Lieve familie & vrienden en leuke andere belangstellenden,

Sorry voor het lange wachten, maar hier is het dan: een nieuw verhaal. Eindelijk maar toch heb ik internet op mijn laptop! Ik bekijk net even wanneer ik mijn laatste verhaal geschreven heb: 12 Oktober.. Da's 9 weken geleden! In die tijd is er veel gebeurd, dus even een paar disclaimers: dit wordt een lang verhaal dat van de hak op de tak springt. Begin er dus niet aan als je weinig tijd hebt! Daarbij; ik pretendeer niet dat ik alles wat ik wil vertellen in dit blogverhaal heb gestopt. Het waren 9 weken waarin veel te veel is gebeurd. Als jullie vragen hebben, kom maar op!

Zo, waar waren we gebleven? De laatste weken thuis. Dit waren erg leuke, maar ook wel zware weken. Ineens was daar de realisatie dat het toch echt ging gebeuren. Mijn afscheidsfeest was precies een week voor vertrek, dus die avond was toch wel zwaar. Ik had die middag mijn backpack opgehaald in Drachten (Lang leve Marktplaats!) en in combinatie met alle superlieve cadeautjes die ik op mijn feest kreeg, was dat toch wel even een '*slik* ik ga weg-momentje'. Maar, ik kan nu al zeggen dat ik veel heb aan het leuke vriendenboek. Dankjulliewel!

Ook kwam ik erachter dat er toch nog wel veel geregeld moest worden (kleine dingen zoals internationaal rijbewijs & cadeautjes voor het gastgezin etc.) en dat inpakken toch echt wel een grote klus is. Ik heb, zoals gewoonlijk, de grote, meest belangrijke klus weer lekker lopen uitstellen tot woensdagavond. Zodat ik donderdagavond en zelfs vrijdagmiddag in Bennebroek nog opnieuw heb lopen inpakken omdat ik toch nog iets bedacht dat mee moest. Maar, het is gelukt. Mijn complete bagage (15 kg in mijn backpack (netjes, toch?) en 7 kg in mijn handbagage (tja, een laptop weegt nogal wat..)) zijn heelhuids aangekomen in McLaren Vale en ik geloof dat ik vooralsnog niks belangrijks vergeten ben, behalve mijn USB-stick. Maar mijn lieve papa en mama hebben die hierheen opgestuurd! (Het pakketje ligt hier onder de kerstboom, wachtend op een Skype-gesprek!)

Vooral de laatste week was een week van afscheid nemen. Veel mensen belden me nog even op of kwamen nog even langs om me veel succes en plezier te wensen. Dankjulliewel! Het afscheid van de meeste mensen viel me niet heel zwaar, maar afscheid nemen van Oma was toch wel even moeilijk. Toen we vrijdag in Bennebroek waren om te lunchen, heb ik iedereen daar nog even gezien en een aantal zijn zelfs mee geweest tot aan handbagage check, dankjulliewel! En toen brak het zwaarste moment tot nu toe aan: het weglopen van iedereen, de douane door.

Toen ik eenmaal door de douane was, begon mijn grote avontuur pas echt. Ik was alleen, voor het eerst op een vliegveld en zou straks voor het eerst in mijn leven in een vliegtuig stappen. Nadat ik de goede gate gevonden had, heb ik maar een flesje water gekocht en ben ik rustig gaan zitten. Toen we het vliegtuig in mochten, bleek dat het een klein vliegtuigje was en dat er zo weinig mensen waren, dat iedereen een rij voor zichzelf had. Heerlijk! Ik heb dan ook na het opstijgen mijn plek aan het middenpad verruilt voor de stoel bij het raam. Lekker lichtjes kijken! Het vliegen zelf viel me erg mee; ik had me voorbereid op helse oorpijn, enorme misselijkheid en een hoop angstgevoelens. Maar er was alleen een gevoel van spanning omdat alles nieuw was. Het versnellen bij het opstijgen en de impact van het landen waren de enige echt spannende momenten, gelukkig!

