Lieve familie, vrienden en andere belangstellenden,

Ja, ik kan beloftes naleven! Slechts één week (en een dag) na mijn vorige verhaal is hier alweer een nieuwe! Ik ben enigszins uitgeput na afgelopen week, maar ik ben nu twee dagen vrij en ik heb (even) niks te doen, dus besloot ik maar een verhaal te schrijven.. Disclaimer; ik heb zelf nog steeds een achtbaangevoel over alles hier. Het ene moment voel ik me erg gelukkig, gewaardeerd en kan ik alle (culturele?) verschillen tussen mijn levens hier en thuis met een lach ervaren, terwijl ik een half uur later het gevoel heb ik dat ik alles voor 'Jan-met-de-korte-achternaam' doe en dat alles thuis in Nederland beter is... Geen idee of dat ‘zichtbaar' is in mijn verhalen, maar ik wou het maar even melden.

Deze week was een week die bol stond van de ‘achtbaangevoelens'. Het was mijn eerste 'full-time' week. Ik werk woensdag t\m zondag en deze week was ik zo'n 55 uur verantwoordelijk voor de jongens, de tijd dat zij sliepen niet meegerekend. (Shocking rekensommetje; 55/5=11; da's letterlijk bijna vijf halve dagen, praktisch 5 hele dagen in de ogen van de jongens. Ze zien hun ouders 's ochtends ongeveer een uurtje en 's avonds 2 uurtjes (als ze al thuiskomen voor het eten..)). Aangezien het de afgelopen paar dagen regenachtig weer was, konden ze/we niet veel naar buiten. De jongens hebben hun 'buitenspeel-tijd' echt nodig om hun energie te verbranden; dus had ik deze week twee verveelde jongens met teveel energie. Heerlijk (niet dus)! Ik merk echt dat (deze?) jongens echt continu stimulatie nodig hebben om elkaar niet in de haren te vliegen; dus als er nog iemand creatieve ideeen heeft voor uitstapjes/(nieuwe?) activiteiten in en rond het huis etc. kom maar op! Het hoogtepunt van deze week was toch wel dat de jongens en ik een steeds hechtere band krijgen. Ik krijg van Willem knuffels (én kusjes!) en Oskar is minder dwars over het feit dat ik er ben. Ik denk dat dit komt doordat we hele dagen met elkaar doorbrengen; (ik zie meer van ze in de week dan hun ouders!) ik weet soms meer over wat er speelt dan Ben & Tamara. We hebben nog steeds onze ruzies (het blijven ondeugende jongens met een erg sterke eigen wil), maar buiten die momenten om is het regelmatig echt gezellig!

Gelukkig hebben ze deze week iedere ochtend een half uur zwemles en is het komend weekend Kerst. De jongens hebben deze week dus in elk geval één uitstapje per dag en komend weekend hoef ik niet het hele weekend te werken en hebben de jongens weer een lading nieuwe spullen om mee te spelen voor de rest van de vakantie (en daarna). Fijn!

Over kerst gesproken; de sfeer begint er hier in huis goed in te komen. Twee weken geleden hebben de jongens een tak van een naaldboom afgezaagd en naar huis gesleept. Die hebben we diezelfde avond in een parasolstandaard gezet en versierd; dus die staat nu voor de open haard. Ik kreeg vorig weekend een pakketje van thuis, dus dat hebben we er meteen onder gelegd. Gelukkig was het een Sinterklaaspakket en hoefde ik niet te wachten tot Kerst. Ik heb het dinsdagochtend, tijdens een Skype-sessie met thuis, open gemaakt. Het zat vol met allerlei Sinterklaas-snoep (inclusief Chocoladeletters voor ons alle 5. De jongens zeggen dat Ben niet op de zijne wil wachten tot Kerst.. Sorry maar dat moet toch echt!), dankjulliewel lieve papa en mama! Ook zit de 'cadeau-stress' er hier goed in; Ben & Tamara zijn hard op zoek naar alle cadeaus en ook ik ben druk bezig met een paar projectjes. Zo heb ik voor de jongens een boek over het vouwen van vliegtuigjes met memo-blaadjes gekocht (met de memo-blaadjes en andere benodigdheden, natuurlijk) en heb ik met de jongens een project gestart voor fotolijstjes. Ik zal foto's posten van het eindresultaat!

Het blijft raar; Kerst vieren terwijl je in zomerkleren rondloopt. Ik 'schrik' nog steeds elke keer als ik naar de datum kijk. Ik denk wel dat het verschil in klimaat en beleving maakt dat ik het hele familie-gebeuren thuis minder vaak mis, dus dat is erg fijn! De meeste 'Ik-baal-dat-ik-aan-de-andere-kant-van-de-wereld-zit-momentjes' komen als ik achter mijn laptop zit; Facebookberichtjes van thuis & mailtjes over feestjes maken het er niet makkelijker op! Maar ik ga het hier ook gezellig hebben; lekker relaxt met z'n 5'en genieten van elkaars gezelschap, heerlijk eten & de cadeaus. (Na een Skype-sessie met het Kerstdiner thuis, natuurlijk!)

