afspraak! (Die van 04u30 was vooral om Elize, Stef & Lars te kunnen zien.)

Ik heb geprobeerd om nog te slapen, maar dat is me niet gelukt. Ik had teveel adrenaline na het zien van iedereen thuis, het werd al licht en de jongens werden rond 05u30 wakker.. Uiteindelijk ben ik rond 06u naar beneden gegaan en waren alle cadeautjes om 06u30 al uitgepakt! De jongens hebben een enorme trampoline, allebei een skatestep en een aantal 'kleine' cadeautjes gekregen. Ik kreeg 2 bedeltjes voor mijn Trollbeads-armband; een Leeuw-Leeuwin van Willem en een Dobbelsteen van Oskar. Zo lief! Ben & Tamara vonden de foto's leuk, we moeten alleen nog even een plekje zoeken om ze neer te zetten.. Na het cadeautjesfestijn hebben we met z'n allen nog even genoten van de sfeer in Groningen; wat kan technologie toch een fijne uitvinding zijn! Tamara vond het erg leuk iedereen te ontmoeten/zien, ik heb maar even een stamboom uitgetekend om alles duidelijk te maken, haha.

De rest van de dag werd in en om het huis gespendeerd; we hebben de trampoline in elkaar gezet en genoten van de rust. Dat we de dag zo spendeerden maakte wel dat ik erge heimwee kreeg; ik ben gewend Kerst met familie te vieren! Maarja, het was ook wel lekker om gewoon een rustig dagje thuis te hebben, zeker na mijn gebroken nacht! Ik lag dan ook om 21u15 al op bed.

Ze kennen hier geen ‘Tweede Kerstdag', hier heet het ‘Boxing Day'. Iedereen is in principe vrij, het is wel een erkende feestdag, geloof ik, maar dat gold helaas niet voor Ben & Tamara, en dus ook niet voor mij. De jongens en ik hebben de dag thuis gespendeerd; ze waren nog steeds bekaf van het weekend, dus erg gezellig was het niet. 's Avonds zijn we naar een feestje geweest, waar we heerlijke pizza uit een hout-gestookte oven hebben gegeten en hebben genoten van (geïmproviseerde?) live-muziek van vrienden van Ben & Tamara. Het was erg gezellig, maar heel raar om zo Kerst te vieren!

Dinsdag, was Sabine's verjaardag. Ze had me uitgenodigd om te komen lunchen in het restaurant van haar gastouders, dus ik heb de tocht naar Victor Harbor opnieuw gewaagd. Het was erg gezellig; ik vind het zo fijn om even echt tijd voor mezelf te hebben en om iets te doen zonder de familie hier. Helemaal omdat ik met Sabine Nederlands kan praten, voelt het echt alsof ik even in een totaal andere wereld ben. Heerlijk!

We zijn zaterdagavond, de 31e, rond 19u45 vertrokken richting Swan's Reach, waar de ouders van de vrouw van Tamara's broer een huisje aan de rivier hebben. We hebben daar 2 nachtjes geslapen en heerlijk rondgehangen met z'n allen. Het was zo'n 40-45 graden, dus hebben we onze tijd vooral in en op het water rondgebracht. Zo hebben we allemaal (9 man; Sam (Tamara's broer), Samantha (Sam's vrouw), Gemma (Tamara's zus), Ettian (Gemma's zoontje) en wij 5'en) heerlijk rondgedobberd in de rivier, met onze reddingsvesten aan en heeft bijna iedereen (Ettian niet, die is nog maar 2) zijn of haar beurt op de jetski en de biscuit erachter gehad. Zelfs ik, angsthaas Lotte durfde het aan! Zie de foto's voor bewijs..