Omdat het eerste vluchtje zo kort was, was er geen entertainment aan boord. Dat kon me ook niets schelen, ik had genoeg aan het om me heen kijken en mijn iPod. Maar wat zijn die entertainment schermpjes een geweldige uitvinding! Ik heb tijdens de volgende vlucht gewoon lekker 'Bones', 'The Vampire Diaries' & leuke films gekeken. Heerlijk! Ook viel het vliegtuigeten me erg mee. Ik had me voorbereid op erg vies eten & dorst lijden, maar het eten was erg lekker en drinken werd in overvloed aangeboden. Dank aan Qantas!

Mijn reis verliep erg voorspoedig, tot in Singapore. We liepen de 'slurf' uit en de terminal in, toen er een paar dames van het vliegveld stonden te roepen en wijzen. 'People travelling to Australia on Qantas, that way!' Ik had in het vliegtuig al vaag wat gehoord over een staking van Qantas, dus ik schoot direct in de stress. (Jep, that's me. Stressen voor er een officiële mededeling is gedaan..) We werden met z'n allen in een hal gestopt, waar 3 mensen van het vliegveld klaarstonden ons te helpen. Even een plaatje: 500 niet echt tevreden passagiers en 3-5 mensen van het vliegveld. Het duurde dus ongeveer een uur voordat ik een formulier bemachtigd had wat ik in moest vullen, en waarvoor dat formulier nou eigenlijk was is me tot op de dag van vandaag niet duidelijk.

Gelukkig ontmoette ik Barbara, een Oostenrijkse vrouw die ook op weg was naar Perth. Haar vriend was daar namelijk. In haar vond ik een reisgenoot, aangezien we allebei naar Perth wilden en we allebei liever niet alleen ronddwaalden op het vliegveld. We hebben dan ook een kamer gedeeld in het hotel waar we, 3 uur nadat onze vlucht geland was, heen gebracht werden. Na een nacht met erg weinig slaap, zijn we de volgende dag (zondag) naar het vliegveld gegaan. De vriend van Barbara had die nacht, met hulp van Barbara, een vliegticket naar Brisbane voor haar geboekt, waar hij ook een huis heeft. Aangezien ik geen eigen creditcard heb, kon ik niet online een ticket boeken, dus zijn we maar naar het vliegveld gegaan om daar een ticket voor mij te regelen. Dat is gelukt, dus zaten wij, Barbara, een Duitse jongeman uit het hotel en ik die middag nog in het vliegtuig naar Brisbane, Australië! Dit snelle vertrek had vooral te maken met onze 'dislike' voor Singapore. De mensen zijn er niet zo aardig en open & ze spreken er lang niet allemaal goed engels. Er zou iemand van Qantas naar het hotel komen (dat was ons op het vliegveld beloofd), maar toen die er zondag om 12 uur 's middags nog niet was, wilden we echt weg. En dat is dus gelukt!

Zo kwamen Barbara en ik 's nachts (zondag op maandag), na een lift van één van de vrienden van de vriend van Barbara, aan in het huis van Adam (haar vriend). We hebben de bedden opgemaakt en na een douche zijn we toen maar lekker gaan slapen. De volgende ochtend heb ik met Tamara gebeld over hoe en wat nu. In het hotel had ik mijn mail gecheckt en ik heb veel contact gehad met m'n ouders, dus had Tamara al geregeld dat ik mijn introductie nu in Brisbane kon doen en dat ik donderdag door zou vliegen naar Adelaide. Ik moest alleen nog even bellen om het te bevestigen, dus dat deed ik. Ik kon die middag al terecht in het hostel, dus na een rustige ochtend in bed deed ik snel wat boodschappen zodat we konden ontbijten rond het middaguur (Pasta, echt niet mijn idee..). Na de lunch heb ik snel mijn tas ingepakt en zo was ik die middag onderweg naar het hostel!