Door mijn ontzettend lange dagen heb ik 's avonds, als ik 's avonds al vrij ben, geen energie meer over om iets buitenshuis te doen. Dat maakt dat ik me toch wel een beetje geïsoleerd begin te voelen en dat ik ook geen tijd heb om te sporten. Niet dat ik in Nederland een fanatiek sportster ben, maar aangezien ik hier alles met de auto doe in plaats van met de fiets (Ik heb hier al meer gereden dan in Nederland (buiten mijn rijlessen om)), zou ik eigenlijk een paar keer per week naar de sportschool moeten gaan. Ik probeer nu om in elk geval op mijn eten te letten (Oké, in Januari begin ik daar echt mee. Ik heb nu al dat Nederlandse lekkers van papa en mama nog en het is Kerst!) en om zoveel mogelijk actieve dingen met de jongens te doen. Zo hebben we afgelopen weekend, soort van per ongeluk, uitgevonden dat een hindernisbaan toch wel een erg leuke activiteit is! Naast de hindernisbaan en de korte fietstochtjes (ik gebruik Ben's fiets; met het zadel op het laagst kan zelfs ik met mijn korte beentjes er goed op fietsen!) ben ik bezig om een lijst te maken van benodigdheden voor 'Typisch Hollandse Spelletjes' (bliklopen, flessenvoetbal, spijkerpoepen, touwspringen en zaklopen, welke spellen mis ik?). Hopelijk gaat dat in goed aarde vallen en vinden de jongens het leuk om dat vaker te doen!

Mijn sociale leven hier is niet groots en vol, maar door mijn drukke werkweken hoeft dat ook niet. Ik ben wel heel blij dat ik Svenja en Sabine heb leren kennen. Met Svenja kan ik goed praten over studiekeuzes, ‘onze jongens', het leven in McLaren Vale/Flat en over ander dingen die 18/19-jarige meiden bezig houden, terwijl ik met Sabine vooral praat over het leven in een gezin waarvan de ouders een restaurant runnen (en het dus altijd druk hebben en altijd gestressed zijn) en over Nederland. Het is heel fijn om met hen te kunnen praten, ik zie ze zeker als goede vriendinnen, maar ik begin ‘de vriendengroep' thuis toch wel erg te missen. Zeker zo rond Kerst en Oud & Nieuw; ik wil ook naar die feesten kunnen gaan! Maar dan bedenk ik mij dat ik hier een totaal nieuwe ervaring van Kerst én Oud & Nieuw zal meemaken en dat iets is wat niemand me nog kan afpakken! (En dat dat stiekem toch ook wel erg leuk/spannend/interessant is, hoe erg ik iedereen thuis ook mis!)

Een ander iets wat niemand me meer kan afpakken, is de ontwikkeling die ik nu doormaak, de groei die dit avontuur met zich meebrengt. Ik merk dat ik sterker in mijn schoenen sta dan hiervoor; ik ga steeds vaker de uitdaging aan. Dit merk ik in zowel grote als kleine dingen. In Nederland had ik het nooit aangedurfd om zonder TomTom ergens heen te rijden waar ik nog nooit geweest was; hier heb ik het gedaan! (Oké, de weg van hier naar Victor Harbor is erg simpel, het is een route zonder afslagen die ik moet hebben, maar toch!) Hetzelfde geldt voor het eten van nieuwe dingen en alle (enge) nieuwe dieren om me heen. Zo heb ik afgelopen week een ‘Redback' Spin (Google!) doodgemaakt. Ik was alleen met de jongens, ze kwamen schreeuwend (vloekend!) binnen; 'There's a massive Redback out there! F*ck*ng H*ll!'. Dus ik mee naar buiten, met de jongens achter me (ik had ze nog nooit zo bang gezien) de bosjes in. Na wat zoeken en wachten kwam ie dan tevoorschijn; een 4-5 cm grote spin met een rode stip op z'n rug. De jongens hadden me al verteld dat ik ‘m dood moest maken (ze zijn zo gevaarlijk dat dat de enige oplossing is), dus ik heb ‘m met een stuk metaal ‘doodgestompt'. Ik was toch wel even trots op mijzelf (en de jongens ook wel een beetje op mij, geloof ik), want ik riep thuis al bij een normale huis-tuin-keuken-spin keihard om papa! (Ik moest over de spin schrijven, van de jongens.. Ik heb helaas geen foto's!)

Over foto's gesproken; ik upload zo af en toe wat foto's van voorwerpen/personen/dieren/uitzichten waarvan ik vind dat jullie die ook moeten zien. Over uitzichten gesproken; omdat ik eigenlijk altijd zelf rijd heb ik weinig tijd om van de omgeving te genieten, maar af en toe (zoals vandaag) realiseer ik me dat ik in een supermooi gebied zit en dat ik daar eigenlijk zoveel mogelijk foto's van moet maken. Ik zal dus proberen om foto's te verzamelen van allerlei uitzichten (jammer genoeg kom je de mooiste tegen op wegen waar je niet eventjes langs de kant kan stoppen om een foto te maken) en die in een aparte fotoserie te stoppen, want ik vind dat jullie recht hebben op foto's van dit ontzettend mooie stuk land! (Waar het, zo hoorde ik vandaag, met kerst 37 graden Celsius gaat worden..)

Maar hoe mooi dit stuk land ook is; mijn werkweek begint morgenochtend vroeg weer (het is hier op dit moment 22u30, dinsdagavond), dus ‘De olifant, met zijn grote snuit, blaast nu dit (lange?) verhaaltje uit!'

Liefs & knuffels,

Lotte