En na dit geweldige weekend begon mijn verjaardagsweek! Zo voelde het in elk geval; alle cadeaus en aandacht werden verspreid in de periode tussen woensdagavond tot zaterdagavond (en dat is nog zonder eventuele post die nog onderweg is)! Woensdagavond kwamen Sabine en Svenja hier thuis voor een ‘dinnerparty'. We hebben heerlijke Schnitzels met Coleslaw en Appelmoes gegeten, met Pavlova en Custard als toetje. Ben & Tamara hebben het klaargemaakt, terwijl wij en de jongens lekker aan het kletsen en aanklooien waren. Zo lief! Na een gezellige avond was het om 00u dan toch echt mijn verjaardag; Sabine bleef slapen, dus wij hebben gezellig gekletst en gewacht tot 00u voordat we gingen slapen. Donderdag zelf voelde ik me niet erg jarig; ik moest gewoon werken en had geen ontbijt met Cake op bed! Maar 's avonds zijn we uit eten geweest bij Oscar's, de pizzatent hier in McLaren Vale, wat erg gezellig en lekker was. Na een geslaagde verjaardag was het vrijdagochtend dan toch echt tijd om het met thuis te vieren via Skype! Erg fijn om iedereen weer echt even te spreken en zien; is toch beter dan alleen via Facebook.. Zaterdagavond kreeg ik eindelijk maar toch mijn kaart & cadeau van thuis; zoveel tekst op één kaart met een superlief enkelbandje. Dankjulliewel! Ook kreeg ik mijn cadeau van ‘mijn Australische ouders'; een superdik kookboek! Jullie zullen je wel afvragen wat ik met een kookboek moet, nou ik zal het uitleggen. Het begon allemaal door het feit dat Ben een chef is en dat iedereen thuis in Nederland dacht dat ik wel veel van hem zou leren. Toen ik dat tegen Tamara zei, lag ze dubbel van het lachen; ‘Maar Ben kookt thuis nooit!' zei ze. ‘Maar, als je wilt, kan ik je een hoop dingen leren.' En zo geschiedde; ik kreeg een opschrijfboekje van haar (waar ik al haar recepten die ze me leert en uitgescheurde recepten uit de Australische ‘Allerhande' in doe) en ze liet me haar ‘kookbijbel' zien: ‘The Cook's Companion' van Stephanie Alexander. Na wat geblader was ik helemaal enthousiast, dus heeft ze besloten dat dat mijn verjaardagscadeau werd. Enige nadeel; nu móet ik wel een pakket met spullen naar huis sturen voor ik ga reizen..

Dit soort attente gebaren van Tamara (& Ben) maken dat ik me echt welkom en gewaardeerd voel. Ze realiseren zich dat dit avontuur voor niemand echt makkelijk is en doen hun best mij welkom en thuis te laten voelen. In tegenstelling tot de jongens; die zijn regelmatig erg onverschillig tegenover mij en beschouwen me nog regelmatig als een 'indringer' in hun leven. (Wat ik best snap; als je nooit een oppas gehad hebt en er ineens één krijgt die 24 uur per dag om je heen is...) Gelukkig zijn er ook momenten dat we echt lol hebben met z'n drieen. Dat we alledrie dubbel liggen van het lachen en dat ze echt blij zijn dat ik er ben. Jammer is wel dat die momenten erg schaars zijn, ten opzichte van de momenten dat ze dwars zijn en me laten weten dat ze wensen dat ik terug ga naar Nederland.

Ik heb er hier nu bijna 13 weken op zitten. Morgen ben ik op de helft en de zwaarste weken liggen nu al achter me. Dat maakt mij erg blij; ik merk dat ik 6 maanden echt wel lang genoeg vind. Ik ben blij dat ik niet naar Amerika ben gegaan, voor 13 maanden; ik merk dat ik het leven wat ik nu leid aan de ene kant erg zwaar vind (45-50 uur per week een huishouden runnen dat niet ‘mijn huishouden' is), terwijl het aan de andere kant een sleur begint te worden (ik moet er regelmatig echt even bij stil staan dat ik aan de andere kant van de wereld ben, dat dit leven en deze omgeving niet ‘normaal' is). Wat het er niet makkelijker op maakt is dat er hier weinig andere Au Pairs in de buurt zitten; ik mis het contact met leeftijdsgenoten, het leven met meer vrienden. (De gezellige borrels/feestjes bij iemand thuis, O'Ceallaigh's etc. worden hier erg gemist.. Bij deze een idee/belofte; als ik terug ben (hierover later meer) een feestje bij mij op het dakterras of in het Noorderplantsoen!) Het contact met leeftijdsgenoten is nu al helemaal minder geworden, want Svenja is vandaag vertrokken! Afgelopen zondag was haar verjaardags- & afscheidsfeestje; een gezellige 'barbie' (BBQ) bij haar thuis, met wat vrienden en een hoop familie van haar gastgezin. Ik zal haar erg missen; het was fijn om iemand echt in de buurt te hebben, helemaal omdat we allebei net 19 zijn, hadden we veel om over te praten.

