Lieve familie, vrienden & belangstellenden,

Zoals de titel al zegt; week 16. Ik ben hier op het moment dat ik dit schrijf, donderdag 23 februari, precies 16 weken, wat betekent dat ik er nog maar 10 te gaan heb! Voor mij kan het echte aftellen nu beginnen; ik heb zoveel zin om m'n eigen ding te doen tijdens mijn reis door Australië en om daarna lekker terug naar huis te gaan dat die 10 weken me bijna niet snel genoeg kunnen gaan. Wat niet wil zeggen dat ik het hier in dit huis en dit gezin echt slecht heb, maar gewoon dat dit niet mijn thuis is en dat ik zin in en behoefte aan avontuur heb. Ik heb het ‘leven als Au Pair in McLaren Vale' wel gezien, ik heb zin in mijn toeristische & avontuurlijke periode, helemaal nu ik merk dat ik hier echt een ‘local' begin te worden. Ik weet praktisch elke hobbel in de weg van hier thuis naar de school van de jongens, ik herken bijna alle caissières in de supermarkt in het dorp, de moeders op school herkennen me bijna allemaal en om het af te maken krijg ik steeds vaker te horen dat mijn Engels toch echt al een Australisch accent heeft! (Dat laatste is natuurlijk eigenlijk alleen maar positief, maar ik ben bang dat ik vooral een 'boerenaccent' heb, gezien we op het platteland wonen..)

Zoals ik al zei heb ik het hier in het gezin niet echt slecht, maar als ik denk aan hoe het thuis zou zijn, realiseer ik me dat ik gezegend ben met een super hecht gezin en ontzettend open ouders en zusjes. Zo mis ik de dagelijkse gesprekjes die ik met ze heb. Het gewoon even praten, over je dag of over iets anders, de oprechte interesse in elkaar als persoon, dat mis ik hier. Dat is natuurlijk logisch; Ben & Tamara zijn mijn echte ouders niet, ik ben hier maar voor zes maanden, maar toch. Ik tel elke dag mijn zegeningen die ik heb met mijn familie in Nederland. En de nachtjes die ik nog moet slapen voordat ik weer full-time deel uit kan maken van het leven thuis!

Naast alle materiele zaken die ik mis (kleding, schoenen, boeken, eten), mis ik vooral de privacy die ik thuis heb. Thuis heb ik een deur naar mijn kamer en bovendien zit mijn kamer ver van het ‘leefgedeelte' van het huis. Hier heb ik geen deur, maar slechts een korte trap naar mijn kamer en grenst die ook nog eens aan de woonkamer! Alles wat ik hier doe hoort iedereen en alles wat iedereen beneden doet, hoor ik. Nu is dat op zich geen probleem, maar vooral 's ochtends vroeg en 's avonds laat kan het nog wel eens lastig zijn. Zo heb ik 's ochtends meer last van de geluiden van de jongens die aan het spelen zijn dan hun ouders in hun bed en kan ik 's avonds soms niet slapen omdat er nog mensen wakker zijn! Gelukkig gebeuren die dingen allebei niet vaak, zodat het eigenlijk niet uitmaakt. Het gebrek aan een deur zorgt er wel voor dat ik echt een deel van het gezin ben geworden; op mijn vrije momenten hoor ik nog steeds alles en vaak komt één van de jongens naar boven om me lastig te vallen.

Het enige wat ik écht mis uit mijn kamer thuis is mijn radio. Voor ik thuis weg ging, was ik gewend om in elk geval elke ochtend, maar vaak ook 's middags na school, de radio aan te hebben. Ik luisterde naar de muziek, maar het is vooral het nieuws wat ik mis. Ik merk dat ik hier bijna niets mee krijg van alle dingen die er in de wereld gebeuren, helemaal aangezien we hier geen krant hebben en nooit het nieuws kijken. Zo las ik vorige week zondag pas, in één van de magazines hier, dat Prins Johan Friso dat Ski-ongeluk had gehad. Ik had geen idee! Aan de andere kant is het ook wel fijn om niet al het nieuws mee te krijgen; dat geeft een extra ‘vakantiegevoel'.