Ik heb dinsdag erg rustig aan gedaan. Langzaam wakker worden en rustig ontbijten. Nadat ik mijn e-mail even gecheckt had, ben ik toen maar vast op zoek gegaan naar het 'Work 'n Holiday-office', waar ik woensdag én donderdag introductie zou hebben. Na een uur gelopen te hebben, vond ik het uiteindelijk (20 minuten lopen vanaf het hostel. Tja, ik kan ook niet heel veel meer zeggen dan dat ik misschien toch wel een beetje blond en kippig ben.. Denken dat je geen adres hebt terwijl die loeigroot op mijn plattegrond staat enzo?) Toen ik het goede kantoor eenmaal gevonden had, bleek dat ik toch alleen woensdag introductie zou hebben. Ik had dus gewoon een hele dag eerder kunnen doorvliegen! Na deze zoektocht ben ik maar naar een supermooie, gratis (!) botanische tuin gegaan. Ik had de tip gehad van één van mijn kamergenotes, zij was al geweest en dacht dat dat mij ook wel zou aanspreken. Ik heb er een hoop foto's gemaakt, ik zal er een paar uploaden!

Woensdagochtend had ik de introductie op het kantoor. Er was mij verteld dat die 2,5 uur zou duren, maar na 1,5 uur (waarvan geruime tijd besteed was aan wachten) liepen we alweer naar buiten! En als dat uur echte introductie nou nog echt nuttig was geweest.. maar nee. Ach, had ik meer tijd om me rustig voor te bereiden om mijn vertrek en het avontuur van de komende 8 maanden!

Donderdag heb ik vooral lekker in het hostel rondgehangen. Om 10 uur was het 'uitchecktijd', dus ik heb lekker uitgeslapen om na het uitchecken lekker te ontbijten en te wachten op het busje dat mij om 12u45 naar het vliegveld zou brengen. Ondertussen heb ik rustig mijn internet op kunnen maken en mijn laatste stukje Brisbane gezien. Eenmaal op het vliegveld heb ik daar voor het eerst in mijn leven bij zo'n machine ingecheckt. Mijlpaalmomentje, want ja, zo ervaren ben ik nou ook weer niet! (En ja, stiekem ook wel een beetje digibetisch en blond..)

Na een rustige vlucht kwam ik donderdagavond dan eindelijk maar toch tegen 19u30 aan in Adelaide! De vlucht had een beetje vertraging, maar toen ik uiteindelijk de terminal inliep, stond de familie daar met grote glimlach op mij te wachten. Na een dikke knuffel van Tamara zijn we doorgelopen naar de bagageband. Daar deden de jongens al direct een wedstrijdje om zo snel mogelijk een kar te vinden voor al mijn bagage. Zo lief! We zijn, via een omweg om mij zoveel mogelijk te laten zien, lekker uiteten geweest bij een, ook voor hen, nieuw restaurant. Toen we eenmaal thuis waren, hebben de jongens me, hoe moe ze ook waren, een rondleiding gegeven. Toen zij naar bed gingen werd het voor mij ook langzaamaan bedtijd. Dus na een snelle uitpakactie om mijn pyjama en toilettas te vinden dook ook ik in bed. (Tweepersoons met molentjesdekbed!)

Vrijdag waren de jongens vrij van school, ze waren zo moe na donderdag, dus zijn we wezen shoppen in het grootste Shoppingcentre; Marion. Dit is de minst favoriete plek van de familie Sommariva en ik snap wel waarom: het is er GROOT! We hebben allerlei dingen gekocht, maar vooral veel voor mij; een zonnebril, een zonnehoed en een nieuw mobieltje. (Voor mensen die het zich kunnen/willen veroorloven mij smsjes te sturen of te bellen: 0488794166. Geen idee wat voor extra dingen je ervoor moet plakken om contact te kunnen maken..) Ik voelde me zo verwend, maar dat vonden ze hier niet nodig; ik had het allemaal nodig om te overleven!