Over feestjes en leuke dingen gesproken; afgelopen weekend was het Willem's verjaardag (Hij is nu 7!). Zaterdag was de grote dag, maar Ben & Tamara moesten werken (Tour Down Under, Google?), dus is er een alternatief plan gemaakt; aan het eind van de middag is er een verassing in het restaurant(een helikoptervlucht voor Willem, Oskar & Ben!). Na een verjaardagsfeestje in het zwembad op maandag, is het morgen dan tijd om op vakantie te gaan! Ben & Tamara hebben 4 weken per jaar vrij; 2 rond Oskar's verjaardag en 2 rond die van Willem. We zullen 6 nachtjes in een huisje/stacaravan voor 8 personen verblijven. Hij staat in Second Valley, op een caravanpark vlakbij een klein strandje. Ik zal foto's maken!

En dan nu het grote nieuws van deze week; mijn vertrekdatum (en dus mijn datum en tijd van aankomst op Schiphol) zijn bekend! Ik ben druk bezig met kiezen wat ik hier allemaal nog wil zien en hoe ik dat het slimste aan kan pakken, dus begon ik maar met m'n terugvlucht omboeken. En dat is gelukt! Ik vertrek zondag 1 juli vanuit Melbourne, rechtstreeks (met 1 ‘technische stop') naar London (23 uur en 10 minuten in hetzelfde vliegtuig..), om vanaf daar naar Schipol te vliegen, waar ik maandag 2 juli om 10u40 (Nederlandse tijd!) aan zal komen! Dus, iedereen die in het welkomstcomité wil; schrijf dit alles in je agenda of zet het in je telefoon en ‘be there'!

Maar voor het zover is heb ik nog 3 maanden in McLaren Vale te gaan en heb ik nog 8 weken reizen voor de boeg! Zoals ik al zei ben ik druk bezig om een plan te maken van wat ik allemaal wil zien, welke volgorde het handigste is en hoe ik wil reizen (vliegtuig, bus, trein), maar dat is moeilijker dan ik dacht. Dus als er iemand nog tips en/of ‘Must Sees' heeft, kom maar op!

Dit was het wel weer voor deze week; ik zal zien of ik wat foto's kan vinden die interessant genoeg zijn voor jullie (waarschijnlijk een paar uitzichten en foto's van Kerstmis en Oud & Nieuw) en dan zal ik die online zetten.

Liefs en knuffels,

Lotte

Week 7: De eerste 'vakantie-week'!

Lieve familie, vrienden en andere belangstellenden,

Ja, ik kan beloftes naleven! Slechts één week (en een dag) na mijn vorige verhaal is hier alweer een nieuwe! Ik ben enigszins uitgeput na afgelopen week, maar ik ben nu twee dagen vrij en ik heb (even) niks te doen, dus besloot ik maar een verhaal te schrijven.. Disclaimer; ik heb zelf nog steeds een achtbaangevoel over alles hier. Het ene moment voel ik me erg gelukkig, gewaardeerd en kan ik alle (culturele?) verschillen tussen mijn levens hier en thuis met een lach ervaren, terwijl ik een half uur later het gevoel heb ik dat ik alles voor 'Jan-met-de-korte-achternaam' doe en dat alles thuis in Nederland beter is... Geen idee of dat ‘zichtbaar' is in mijn verhalen, maar ik wou het maar even melden.

Deze week was een week die bol stond van de ‘achtbaangevoelens'. Het was mijn eerste 'full-time' week. Ik werk woensdag t\m zondag en deze week was ik zo'n 55 uur verantwoordelijk voor de jongens, de tijd dat zij sliepen niet meegerekend. (Shocking rekensommetje; 55/5=11; da's letterlijk bijna vijf halve dagen, praktisch 5 hele dagen in de ogen van de jongens. Ze zien hun ouders 's ochtends ongeveer een uurtje en 's avonds 2 uurtjes (als ze al thuiskomen voor het eten..)). Aangezien het de afgelopen paar dagen regenachtig weer was, konden ze/we niet veel naar buiten. De jongens hebben hun 'buitenspeel-tijd' echt nodig om hun energie te verbranden; dus had ik deze week twee verveelde jongens met teveel energie. Heerlijk (niet dus)! Ik merk echt dat (deze?) jongens echt continu stimulatie nodig hebben om elkaar niet in de haren te vliegen; dus als er nog iemand creatieve ideeen heeft voor uitstapjes/(nieuwe?) activiteiten in en rond het huis etc. kom maar op! Het hoogtepunt van deze week was toch wel dat de jongens en ik een steeds hechtere band krijgen. Ik krijg van Willem knuffels (én kusjes!) en Oskar is minder dwars over het feit dat ik er ben. Ik denk dat dit komt doordat we hele dagen met elkaar doorbrengen; (ik zie meer van ze in de week dan hun ouders!) ik weet soms meer over wat er speelt dan Ben & Tamara. We hebben nog steeds onze ruzies (het blijven ondeugende jongens met een erg sterke eigen wil), maar buiten die momenten om is het regelmatig echt gezellig!