Oké, genoeg gezeur en gezanik over wat ik allemaal zo mis van thuis, want er zijn genoeg dingen die ik totaal niet mis aan mijn leven in Nederland! Zo mis ik de kou echt niet. Ik mis de gezelligheid die erbij komt kijken, maar het hebben van ijskoude handen en voeten, het moeten dragen van dikke winterjassen en de kou in huis, nee, dat mis ik niet. Ook kijk ik totaal niet uit naar de stress die komt kijken bij studeren. Ik klaag dan nu wel dat ik me af en toe verveel, maar als ik bedenk dat ik over een halfjaar toch echt student ben, realiseer ik me dat ik nu echt moet genieten van m'n rust en vrijheid.

Inmiddels is het donderdag 1 maart geweest, wat inhoudt dat ik over de helft van mijn tijd weg ben! Op die donderdag was ik namelijk voor 17 weken hier in McLaren Vale. Ik had dus nog 9 weken hier te gaan, plus 8 weken reizen, wat ook 17 maakt. Ik ben dus over de helft van mijn tijd weg van thuis! Dat maakt me zo blij; ik mis mijn ‘normale' leventje met m'n ouders en zusjes, m'n vrienden en m'n eigen spullen. Helemaal omdat het leven hier nu echt een sleur begint te worden, begin ik alles te vergelijken met thuis; ‘Hoe zouden we deze situatie thuis aanpakken?', ‘Hoe ziet dit apparaat er bij ons uit?', ‘Wat zou papa/mama/zusje/vriend(in) nu aan het doen zijn?' etc. Wat natuurlijk helemaal niet slim is om te doen, want ik merk dat ik er eigenlijk alleen maar ongelukkiger en ongeduldiger van word..

Maar goed. Over precies 17 weken (gezien vanaf maandag 5 maart) ben ik weer thuis! Nu ik dit alles hierboven zo teruglees, klinkt het allemaal wel erg negatief, maar dat is slechts een momentopname. Ik heb het hier goed, maar heb het op het moment even erg zwaar; de jongens zijn moeilijk en ik mis thuis heel erg. Ik heb er vertrouwen in dat de komende 8 weken goed gaan verlopen en ik ga mijn best doen zoveel mogelijk te genieten van mijn tijd hier.

Alles wat hierboven staat was geschreven in de periode tussen 23 februari & 4 maart. Inmiddels, 9 maart, ben ik weer iets gelukkiger en positiever geworden. Ik ben nog steeds erg blij dat ik hier over 8 weken weg ben, maar geniet wel meer mijn tijd hier. Ik probeer er zoveel mogelijk bij stil te staan dat dit één groot avontuur is, met veel nieuwe/bijzondere dingen in een geweldige omgeving!

Een groot aantal van de momenten dat ik me realiseer dat ik op avontuur ben, zijn momenten waarop ik in aanraking kom met ‘bijzondere' dieren. Zo bracht ik afgelopen weekend Tamara naar het restaurant, toen er ineens twee kangoeroes voor de auto sprongen. Ik heb ze gelukkig niet aangereden, maar het scheelde niet veel! Een ander moment was afgelopen maandag. Ik had de hele dag voor mezelf gehad, toen ik ineens gebeld werd door Tamara; 'Hi Lotte, are you at home?' Ik: 'Yes.' Tamara: 'Well, we're in the driveway and there's a Koala here. If you would like to see it, you should come down. Bring your camera, if you want to.' Dus ik pakte snel m'n camera en rende/liep rustig naar het einde van de oprit, waar er inderdaad een Koala in de boom zat! Ik zal een foto uploaden!

Dit was het wel weer voor nu. Ik zal eens kijken of ik nog meer leuke foto's kan vinden, maar ik beloof niets!

Liefs & knuffels,

Lotte