Na deze rustige vrijdag, jongens thuis en lekker met mama shoppen, was dit eerste weekend erg vermoeiend. Na een aantal tegenvallers (Qantas staking, waardoor ik niet hier was op de dagen dat Tamara vrij had genomen & problemen in het restaurant) moesten beide ouders dit weekend veel werken. Zo ben ik zaterdag, na één dag kennismaken, van 13u tot 's nachts alleen geweest met de jongens en zondag had ik ze van 9u tot 17u30! Het is sowieso vermoeiend om zo lang op te passen op kinderen die je net kent, maar wat het nog erger maakt, is dat ze het regelmatig erg vervelend vinden dat ik er ben ('I don't want you here. You're not part of our family!', 'No, no, no!'), terwijl ze op andere momenten erg gezellig en tevreden zijn ('Jip and Janneke.' En gesprekken waarin ze mij leren over allerlei jongensdingen ('The Force' en 'Lightsabers') en ik ze laat weten dat ik iemand met een afro ken: 'Cool! Do you have any pictures?'). Dit geeft me een soort achtbaangevoel en na een vooral negatieve dag, zat ik er zondagavond dus ook echt even doorheen. (Schattig momentje: Willem, voor het slapen gaan: 'I will try to be better tomorrow. Goodnight!' Aaaaaahw..)

Maar gelukkig kon ik toen eindelijk maar toch met Thuis Skypen. Dat was heel erg fijn. Het was leuk iedereen weer even te zien en goed met ze te kunnen praten. Het plan was om zaterdagavond al te Skypen, maar een 'technical difficulty' gooide roet in het eten. Het internet hier gaat via een USB-stick en de programma's die daarvoor geïnstalleerd moeten worden, kunnen niet op mijn laptop. Ik kon zondagavond de laptop van Tamara lenen en ik heb sindsdien bijna elke dag even de 'grote computer' hier gebruikt.. (Tot we, op 5 december, helemaal zonder internet kwamen te zitten..)

Dinsdag was een dag met een grote Mijlpaal voor mij. Ik heb namelijk voor het eerst hier gereden! Ik heb ‘s ochtends eerst zelf wat geoefend. Gelukkig was iedereen aan het werk/naar school, dus kon ik lekker stressen zonder dat ook maar iemand het doorhad (Lang leve 'rural area's'!). Eind van de middag moesten we Tamara ophalen van het werk, dus stelde Ben voor dat ik zou rijden. Eerste reactie: 'Nee, dankje. Doen we een ander keertje.' Maar toen bedacht ik me: 'Hoe sneller ik me zeker voel in die auto, hoe sneller ik mijn vrijheid terug heb!' Dus toen heb ik het toch maar gedaan. Aan het einde van de rit kreeg ik van alle drie de mannen dikke complimenten: 'Well done, Lott!' en 'I'm proud of you, Lott!' (Want ja, die ‘e' aan het einde van mijn naam doet er toch niet toe, haha.)

Het rijden hier gaat inmiddels best goed. Ik ben al helemaal gewend aan het rijden aan de linkerkant, het is vooral wennen aan de nieuwe manier van het aanduiden van allerlei dingen (straatnamen, kruispunten, stoplichten etc.). Ik heb via één van de collega's van Tamara een GPS te leen gekregen, zodat ik ook echt op verkenning kan zonder te verdwalen. Het is heerlijk om even echt weg te kunnen!

Een andere Mijlpaal was mijn eerste ontmoeting met een slang. Het was ochtend, iedereen was op school of op het werk en ik ging hardlopen. Ik liep rustig de geasfalteerde weg op, tot ik hem zag: midden op de weg, kaarsrecht en ongeveer 1m lang (Gok ik, de adrenaline kan mijn observatievermogen beïnvloed hebben..). Ik was inmiddels op slechts 2 meter afstand van de slang en na een angstige sprong achteruit bedacht ik me de wijze raad van Steve Irwin (en alle andere Australiërs): Laat de slang niet weten dat je bang bent en probeer hem vooral niet in het nauw te drijven. Ik liep dus, met een bonkend hart, rustig met een boog om hem heen, hopend dat hij weg zou zijn op de terugweg (Wat gelukkig zo was!) Toen ik dit vertelde, waren Ben & Tamara erg verbaasd; in de 5 jaar dat zij hier nu wonen hebben zij in totaal slechts 3 slangen gezien. Ik was hier 6 dagen en ik had er al één ontmoet..