Gelukkig hebben ze deze week iedere ochtend een half uur zwemles en is het komend weekend Kerst. De jongens hebben deze week dus in elk geval één uitstapje per dag en komend weekend hoef ik niet het hele weekend te werken en hebben de jongens weer een lading nieuwe spullen om mee te spelen voor de rest van de vakantie (en daarna). Fijn!

Over kerst gesproken; de sfeer begint er hier in huis goed in te komen. Twee weken geleden hebben de jongens een tak van een naaldboom afgezaagd en naar huis gesleept. Die hebben we diezelfde avond in een parasolstandaard gezet en versierd; dus die staat nu voor de open haard. Ik kreeg vorig weekend een pakketje van thuis, dus dat hebben we er meteen onder gelegd. Gelukkig was het een Sinterklaaspakket en hoefde ik niet te wachten tot Kerst. Ik heb het dinsdagochtend, tijdens een Skype-sessie met thuis, open gemaakt. Het zat vol met allerlei Sinterklaas-snoep (inclusief Chocoladeletters voor ons alle 5. De jongens zeggen dat Ben niet op de zijne wil wachten tot Kerst.. Sorry maar dat moet toch echt!), dankjulliewel lieve papa en mama! Ook zit de 'cadeau-stress' er hier goed in; Ben & Tamara zijn hard op zoek naar alle cadeaus en ook ik ben druk bezig met een paar projectjes. Zo heb ik voor de jongens een boek over het vouwen van vliegtuigjes met memo-blaadjes gekocht (met de memo-blaadjes en andere benodigdheden, natuurlijk) en heb ik met de jongens een project gestart voor fotolijstjes. Ik zal foto's posten van het eindresultaat!

Het blijft raar; Kerst vieren terwijl je in zomerkleren rondloopt. Ik 'schrik' nog steeds elke keer als ik naar de datum kijk. Ik denk wel dat het verschil in klimaat en beleving maakt dat ik het hele familie-gebeuren thuis minder vaak mis, dus dat is erg fijn! De meeste 'Ik-baal-dat-ik-aan-de-andere-kant-van-de-wereld-zit-momentjes' komen als ik achter mijn laptop zit; Facebookberichtjes van thuis & mailtjes over feestjes maken het er niet makkelijker op! Maar ik ga het hier ook gezellig hebben; lekker relaxt met z'n 5'en genieten van elkaars gezelschap, heerlijk eten & de cadeaus. (Na een Skype-sessie met het Kerstdiner thuis, natuurlijk!)

Door mijn ontzettend lange dagen heb ik 's avonds, als ik 's avonds al vrij ben, geen energie meer over om iets buitenshuis te doen. Dat maakt dat ik me toch wel een beetje geïsoleerd begin te voelen en dat ik ook geen tijd heb om te sporten. Niet dat ik in Nederland een fanatiek sportster ben, maar aangezien ik hier alles met de auto doe in plaats van met de fiets (Ik heb hier al meer gereden dan in Nederland (buiten mijn rijlessen om)), zou ik eigenlijk een paar keer per week naar de sportschool moeten gaan. Ik probeer nu om in elk geval op mijn eten te letten (Oké, in Januari begin ik daar echt mee. Ik heb nu al dat Nederlandse lekkers van papa en mama nog en het is Kerst!) en om zoveel mogelijk actieve dingen met de jongens te doen. Zo hebben we afgelopen weekend, soort van per ongeluk, uitgevonden dat een hindernisbaan toch wel een erg leuke activiteit is! Naast de hindernisbaan en de korte fietstochtjes (ik gebruik Ben's fiets; met het zadel op het laagst kan zelfs ik met mijn korte beentjes er goed op fietsen!) ben ik bezig om een lijst te maken van benodigdheden voor 'Typisch Hollandse Spelletjes' (bliklopen, flessenvoetbal, spijkerpoepen, touwspringen en zaklopen, welke spellen mis ik?). Hopelijk gaat dat in goed aarde vallen en vinden de jongens het leuk om dat vaker te doen!