Nu we het toch over dieren hebben; Kangoeroes! Het heeft even geduurd, maar ik heb er een paar gespot. Er zitten er hier een groot aantal in de 'tuin', maar aangezien die alleen langs het huis komen als het 's ochtends warmer wordt en als het 's avonds afkoelt (beide zo rond een uurtje of 6, dus ik lig te slapen of ik ben aan het werk), had ik ze hier nog niet gezien. Mijn eerste echte ervaringen met Kangoeroes waren op dezelfde avond (de eerste donderdag na mijn aankomst). Ik was met Ben op weg naar een Shoppingcentre en we reden de 'gravel road' (Weg vanaf dit stuk land richting de geasfalteerde weg) af toen we er een zagen. Het was de eerste Kangoeroe die ik zag die niet voorbij flitste in het donker, dus ik was helemaal blij. Op de terugweg van diezelfde Shoptrip, hadden we een iets minder leuke ervaring met een Kangoeroe. We reden rustig (70km/h? Is relatief rustig hier) op één van de rustige wegen hier richting het dorp, toen er ineens één overstak! Ik was degene achter het stuur, maar Ben zag de Kangoeroe als eerst. Hij riep heel hard stop, ik gilde en drukte mijn voet op de rem toen er een harde klap klonk. We hadden de Kangoeroe geraakt. Toen we een aantal meter verderop langs de kant van de weg stonden was Ben heel trots en rustig. Hij vond dat ik goed gereageerd had, precies zoals ze het in de tekstboeken zetten, en we hadden alleen de staart van de Kangoeroe geraakt. Ik kan je vertellen, ik was wat minder relaxt; mijn handen trilden en mijn hart bonsde in mijn keel! Ik ben heel blij dat ik Ben naast me had zitten toen dit gebeurde; ik moet niet denken aan wat er gebeurd was als ik alleen was geweest! Inmiddels heb ik er een aantal in de 'tuin' gezien en heb ik ook een aantal foto's kunnen maken. Sorry voor de slechte kwaliteit van de foto's; ik durfde niet dichterbij te komen en ze zijn zo snel weer weg!

Ook begint mijn sociale leven een beetje vorm te krijgen en wel in de vorm van andere Au Pairs. Zo ben ik via Tamara al voor mijn vertrek ik contact gebracht met Svenja, een duitse Au Pair die ongeveer 10 minuten van mij vandaan woont. Aangezien wij hier niet in hartje Adelaide zitten, zijn er niet heel veel Au Pairs te vinden. We zijn dan ook erg blij elkaar gevonden te hebben! We zijn al een paar keer wezen shoppen en hebben ook een aantal van 'onze' kids ('mijn' jongens en 'haar' meisje) meegenomen naar het strand. Het is zo fijn om af en toe met leeftijdsgenoten te praten en het is al helemaal leuk dat we in hetzelfde schuitje zitten! We praten dan ook vooral over de kinderen en over onze reisplannen voor na onze tijd hier. Zo gezellig!

Naast Svenja heb ik ook contact gelegd met Sabine, een andere Nederlandse Au Pair die hier ongeveer 45 minuten vandaan woont. We hebben op de dag van onze ontmoeting geshopt in Collonades (één van de twee grote Shoppingcentres) en geluncht in 'The Kitchen Door', het restaurant van Ben & Tamara. Het is zo fijn om hier Nederlands te praten; niemand verstaat je, dus je kan lekker roddelen! We hebben het vooral over onze gezinnen, het 'sociale isolement' dat we hebben omdat we niet (zoals de meeste Au Pairs hier) in de stad wonen en het leven in Nederland etc. gehad. Omdat onze gastgezinnen beide in de Horeca werken, beide stellen runnen/zijn eigenaren van restaurants, snappen we elkaars situatie helemaal, wat het nog gezelliger maakt!

Jullie vragen je vast af wat ik op doordeweekse dagen uitspook. Aangezien het saai wordt als ik alle dagen los van elkaar ga beschrijven, hier een globale beschrijving van een standaard, doordeweekse dag waarop iedereen 'werkt'.

7.30: Iedereen wordt wakker. Iedereen eet zijn/haar ontbijt (Ik heb de Cornflakes geïntroduceerd en Oskar en Ben eten poached egg.)
8.00: Sommariva's maken zich klaar voor School/Werk. De jongens spelen terwijl de ouders douchen en lunch klaarmaken.
8.45: Sommariva's vertrekken naar School/Werk (want school start hier pas om 9 uur!).
8.45-14.45: Ik word rustig wakker, check mijn e-mail en Facebook, douche etc. Daarna doe ik iets voor mezelf; met iemand afspreken, mijn kamer schoonmaken, mijn blog bijwerken, shoppen, lezen etc. (Voor na de vakantie is het plan nu dat ik op zowel een Montessori als een ‘gewone' als de Vrije School ga meehelpen. In blokken van 2 weken, met steeds een week ertussen, zal ik proberen uit te vinden waar mijn interesse ligt, op welk type school ik wel les zou willen geven. Dit alles moet nog geregeld worden, maar ik hoop dat het lukt!)
14.45-15.45: Jongens van school halen. De school is 15 minuten rijden hier vandaan en de jongens zijn 10 minuten na elkaar vrij, vandaar dat het zo lang duurt.
15.45-16.15: Snack (of eigenlijk een 2e lunch) eten, want als ik hier iets leer is het dat jongens altijd honger hebben en ontzettend vervelend/stout doen als ze niet op tijd eten hebben!
16.15-17.45: De jongens spelen, ik hou ze in de gaten, doe af en toe mee en doe ondertussen de was, afwas en de rest van het huishouden.
17.45-18.30: Soms ben ik verantwoordelijk voor het eten van die avond, dus dan sta ik in de keuken. Andere avonden doet Tamara dat en gaan de jongens en ik door met wat we hiervoor deden. Meestal zijn Ben & Tamara rond 18.30/19.00 uur thuis.
18.30-21.00: Eten en de jongens worden naar bed gebracht door Tamara. Ik doe ondertussen mijn eigen ding.
21.00-????: Soms kijken we nog een film met z'n 3'en, soms doen we alledrie ons eigen ding, vaak hebben Tamara en ik één van onze 'late night chats' (waarin zij vooral aan het woord is..) etc.
23.00: Ik lig meestal ergens rond deze tijd op bed, of althans, dat probeer ik.

Aangezien het nog maar net vakantie is, weet ik de routines van de dag nog niet zo goed. Wel weet ik dat ik van 8.30 uur tot ergens tussen 18.00 en 20.00 uur werk. De jongens en ik zullen veel activiteiten moeten ondernemen om verveling, en daarmee vervelend gedrag, tegen te gaan. Dus als er nog iemand ideeen heeft om twee jongens van 8 en bijna 7 te vermaken, kom maar op!

Tijdens zo'n dag is het erg wennen aan de verschillen tussen hier en thuis. Zowel Holland vs. Australië als het verschil tussen dit gezin en thuis. Het grootste verschil is, natuurlijk, dat ik van een vrouwen- naar een mannenhuishouden ben verhuisd. Thuis en in al 'mijn oppasgezinnen' gaat alles er veel rustiger en vredelievender aan toe dan hier. Een ander groot verschil waar ik erg aan moet wennen is de rolverdeling hier in huis. Thuis is het hele huishouden redelijk 50/50 verdeeld en doet iedereen zijn eerlijke deel, terwijl alle last hier vooral op Tamara's schouders rust. Een ander, typisch Australisch (zo blijkt uit navraag bij Svenja), trekje wat mij irriteert is het hooghouden van schijn. Ik vraag hier in huis regelmatig of ik kan helpen en ik verontschuldig mij voor allerlei fouten die ik maak, en het antwoord is standaard; 'that's okay, it's fine', terwijl dat totaal niet zo voelt. Dat is denk ik de grootste cultuurschok tot nog toe; het gebrek aan eerlijke communicatie. We zullen zien of ik dat volhoud..

Op het moment hebben de jongens net vakantie, dus ik zal vanaf nu zo'n 50-55 uur per week werken. Ik ga proberen om één keer per week een verhaaltje en wat foto's en filmpjes te posten. Maar ik beloof niets, want ik heb geen idee of ik genoeg tijd en energie over zal hebben..

Liefs & knuffels,

Lotte