Mijn sociale leven hier is niet groots en vol, maar door mijn drukke werkweken hoeft dat ook niet. Ik ben wel heel blij dat ik Svenja en Sabine heb leren kennen. Met Svenja kan ik goed praten over studiekeuzes, ‘onze jongens', het leven in McLaren Vale/Flat en over ander dingen die 18/19-jarige meiden bezig houden, terwijl ik met Sabine vooral praat over het leven in een gezin waarvan de ouders een restaurant runnen (en het dus altijd druk hebben en altijd gestressed zijn) en over Nederland. Het is heel fijn om met hen te kunnen praten, ik zie ze zeker als goede vriendinnen, maar ik begin ‘de vriendengroep' thuis toch wel erg te missen. Zeker zo rond Kerst en Oud & Nieuw; ik wil ook naar die feesten kunnen gaan! Maar dan bedenk ik mij dat ik hier een totaal nieuwe ervaring van Kerst én Oud & Nieuw zal meemaken en dat iets is wat niemand me nog kan afpakken! (En dat dat stiekem toch ook wel erg leuk/spannend/interessant is, hoe erg ik iedereen thuis ook mis!)

Een ander iets wat niemand me meer kan afpakken, is de ontwikkeling die ik nu doormaak, de groei die dit avontuur met zich meebrengt. Ik merk dat ik sterker in mijn schoenen sta dan hiervoor; ik ga steeds vaker de uitdaging aan. Dit merk ik in zowel grote als kleine dingen. In Nederland had ik het nooit aangedurfd om zonder TomTom ergens heen te rijden waar ik nog nooit geweest was; hier heb ik het gedaan! (Oké, de weg van hier naar Victor Harbor is erg simpel, het is een route zonder afslagen die ik moet hebben, maar toch!) Hetzelfde geldt voor het eten van nieuwe dingen en alle (enge) nieuwe dieren om me heen. Zo heb ik afgelopen week een ‘Redback' Spin (Google!) doodgemaakt. Ik was alleen met de jongens, ze kwamen schreeuwend (vloekend!) binnen; 'There's a massive Redback out there! F*ck*ng H*ll!'. Dus ik mee naar buiten, met de jongens achter me (ik had ze nog nooit zo bang gezien) de bosjes in. Na wat zoeken en wachten kwam ie dan tevoorschijn; een 4-5 cm grote spin met een rode stip op z'n rug. De jongens hadden me al verteld dat ik ‘m dood moest maken (ze zijn zo gevaarlijk dat dat de enige oplossing is), dus ik heb ‘m met een stuk metaal ‘doodgestompt'. Ik was toch wel even trots op mijzelf (en de jongens ook wel een beetje op mij, geloof ik), want ik riep thuis al bij een normale huis-tuin-keuken-spin keihard om papa! (Ik moest over de spin schrijven, van de jongens.. Ik heb helaas geen foto's!)

Over foto's gesproken; ik upload zo af en toe wat foto's van voorwerpen/personen/dieren/uitzichten waarvan ik vind dat jullie die ook moeten zien. Over uitzichten gesproken; omdat ik eigenlijk altijd zelf rijd heb ik weinig tijd om van de omgeving te genieten, maar af en toe (zoals vandaag) realiseer ik me dat ik in een supermooi gebied zit en dat ik daar eigenlijk zoveel mogelijk foto's van moet maken. Ik zal dus proberen om foto's te verzamelen van allerlei uitzichten (jammer genoeg kom je de mooiste tegen op wegen waar je niet eventjes langs de kant kan stoppen om een foto te maken) en die in een aparte fotoserie te stoppen, want ik vind dat jullie recht hebben op foto's van dit ontzettend mooie stuk land! (Waar het, zo hoorde ik vandaag, met kerst 37 graden Celsius gaat worden..)

Maar hoe mooi dit stuk land ook is; mijn werkweek begint morgenochtend vroeg weer (het is hier op dit moment 22u30, dinsdagavond), dus ‘De olifant, met zijn grote snuit, blaast nu dit (lange?) verhaaltje uit!'

Liefs & knuffels,

Lotte